Share

เจ้ายังจะเห็นใจนางอีกรึ

Penulis: l3oonm@
last update Tanggal publikasi: 2026-05-09 01:58:23

ซูซื่อถึงใบหน้าของนางจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาของนางกลับจ้องมองสวีซื่ออย่างแข็งกร้าว ทั้งยังเน้นย้ำเรื่องที่ตระกูลหานไม่ถือสาเอาความกับการหักหลังของไป๋เยว่เล่อ

“หึ มีเพียงเจ้ากระมังที่ใจแคบ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยดูแคลนลูกสะใภ้ของนาง

“ท่านแม่!!!”

“ท่านยาย ข้าอยากเห็นดอกมู่ตานของท่านแล้วว่าจะงามมากเพียงใด ให้ข้าแอบดูก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ” เจียวจูไม่สนใจป้าสะใภ้ของนางอีก

นางหันไปออดอ้อนท่านยายของนาง จนฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจออกมา แล้วพาทั้งสามแม่ลูกไปที่ด้านหลัง เพื่อชมความงามของดอกมู่ตานก่อนผู้อื่น สวีซื่อได้แต่มองตามทั้งสามไปด้วยความโกรธแค้น

“นับว่างามมากจริงเจ้าค่ะ” ซูซื่ออดที่จะชื่นชมออกมาไม่ได้

“ท่านยายสายตาแหลมคมเสมอ แม้แต่เลือกดอกมู่ตานก็ยังเลือกได้งามกว่าของผู้อื่นหนึ่งส่วน” เจียวจูเอ่ยอย่างเอาใจ

“ใช่แล้ว แต่คงมีเพียงดอกไม้เท่านั้นที่ยายเลือกได้ดี” นางส่ายหัวอย่างปลงตก เมื่อนึกถึงลูกสะใภ้ใหญ่ที่โง่เขลาจนนางเบื่อระอา

“หากท่านยายหมายถึงท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านปล่อยนางไปเถิดขอรับ” หานหมินก็โมโหที่สวีซื่อตำหนิเจียวจู โดยที่เขาไม่อาจจะเข้าไปช่วยเหลือได้

“เอาเถิด พูดถึงนางมีแต่ทำให้ข้าหมดสนุก” ฮูหยินผู้เฒ่าซู โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเรียกให้สาวใช้ยกต้นไม้ต้นอื่นมาให้บุตรสาวและหลานทั้งสองชื่นชม

ฮูหยินผู้เฒ่าซูลอบมองใบหน้าของเจียวจูไปด้วย เมื่อเห็นว่านางไม่ได้เศร้าหมองอย่างที่คิดจึงได้วางใจลง ที่นางจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ขึ้น ก็เพื่อให้หลานสาวได้ออกมาเที่ยวผ่อนคลาย

อีกอย่างหลานสาวของนางงดงามเป็นหนึ่งถึงเพียงนี้ เผื่อวันนี้จะมีคุณชายจวนใดที่ต้องตาของนางเข้าสักคน

พอแขกเริ่มทยอยกันเข้ามา ซูซื่อก็ประคอง ฮูหยินผู้เฒ่าไปที่ศาลาริมน้ำ ที่จัดงานเลี้ยงขึ้น ฮูหยินบางจวนก็นำดอกไม้ของพวกนางเข้ามาร่วมให้ผู้อื่นชื่นชมด้วย

เจียวจูแยกตัวจากมารดาไปนั่งกับสหายของนาง

“จูจู เจ้ารู้เรื่องอาเล่อแล้วหรือยัง” คุณหนูพานเอ่ยถามออกมา

“เรื่องใดเล่า พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าอยู่แต่ในจวน จะไปรู้เรื่องด้านนอกได้อย่างไร”

“เจ้าก็ควรออกมาเที่ยวเล่นเสียบ้าง”

“ก็ดีเหมือนกัน ไว้ข้าจะพาบุตรชายสหายของบิดาไปให้พวกเจ้ารู้จัก”

“ผู้ใดกัน ใช่คุณชายเซี่ยหรือไม่” คุณหนูกงที่เข้าร่วมงานประชันบทกลอนด้วยก็เอ่ยถามอย่างสนใจ

“ใช่แล้ว คุณชายเซี่ยเพิ่งเดินทางมาเมืองหลวง เขาคงอยากจะเที่ยวเล่น แต่พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าอยู่แต่ในจวน จะพาเขาไปที่ใดได้”

“ได้ๆ ไว้เจ้าพามา ข้าจะพาคุณชายเซี่ยเที่ยวเล่นเอง” เจียวจูได้แต่อมยิ้มมองสหายของนาง

