เดี๋ยวไปส่ง

“เรียนอยู่มหาลัยไหนกันครับ”

“เอชตันค่ะ”เพียงขวัญที่นั่งอยู่ใกล้กับชาลีเป็นคนตอบคำถามของเชนที่ถามทั้งสองสาว พวกเขาดูเฟรนลี่กันมากๆ เนี่ยสินะแบบฉบับของผู้ชายเจ้าชู้

“ทำไมไม่เคยเจอ?”

“พวกพี่ก็เรียนที่นั้นหรือคะ”เม็ดฝนทำหน้าสงสัย

“ใช่ครับ จบกันมาหลายปีแล้ว น่าจะสี่ปีได้แล้วมั้ง”

“ถ้าจบมาหลายปีแล้วคงไม่ได้เจอกันหรอกค่ะ”เพราะพวกเขาจบมาจากที่นั้นก็หลายปีแล้ว จะให้ทันพวกเธอเรียนก็คงไม่ใช่

“ดื่มอะไรจะสั่งให้”

“เอาแบบนี้ก็ได้ค่ะ”ชาลีเห็นว่าเครื่องดื่มในมือของเพียงขวัญพร่องไปเกือบครึ่งแล้ว เมื่อได้คำตอบชาลีจึงได้เรียกพนังงานมาสั่งเครื่องดื่มของเธอกับเพื่อนเพิ่ม

“ว่าแต่มาฝึกไกลขนาดนี้ แฟนไม่ว่าเหรอครับ”คำถามที่เชนถามเป็นคำถามปลายเปิดที่หนุ่มๆทั้งสามที่นั่งกันอยู่ก็อยากจะรู้ด้วยเช่นเดียวกันโดยเฉพาะชาลี เพราะถ้าเธอมีแฟนแล้วเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด เขาไม่ชอบเป็นมือที่สามของใคร

“นี่จะหลอกถามว่ามีแฟนหรือยังใช่ไหมคะ ฝนกับขวัญยังไม่มีหรอกค่ะ พอดียังไม่เจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงค่ะ”

“สาวโสดแถมยังสวยอีกด้วย แล้วนี่เคยไปเที่ยวที่ไหนกับมาบ้างแล้วไหมครับ”

“ยังเลยค่ะ เราเพิ่งจะมาได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ไว้หยุดหน้าจะไปเที่ยวสักหน่อย วันนี้อยากมารีแล็กซ์ค่ะ”

“ครับ”บทสนทนาของทั้งโต๊ะคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนกับว่าพวกเขารู้จักกันมานาน อาจจะเป็นเพราะว่าทั้งสองสาวเป็นคนที่คุยเก่งพอสมควร

“เจอคนที่ทำให้ใจเต้นหรือยัง”

“คะ…เอ่อ ยะ ยังไม่มีนะคะ”คำถามที่ชาลีถามทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้างๆแทบจะหยุดหายใจ เพราะเธอกำลังหัวใจเต้นแรงจนเหมือนกับว่ามันจะกระโจนออกมาเสียให้ได้ เขาจะได้ยินมันหรือเปล่า

“อืม แล้วทำอย่างไงถึงจะทำให้ใจเต้น”

“ต้องรู้สึกมั้งคะ ขวัญก็ยังไม่เคย”

“หึ…”เธอก็ไม่รู้ว่าตอนนี้คือความรู้สึกอะไร เพราะเจอคนที่ชอบหรือเพราะแอลกอฮอร์ในร่างกายกันแน่ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงได้ขนาดนี้

“ยัยฝนอย่าดื่มเยอะสิ ขวัญไม่แบกกลับนะ”เพียงขวัญเอ่ยเตือนเพื่อนสาวที่ตอนนี้เธอมีหน้าเริ่มแดงแล้ว

“ขออีกนิดนะ มันอยาก”

“ก็ได้”วันนี้เม็ดฝนเหมือนกับพวกที่เก็บกดไม่ได้ออกมาดื่มนานเลยทำให้เธอยกเอายกเอาจนนับแก้วไม่ได้ ไม่รู้ว่าดื่มไปเยอะแค่ไหนแล้ว

