ตระกูลซู

ฉู่เลี่ยงหวงมองไปตามสายตาของผู้ตรวจการไป๋ก็เห็นว่าชาวบ้านหยุดมองการสนทนาของพวกเขาอยู่ไม่น้อย จึงได้พาผู้ตรวจการไป๋เข้าไปในตำหนัก

“องค์ชายรอง พระองค์จะทรงจัดการเรื่องบุตรสาวของกระหม่อมเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะรับนางเข้าตำหนัก แต่ยังมิใช่ยามนี้”

“แต่ชื่อเสียงของบุตรสาวกระหม่อมเสียหายจนไม่เหลือชิ้นดี ขอพระองค์เมตตารีบรับนางเข้าตำหนักเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากมิเช่นนั้น...”

เลี่ยงหวงดวงตาแข็งกร้าวขึ้น เมื่อถูกผู้ตรวจการไป๋ข่มขู่ ด้วยรู้ดีว่าประโยคต่อมาของผู้ตรวจการไป๋คงไม่แคล้ว จะต้องเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อขอความเมตตาจากเสด็จพ่อของพระองค์ให้จัดการตัดสินให้แน่นอน

“ในเมื่อผู้ตรวจการไป๋ยืนยันเช่นนี้...เปิ่นหวางคงต้องรีบรับนางเข้าตำหนักเสียแล้ว” เขากดยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างดูแคลน

แต่จะโทษเยว่เล่อทั้งหมดก็ไม่ได้ หากเขาระวังตัวเสียหน่อย เรื่องทั้งหมดอาจจะไม่เกิดขึ้น

ผู้ตรวจการไป๋กลับออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม การมาเยือนตามคำแนะนำของบุตรสาว นับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย ไม่คิดว่าเพียงคำขู่เล็กน้อย องค์ชายรองก็รีบรับคำเสียแล้ว

“ท่านพ่อ ได้ความเช่นไรบ้างเจ้าคะ” ไป๋เยว่เล่อที่รอฟังผลอยู่ที่จวน ก็รีบเดินเข้าไปหาบิดาที่เพิ่งจะเดินทางกลับมาอย่างร้อนใจ

“หึหึ พ่อลงมือเอง จะไม่สำเร็จได้อย่างไรเล่า เจ้าอยู่รอรับราชโองการก็พอแล้ว” ผู้ตรวจการไป๋ลูบหัวบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“แต่ว่า...ท่านพ่อ องค์ชายรองรับปากท่านง่ายเสียจริง พระองค์บอกหรือไม่ว่าจะรับข้าเข้าวังในตำแหน่งพระชายา”

ผู้ตรวจการไป๋นิ่งอึ้งไป ดูเหมือนว่าสิ่งที่ องค์ชายรองรับปาก จะไม่ได้เอ่ยเรื่องรับไป๋เยว่เล่อเข้าไปอยู่ในฐานะใด

“ท่านพ่อ!!!” ไป๋เยว่เล่อกรีดร้องออกมา เมื่อเห็นบิดาไม่ยอมเอ่ยออกมาเสียที

“เจ้าอย่าเพิ่งกังวล องค์ชายรองยังไม่มีพระชายาเอก จะแต่งพระชายารองเข้าตำหนักก่อนได้อย่างไรเล่า”

ไป๋เยว่เล่อเม้มปากแน่น ดูเหมือนบิดาของนางจะคิดน้อยเกินไป ในเมื่อหากไม่มีการยืนยันเรื่องจะรับนางเข้าเป็นพระชายาเอก นางไม่มีทางวางใจได้อย่างแน่นอน

เจียวจูที่นั่งเขียนเรื่องราวในภพก่อนออกมาอยู่ภายในศาลา นางจมอยู่กับความคิด จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

“เขียนอันใดรึ”

“...” เจียวจูสะดุ้งตกใจ เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยถามขึ้นมา

นางหันไปมองด้านหลัง เมื่อพบว่าเป็นเซี่ยจื้อโหยวจึงได้มองเขาด้วยความแปลกใจ

“เปล่าเจ้าค่ะ ว่าแต่คุณชายเซี่ยมีเรื่องอันใดกับข้าหรือไม่” นางเก็บแผ่นกระดาษที่แขนไว้ใส่ลงไปในแขนเสื้อทันที