“เอ่อ ข้าเกือบลืมเล่าเรื่องอาเล่อให้เจ้าฟัง นางคงคิดกระมังว่าองค์ชายรองจะรับนางเข้าตำหนักในฐานะพระชายาเอก แต่ข้ารู้มาจากท่านพ่อ องค์ชายรองจะรับนางเข้าไปเป็นเพียงสนมต่างหากเล่า” สตรีสาวนางเอ่ยพูดคุยกันเสียงเบา

“น่าเห็นใจนางไม่น้อย” เจียวจูพึมพำออกมา ไม่คิดว่าฉู่เลี่ยงหวงจะใจร้ายกับไป๋เยว่เล่อเพียงนี้ แม้แต่ตำแหน่งพระชายารองที่เขาจะยกให้นางเช่นภพที่แล้ว ก็ไม่คิดจะให้

“นางทำกับเจ้าเช่นนี้ เจ้ายังจะเห็นใจนางอีกรึ” คุณหนูพานถลึงตามองเจียวจู

“สตรีคนใดบ้างที่ไม่ต้องการสามีที่เชิดหน้าชูตา นางเลือกหนทางนี้ก็เป็นเรื่องที่นางจะต้องรับให้ได้เองกับสิ่งที่นางต้องเจอ” มันไม่ง่ายเช่นที่ไป๋เยว่เล่อคิด หากนางได้รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงขององค์ชายรอง

เขาไม่ได้สง่างามเช่นคำล่อลวงที่เขาใช้กับสตรี ฉู่เลี่ยงหวงเขากระทำได้ทุกสิ่งเพื่อให้ได้บัลลังก์มาครอบครอง

“ก็จริงของเจ้า วันงานประชันบทกลอน ข้าเห็นองค์ชายใหญ่ดูเหมือนจะพึงใจต่อเจ้าใช่หรือไม่ จูจู”

“หึ ข้าไม่คิดจะแต่งเข้าราชวงศ์ ขอเพียงบุรุษที่มอบความรักให้ข้าเพียงหนึ่งเดียวก็พอ” เจียวจูพอแล้วกับการที่นางจะต้องเข้าไปอยู่ในวังวนของการแย่งชิง

“ข้าก็คิดเช่นเจ้า แต่จะหาได้หรือไม่ก็อีกเรื่อง” คุณหนูกงและคุณหนูพานถอนหายใจออกมา

ดูท่าแล้วในเมืองหลวง ที่เห็นจะมีภรรยาเพียงผู้เดียว ก็คงมีเพียงราชครูหานบิดาของเจียวจูเท่านั้น

“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าซูและฮูหยินเรียกท่านไปพบเจ้าค่ะ” เสี่ยวเหมยเดินเข้ามาแจ้งกับ เจียวจูที่กำลังพูดคุยอยู่กับสหาย

“ข้าขอตัวก่อน” นางบอกลาสหายของนาง ก่อนจะลุกเดินไปหาท่านยายและมารดา

ที่โต๊ะของฮูหยินผู้เฒ่าซูมีบุรุษนั่งอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง

“จูจู เจ้ามาแล้ว มารู้จักกับคุณชายหวังเสียก่อน”

“คารวะคุณชายหวัง ฮูหยินหวัง ข้าน้อยหานเจียวจูเจ้าค่ะ” นางย่อกายอย่างอ่อนช้อยสมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ที่ทุกท่วงท่าของนางล้วนน่ามอง

“งามนัก งามกว่าที่ผู้อื่นเล่าลือเสียอีก” ฮูหยินหวังเอ่ยชมออกมาจากใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ฮูหยินหวังท่านก็งามไม่เป็นรองผู้ใดเช่นกัน”

“ดูสิ บุตรสาวเจ้าน่าเอ็นดูยิ่งนักอาอี้” ฮูหยินหวังหันไปมองกล่าวซูซื่อ

“เจ้าหลงคำของนางเสียแล้ว”

หวังจิ้นเจา มองเจียวจูอย่างตกตะลึง แม้จะได้ยินชื่อเสียงเรื่องความงามเป็นหนึ่งของนางมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าที่ไม่ได้คลุมผ้าไว้ของนางสักครั้ง เขายังไม่อยากจะเชื่อว่าองค์ชายรองจะกล้าทำเรื่องผิดพลาดจนเสียสาวงามเช่นนี้ไปได้

“ที่นี่ มีแต่คนแก่ อาเจาเจ้าพาน้องไปเดินเล่นด้านนอกเถิด” ฮูหยินผู้เฒ่าเปิดทางให้แล้ว มีรึที่หวังจิ้นเจาจะไม่รีบรับปาก