“แล้วน้องขวัญไม่ดื่มอีกเหรอครับ”

“ไม่แล้วค่ะ เดี๋ยวไม่มีคนดูแลเพื่อน”เธอไม่เคยที่จะดื่มจนเมาเลยสักครั้งเพราะกลัวว่าถ้าพากันเมาทั้งสองคนคงจะไม่มีใครมาคอยดูแล ถ้าอีกคนอยากเมาอีกคนก็จะไม่เมาเพื่อให้พากันกลับไปที่พักได้ซึ่งมันมักจะเป็นเธอเสมอที่ต้องแบกเพื่อนกลับ

“ดูรักกันมากเลยนะครับ”มาร์ตินมองดูทั้งคู่ที่คอยดูแลกันอย่างเอ็นดู

“ค่ะรู้จักกันมาตั้งแต่เกิดเลยค่ะ…”เพราะทั้งสองสาวอยู่บ้านใกล้กันและแถมมารดาของทั้งสองยังเป็นเพื่อนรักกันเลยทำให้ทั้งสองสนิทกันและเป็นเพื่อนรักกันมาจนถึงทุกวันนี้

“น่ารักกันขนาดนี้ คนมาจีบคงจะเยอะน่าดูเลยใช่ไหมครับ”

“ฝนคนจีบไม่เยอะหรอกค่ะ เพราะว่าฝนด่ากลับหมด จะมีก็แต่ยัยขวัญรายนั้นคนจีบเยอะ ตั้งแต่รุ่นน้องรามไปจนถึงอาจารย์ที่มหาลัย ล่าสุดก็ผู้จักการโรงแรมที่เราฝึกงานอยู่ค่ะ”

“เม็ดฝน เมาแล้วพูดเยอะนะ”เพียงขวัญอยากจะเอาอะไรมาอุดปากเพื่อนของเธอเอาไว้เสียจริง ของมึนเมาเข้าปากทีไรพูดมากทุกทีเลย

“เรื่องจริงทั้งนั้น”

“คู่แข่งเยอะซะด้วย”

“…”มาร์ตินหันไปกระซิบกับชาลีที่นั่งอยู่ข้างๆกัน เพื่อนของเขามีคู่แข่งซะแล้ว และมันไม่ใช่แค่คนเดียวเสียด้วยสิ งานนี้เพื่อนของเขาเจองานยากของจริงเข้าแล้ว

“เอ่อ นี่ก็ดึกมากแล้ว ขวัญขอตัวกลับก่อนดีกว่านะคะ”เพียงขวัญมองดูนาฬิการที่ข้อมือของเธอ ตัวเลขบ่งบอกเวลาล่วงเลยมาจนถึงตีหนึ่งแล้ว พวกเธอควรที่จะกลับกันได้แล้วเพราะถ้าดึกกว่านี้อาจจะกลับลำบาก

“เดี๋ยวไปส่ง”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขวัญเรียกแกร็ปกลับกันเองได้ค่ะ”ชาลีอาสาจะพาทั้งสองไปส่ง เพราะเขาก็อยากที่จะทำความรู้จักกับสาวน้อยคนนี้อีกหน่อยก่อนที่จะรุกเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่วางเอาไว้

“กลับทางเดี๋ยวกัน จะเปลืองเงินทำไม”

“เอ่อ…งั้นรบกวนด้วยนะคะ”

“กลับกันดีๆนะครับ”

“งั้นขวัญกลับก่อนนะคะพี่เชน พี่มาร์ติน พี่คีย์”

“ครับ”เมื่อเธอขัดเขาไม่ได้ และเขาก็ยืนยันที่จะไปส่งเธอทำให้เธอจะต้องกลับมากับเขาในที่สุด เธอเอ่ยคำลากับเพื่อนๆของเขาก่อนที่จะเดินตามหลังชาลีออกไปและแบกร่างของเพื่อนสาวไปด้วย ถึงเม็ดฝนจะไม่ได้เมามากมายอะไร แต่ก็มีเดินเซเล็กน้อย

