บทที่ 4

หลังจากที่คนตระกูลเสิ่นจากไป ผมก็ลุกขึ้นค้นทั่วทุกมุมบ้านอย่างละเอียด

คังคังยังเด็ก จึงหาผมของคังคังไม่เจอ

แต่ผมเจอเล็บที่เสิ่นชิงตัดให้คังคังในถังขยะ

ผมเก็บเศษเล็บขึ้นมา และรวบรวมอุปกรณ์จำพวกจุกนมที่คังคังใช้เป็นประจำในเวลาปกติ

นำไปส่งตรวจที่โรงพยาบาลพร้อมกับตัวอย่างของผมในเช้าวันที่สอง

พอกลับถึงบ้านผมก็หยิบทะเบียนบ้านออกมา

ไปหานายหน้าเพื่อประกาศขายบ้าน

หลังจากที่ฝากกุญแจให้นายหน้าแล้ว ผมก็ลงทะเบียนห้องพักพนักงานกับบริษัท

ผมจัดเก็บสัมภาระของตัวเองคร่าวๆ

พบว่าผมอาศัยอยู่บ้านนี้มา 3 ปี ทว่าของของผมมีน้อยจนน่าสงสาร

ตอนแต่งงานใหม่ๆ การเงินยังอัตคัด หลังแต่งงานเสิ่นชิงไม่ยอมทำงาน แน่นอนว่าผมก็เคารพการตัดสินใจทุกอย่างของเธอ

ผมให้เงินเดือนทั้งหมดกับเสิ่นชิง เพราะกลัวว่าเธอที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายต่างๆ นานในบ้าน

จะเกรงใจที่ต้องเอ่ยปากขอในตอนที่สถานการณ์คับขัน

ตอนนั้นผมยังนึกซาบซึ้งเองว่า ในเมื่อเธอยอมอยู่ที่บ้าน เป็นแม่บ้านเต็มตัว ผมก็จะให้เธอด้อยกว่าคนอื่นไม่ได้

หลายปีมานี้ นอกจากยูนิฟอร์มสองชุดที่ใส่ทำงานและชุดลำลองหนึ่งชุดที่ใส่ในบ้าน ผมก็ไม่เคยซื้ออย่างอื่นให้ตัวเองเลย

นอกจากเอกสารที่ในทำงานกับอุปกรณ์ทำความสะอาดร่างกายตามปกติ ของของผมใส่ไม่เต็มกระเป๋าหนึ่งใบเสียด้วยซ้ำ

หลังจากที่เก็บสัมภาระในห้องพักเรียบร้อย ผมก็รอผลตรวจจากโรงพยาบาลอย่างเงียบๆ

ซึ่งผลตรวจก็ไม่ได้นอกเหนือความคาดหมาย แต่ต่อให้เตรียมใจมาพร้อมมากแล้ว ก็ยังอดรู้สึกเสียใจไม่ได้

เพราะอย่างไรเสียผมก็เฝ้าดูคังคังเติบโตมาตั้งแต่เล็ก ทุ่มเทความรักให้ทั้งหมด

รวมถึงความรักของพ่อในส่วนที่ผมเคยขาดหายไปตอนเด็กก็ทวีคูณให้เขาไปด้วย

แต่ว่าพ่อของเขาคือใครล่ะ

เสิ่นชิงเหมือนจะไม่ได้มีเพื่อนเท่าไร เพื่อนสมัยเรียนเมื่อก่อนเธอก็ไม่ค่อยได้ติดต่อ

ในความทรงจำของผม นอกจากกลับบ้านตระกูลเสิ่นบางครั้ง เธอก็แทยไม่ชอบออกข้างนอก

ติ้ง ติ้ง

เสียงเตือนของโทรศัพท์ขัดจังหวะผมที่กำลังครุ่นคิด

คือเสิ่นชิง ก็นะ ตระกูลเสิ่นคงนิ่งเฉยต่อไม่ไหวแล้ว

เพราะเมื่อก่อนแค่เสิ่นชิงกลับบ้านแม่ ไม่เกิน 2 วันผมก็จะไปหาพร้อมกับของขวัญ

แต่ครั้งนี้ผ่านไปแล้ว 5 วันเต็มๆ ผมไม่มีแม้แต่ข่าวคราว

บ้านของตระกูลเสิ่นหลังนั้น พ่อเสิน แม่เสิ่นและครอบครัวของน้องชายเธออยู่ด้วยกัน ยังนับว่ากว้างขวาง

แต่พอเสิ่นชิงสองแม่ลูกไปอยู่ด้วยก็ค่อนข้างเบียดเกินไป

อีกอย่างในความคิดของพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่น เมื่อลูกสาวแต่งงานแล้วก็เป็นคนของคนอื่นไปแล้ว

การช่วยเหลือที่บ้านคือเรื่องสมควร แต่กลับไปกินนอนที่บ้านนานๆ เข้า พวกเขาก็ชักจะไม่ยอมแล้ว

"พี่เซิง ช่วงนี้งานยุ่งมากเลยเหรอ ทำไมไม่กลับไปอยู่ที่บ้านละคะ"

ข่าวของเสิ่นชิงดึงดูดความสนใจของผม ผมจำได้แม่นว่าเรื่องเลื่อนตำแหน่งครั้งก่อน ผมไม่ได้บอกเสิ่นชิง

แต่แม่เสิ่นที่มาหาในวันต่อมาเอ่ยปากถามผมทันทีว่าเลื่อนตำแหน่งแล้วเงินเดือนขึ้นไหม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ล้มเลิกความคิดที่จะลางานสองสามวันเพื่อสะกดรอยเสิ่นชิง

ผมเข้าเน็ตว่าจ้างนักสืบด้วยราคาสูง หลังจากส่งข้อมูลและจ่าายมัดจำแล้ว ก็รอคอยอย่างเงียบๆ

ด้านตระกูลเสิ่นยังต้องยื้อเวลาไว้ก่อนสักพัก

"เงินของน้องชายคุณรวบรวมเงินได้พอแล้วยัง"

หลังจากที่ตอบข้อความกลับ เสิ่นชิงก็เงียบอีกครั้ง เดาว่าคงคาดไม่ถึงว่าอุตส่าห์ยอมก้มหัวให้ผมก่อน

ผมกลับไม่เจียมตัว จึงโกรธจนไม่อยากสนใจผม