เจียวจูก็มิได้ปฏิเสธ นางเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ และพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะเดินตามหวังจิ้นเจาไปที่สวนดอกไม้

“คุณหนูหาน เจ้าชอบดอกไม้อันใด ที่จวนข้ามีไม่น้อยไว้จะส่งไปให้เจ้าชื่นชม”

“ไม่ว่าดอกไม้อันใด ข้าก็ล้วนชอบทั้งนั้นเจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่รบกวนคุณชายหวังให้นำมาให้ข้าเลี้ยง ข้ากลัวว่าจะดูแลได้ไม่ดีเจ้าค่ะ” นางยิ้มอย่างเป็นมารยาท

“เช่นนั้นรึ แล้วเจ้ามี...” เขาอยากจะเอ่ยถามว่านางมีเวลาว่างเมื่อใดบ้าง อยากจะชวนนางไปเที่ยวเล่น แต่ยังไม่ได้เอ่ยถามก็มีเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนเสียแล้ว

“คุณหนูหาน ช่างหาบุรุษใหม่มาแทนน้องรองของข้าได้รวดเร็วยิ่งนัก” ฉู่เลี่ยงรุ่ยเดินเข้ามาหยุดมองหวังจิ้นเจาอย่างพิจารณา

“ถวายบังคมองค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”

“หม่อมฉันจะหาบุรุษใดมาแทนองค์ชายรองก็คงไม่ผิดนัก เมื่อตัวหม่อมฉันยังไม่มีสัญญาหมั้นหมายกับผู้ใด” ใบหน้าของนางเรียบเฉยไม่สะดุ้งสะเทือนในสิ่งที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยถากถาง

“องค์ชายใหญ่ พระองค์เข้าใจคุณหนูหานผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแค่พานางออกมาเดินเล่นเท่านั้น...”

“พี่เจา ท่านไม่ต้องแก้ตัวหรอกเจ้าค่ะ องค์ชายใหญ่คงมิได้สนใจเรื่องของผู้อื่นถึงเพียงนั้น”

“หึ คุณหนูหานปากของเจ้าดีมิน้อย ไม่รู้ว่ายังจำเรื่อง...” เขาลูบริมฝีปาก พร้อมทั้งมองนางอย่างแฝงไปด้วยความหมาย

“องค์ชายใหญ่ หม่อมฉันว่าพระองค์คงหาทางไปที่ศาลาริมน้ำไปพบใช่หรือไม่เพคะ หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปเอง” เจียวจูเดินนำหน้าออกไปทันที

“เปิ่นหวางขอตัวก่อน” เขากดยิ้มมองหวังจิ้นเจาอย่างได้ใจ ก่อนจะเดินตามเจียวจูออกไปอย่างอารมณ์ดี

แต่เจียวจูนางไม่ได้เดินพาเลี่ยงรุ่ยไปที่ศาลาริมน้ำเช่นที่นางว่า แต่เดินเข้าไปที่สวนดอกไม้ด้านหลังแทน

“พระองค์ตรัสเช่นนี้ ต้องการสิ่งใดกันแน่เพคะ” นางหยุดเท้า ก่อนจะหันมามองเลี่ยงรุ่ยอย่างไม่พอใจ

“เจ้าพึงใจในตัวเจ้าคนแซ่หวังเช่นนั้นรึ” เขาเดินมาทันเห็นตอนที่เจียวจูนางพูดคุยยิ้มแย้มกับหวังจิ้นเจาเข้าพอดี