“ข้ากำลังจะกลับเรือน เห็นเจ้าขีดเขียนสิ่งใดอยู่ จึงคิดว่าเจ้าเขียนกลอน ข้าเลยเดินเข้ามาดู”

นางมองเขาอย่างพิจารณา ใบหน้าของเขายังซีดเหลืองไม่หาย แต่เหตุใดฝีเท้าของเขาถึงได้เบาจนนางไม่ได้ยินเสียงยามที่เขาเดินเข้ามาเลย

“ข้าเพียงเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อย เรื่องเข้าสำนักศึกษาเรียบร้อยหรือไม่เจ้าคะ” นางเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้เขาสนใจสิ่งที่นางเขียน

“เรียบร้อยดี” เขายิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน

“ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง หากมีสิ่งใดต้องการคำชี้แนะ ท่านก็สอบถามพี่ชายข้าได้เลยเจ้าค่ะ”

“แล้วถามเจ้ามิได้หรือ” เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ใสซื่อ หางตาที่ตกลงเล็กน้อย ยิ่งทำให้ใบหน้าของเซี่ยจื้อโหยวดูเศร้าหมอง แม้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์เศร้าก็ตาม

“หึหึ ได้เจ้าค่ะ แต่ข้ามิค่อยได้ออกไปนอกเรือน อาจจะมิรู้ดีเท่าพี่หมิน กลัวว่าจะขายหน้าต่อหน้าท่านแล้วเจ้าค่ะ”

“พูดคุยอันใดอยู่รึ” หานหมินที่เพิ่งเสร็จจากการพูดคุยกับมารดา ผ่านมาพบทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่

“ข้าสอบถามคุณชายเซี่ยเรื่องเข้าสำนักศึกษาเจ้าค่ะ”

“มิต้องห่วงอาโหยวเรื่องนี้เลยจูจู วันนี้อาจารย์ที่สำนักศึกษาต่างก็ชื่นชมกับบทความของเข้ากันถ้วนหน้า” หานหมินนั่งลงด้านข้างของน้องสาว

“อืม...ตำแหน่งจอหงวนคงเป็นของท่านแน่แล้วเจ้าค่ะ” เจียวจูพยักหน้าอย่างชื่นชม

“พี่เกือบลืม ท่านแม่ให้มาแจ้งเจ้า ตระกูลซูส่งเทียนเชิญมาให้เจ้าเข้าร่วมงานเลี้ยงชมดอกมู่ตาน (โบตั๋น) ที่ท่านยายเพิ่งจะได้มาใหม่ เจ้าอย่าได้ลืมไปเล่า”

“เมื่อใดเจ้าคะ”

“อีกสองวัน มื้อเย็นท่านแม่คงจะบอกกล่าวเจ้าอีกครั้ง”

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสามสนทนากันต่ออีกเพียงครู่ ต่างก็แยกย้ายกันกลับไปที่เรือนพักของตนเอง ในตอนที่รับมื้อเย็น ซูซื่อก็เอ่ยเรื่องงานเลี้ยงที่ตระกูลซูจะจัดขึ้นมาอีกครั้งกับเจียวจู เพื่อให้นางเตรียมตัวเข้าร่วมงาน

“พี่โหยวท่านจะไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ” เจียวจูที่เห็นว่าเซี่ยจื้อโหยวเพิ่งจะเดินทางมาเมืองหลวง จึงชวนเขาเพื่อไปเปิดหูเปิดตา

“คงไม่ ข้านัดกับสหายไว้จะไปทบทวนตำราด้วยกัน”

“อาโหยวเจ้าก็อย่าหักโหมให้มากนัก ข้ากลัวร่างกายของเจ้าจะล้มป่วยลง” หานเหวินเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง

“ขอบคุณท่านลุงขอรับ ร่างกายของข้ายามนี้มิได้เป็นอันใดมากแล้ว”

ทุกสายตามองมาทางเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ก็ใบหน้าของเขาซีดเหลืองเสียขนาดนี้ จะเชื่อได้อย่างไรว่าไม่ได้เป็นอันใดมาก