โรงแรมภูเก็ตวิลล์

“คุณชาลีจอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวขวัญเดินเข้าไปเอง”รถสปอร์ตคันหรูสีแดงเด่นขับมาจอดอยู่ที่ที่จอดรถของโรงแรม เพราะเพียงขวัญบอกให้เขาจอดที่นี่ เนื่องจากว่าหอพักที่เธอพักอยู่นั้นอยู่ด้านหลังของลาดจอดรถตรงโรงแรมพอดี

“พี่…”

“คะ?”เพียงขวัญทำท่าทีงงงวยกับสิ่งที่เขาเอ่ยออกมา

“อะ…เอ่อ อุ๊ป…ขวัญ เราจะอ้วกเราเดินเข้าไปก่อนนะ ฝากส่งพี่ชาลีด้วยไปก่อนนะคะขอบคุณที่มาส่งนะคะ”ว่าแล้วเม็ดฝนก็เปิดประตูลงจากรถไปเลย ทิ้งให้ตอนนี้ในรถมีเพียงแค่เขาและเธออยู่กันสองคน ความเงียบเข้ามาปกครองภายในรถ

“เอ่อ…งั้นขวัญไปก่อนนะคะ”จนเธอต้องเอ่ยคำลาเพื่อที่จะทำลายบรรยากาศชวนอึกอัดนี้

“เดี๋ยว!!”

“คะ?”เธอกำลังจะเปิดประตูลงจากรถเพราะเธอไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขาอีก ความเงียบมันทำให้เธออึดอัด แต่ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถไปชาลีก็เรียกเธอเสียก่อน เพียงขวัญหันไปหาเขาเพื่อที่จะรอฟังว่าเขาเรียกเธอทำไมกัน

“เธอเรียกเพื่อนฉันว่าพี่ทุกคน แต่เธอกลับเรียกฉันว่าคุณคนเดียว ทำไม?”

“คะ…คือว่ามันชินปากค่ะ ขอโทษนะคะ”

“เรียกใหม่ซะ ฉันเป็นพี่เธอ”เขาเห็นว่าเธอเรียกเพื่อนของเขาทุกคนว่าพี่ แต่กับเขาเธอกลับเรียกขานเขาว่าคุณซึ่งมันดูแปลกและเขารู้สึกไม่ชอบ แต่ที่เธอให้เหตุผลที่บอกว่าเคยชิน เขาก็พอที่จะเข้าใจได้ เพราะเธอกับเขาเจอกับในระหว่างที่เธอเป็นพนักงานส่วนเขาเป็นแขกที่เข้ามาใช้บริการ

“ค่ะ…พี่ชาลี งั้นขวัญขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”เสียงหวานเอ่ยชื่อของเขาอย่างขวยเขิน

“อืม พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“เอาเบอร์เธอมา”ชาลียื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูให้กับคนร่างบางที่นั่งอยู่ข้างกัน

“…”

“ยังจะบื้ออยู่อีก”เพียงขวัญมองหน้าเขาอย่างสงสัยจนคนที่ยื่นสิ่งของให้ต้องบอกอีกครั้งเพื่อที่จะเรียกสติ

“คะ…ค่ะ”เธอรับมาและกดเบอร์ของตัวเองอย่างงงๆก่อนที่จะส่งคืนเจ้าของไป

“พรุ่งนี้จะโทรหา”

“ค่ะ…สวัสดีค่ะ”เธอเดินลงมาจากรถและรีบเดินเข้าไปที่หอพักพนักงานในทันที เพราะตอนนี้เธอรู้สึกร้อนๆหวานๆแปลก แถมหัวใจเธอก็เหมือนว่ามันเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา

“หรือว่าจะเป็นโรคหัวใจ”

“หึ…ก็ไม่น่าจะยากเท่าไร”ชาลีเห็นถึงท่าทีของเธอก็พอจะเดาได้ เพราะความที่เหมือนกับแมวน้อยขี้ตกใจยิ่งทำให้เขาอยากได้เธอมาครอบครองมากกว่าเดิม