“เช่นนั้นก็เอาเถิด แต่หากเจ้าไม่เข้าใจสิ่งใดก็มาสอบถามข้าได้” หานเหวินถอนหายใจออกมา

“ขอบคุณขอรับ”

ตระกูลซูส่งเทียบเชิญไปให้จวนใหญ่ในเมืองหลวงหลายจวน มีเพียงจวนตระกูลไป๋ที่ไม่ได้เข้าร่วมในงานเลี้ยงนี้ด้วย

เจียวจูกับหานหมิน สองพี่น้องเดินทางไปที่จวนตระกูลซูพร้อมซูซื่อตั้งแต่เช้า ฮูหยินผู้เฒ่าซูเมื่อเห็นหลานสาวของตนมาถึงก็อ้าแขนรอรับทันที

“จูจู มาหายายเร็วเข้า”

“ท่านยาย” เจียวจูสวมกอดผู้เป็นยายไว้แน่น

“ข้าก็คิดว่าจูจู นางจะไม่มาเสียอีก” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยขึ้น

“ข้าไม่มีเหตุผลอันใดที่จะไม่มา หรือว่าข้าทำสิ่งใดผิดไว้หรือไม่ ขอท่านป้าสะใภ้โปรดไขข้อข้องใจให้ข้าด้วย” เจียวจูที่เดินไปนั่งที่ของตนแล้ว ก็เอ่ยถามป้าสะใภ้ใหญ่ของนางออกมา

“ผู้ใดจะรู้เล่า เรื่องของเจ้ากับองค์ชายรองในเมืองหลวงไม่มีผู้ใดไม่รู้ แต่ไม่คิดว่า...องค์ชายรองจะเลือกอาเล่อ มิเลือกเจ้า”

สวีซื่อเป็นญาติห่างๆ กับตระกูลไป๋ วันนี้นางเองก็แค้นใจไม่น้อยที่แม่สามีของนางไม่ยอมให้นางส่งเทียบเชิญให้บุตรหลานตระกูลไป๋เข้าร่วมงาน

นางยังคิดที่จะเกี่ยวดองกับตระกูลไป๋ พอมาเกิดเรื่องไป๋เยว่เล่อแย่งองค์ชายรองไปจากเจียวจู ทำให้การพูดคุยครั้งนี้ แม่สามีของนางไม่เห็นด้วย นางจึงได้เอาความโกรธมาลงกับเจียวจูแทน

“พูดอันใดของเจ้า!!! หากไม่มีเรื่องจะพูด ก็เงียบปากเสีย” ฮูหยินผู้เฒ่าซูตำหนิไป๋ซื่อต่อหน้าผู้ตระกูลหาน ยิ่งทำให้นางทั้งโกรธและอับอายเพิ่มขึ้น

“ข้าพูดเรื่องจริงเจ้าค่ะท่านแม่ เรื่องหมั้นหมายของซินซินก็ไม่สำเร็จ หากไม่ใช่เพราะท่านโกรธแทนหลานสาวนอกรึเจ้าคะ”

“จะ เจ้า ดี!!! เช่นนั้น เจ้าก็จัดการเองได้เลย บุตรสาวของเจ้า เจ้าอยากจะให้แต่งกับผู้ใดก็ตามแต่ใจเจ้า แต่หากเกิดเรื่องใดขึ้นมาในภายหลังอย่ามากล่าวหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

สวีซื่อใบหน้าซีดขาวลง แต่ภายในใจของนางก็ยังไม่ยินยอม สองวันมานี้ซูซินนางโวยวายเรื่องงานหมั้นที่ไม่สมหวังของนาง จนสวีซื่อแทบจะบ้าอยู่แล้ว

ซูซื่อเดินเข้ามาด้านข้างของมารดา ก่อนจะลูบหลังเพื่อให้นางคลายโทสะ

“ท่านแม่ ท่านอย่าได้มีโทสะไปเลยเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ หากท่านต้องการให้ซินซินแต่งกับคุณชายไป๋ ท่านเห็นสมควรท่านก็จัดการเถิด บุตรสาวของข้านางไม่เกี่ยวข้องอันใดด้วย ทั้งนางยังใจกว้างไม่ถือเอาเรื่องที่คุณหนูไป๋แทงข้างหลังนาง เอามาคิดให้ปวดหัว”