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ตอนจบ

    ผ่านไปสามเดือนฉู่เลี่ยงรุ่ยก็พาเจียวจูย้ายไปอยู่เหลียงเป่ย คนตระกูลหาน ฮูหยินผู้เฒ่าซู ซูหยางและซูเหยียนออกมาส่งขบวนเดินทางที่หน้าประตูเมืองทางทิศเหนือด้วย“หากท่านอ๋องมิได้มีงานต้องไปจัดการ แม่ก็อยากให้เจ้าอยู่คลอดที่เมืองหลวงเสียก่อน” ซูซื่อมองบุตรสาวอย่างอาลัยอาวรณ์“อีกสามเดือนข้าลางานเพื่อพาเจ้าไปเหลียงเป่ยแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าทันได้ดูแลจูจูก่อนคลอดแน่นอน” หานเหวินลางานกับองค์รัชทายาทเรียบร้อยแล้ว“เหลียงเป่ยอยู่ไกลนัก ไม่รู้ว่ายายจะได้เจอเจ้าเมื่อใด”“หลังจากบุตรของข้าแข็งแรงดีแล้ว ท่านอ๋องจะพากลับมาเมืองหลวงทุกปีเจ้าค่ะ อย่างไรก็ต้องได้กลับมาดูแลท่านยายแน่นอน” ฮูหยินผู้เฒ่าซูค่อยยิ้มออกมาได้ซูหยางและซูเหยียนก็เข้ามาร่ำลาเจียวจูคนละสองสามประโยคก่อนจะถอยออกไป หานหมินเดินเข้ามามองน้องสาวอย่างอาลัยอาวรณ์“จูจู ดูแลตัวเองให้ดี เจ้าไม่ชอบอากาศหนาวต้องสวมใส่เสื้อผ้าหนาๆ เล่า”“มีเปิ่นหวางอยู่ เจ้ากลัวสิ่งใดอาหมิน” ฉู่เลี่ยงรุ่ยถลึงตามองหานหมิน“กระหม่อมเพียงแค่พูดด้วยความเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ เออ...ไว้พี่จะไปเยี่ยมเจ้าก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ”เจียวจูกอดลาบิดามารดา ท่านยายแล้วขึ้นรถม้าเตรียมตัว

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ต่างได้รับผลที่กระทำ

    หมอหลวงตรวจชีพจรไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นแสดงความยินดีกับฉู่เลี่ยงรุ่ย “ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ แม้ชีพจรลื่นจะยังไม่แน่ชัด แต่ข้าน้อยมั่นใจว่าพระชายาตั้งครรภ์ได้เกินหนึ่งเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่เลี่ยงรุ่ยยิ้มกว้างออกมาอย่างยินดี จ้าวมามาก็รีบวิ่งออกไปแจ้งเซี่ยฮองเฮาที่รออยู่ด้านนอก เจียวจูนางนั่งนิ่งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณไปแล้ว เพราะคิดไม่ถึงว่าความตั้งใจของฉู่เลี่ยงรุ่ยจะมาเร็วถึงเพียงนี้“ตั้งครรภ์? เหตุใดข้าถึงไม่มีอาการแพ้หรืออาเจียนเล่า” นางคิดว่าหากตั้งครรภ์ย่อมเหมือนไป๋เยว่เล่อที่ได้กลิ่นอาหารก็อาเจียน“สตรีตั้งครรภ์มิจำเป็นต้องแพ้ท้องหรืออาเจียนทุกคนพ่ะย่ะค่ะ อาหารของพระชายาคือมีความอยากอาหารเพิ่มมากขึ้น ก็เกิดจากการตั้งครรภ์เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่เลี่ยงรุ่ยตกรางวัลให้หมอหลวง แล้วพาเขาออกไปส่งด้านนอก ก่อนจะกลับเข้ามาดูเจียวจูภายในห้อง “กลับตำหนักกันเถิด”“เจ้าค่ะ”ฉู่เลี่ยงรุ่ยยังส่งคนไปแจ้งที่จวนตระกูลหานถึงเรื่องข่าวมงคลของเจียวจู อายุครรภ์ยังน้อยจึงยังมิได้ประกาศออกไป ภายในรถม้าเจียวจูสูดดมกลิ่นกายของฉู่เลี่ยงรุ่ยที่ไม่ได้กลิ่นมาเสียหลายวัน“ข้ายังมิได้ล้างตัวเจ้าไม่เหม็นเลยหรือ”“ไม่เจ้

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ข้าเลี้ยงเจ้าให้อดยากหรือ

    พอฮ่องเต้เสด็จมาถึง พิธียกน้ำชาจึงได้เริ่มขึ้น ยามที่ต้องยกน้ำชาให้ฉู่เลี่ยงรุ่ยและเจียวจู สีหน้าของฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อก็ไม่ใคร่จะดีนัก“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้โปรดรับน้ำชาของข้าด้วย” เขากัดฟันพูดออกมา ส่วนไป๋เยว่เล่อได้แต่มองเจียวจูอย่างอิจฉา เพราะใบหน้าของนางอิ่มเอิบดูก็รู้ว่าได้ความรักจากสามีอย่างดีพอเสร็จสิ้นพิธียกน้ำชา ทั้งหมดก็นั่งร่วมโต๊ะรับอาหารเช้าพร้อมกัน อาหารถูกยกขึ้นมาตั้งบนโต๊ะ เพียงแค่ได้กลิ่นของอาหารไป๋เยว่เล่อนางก็อยากจะอาเจียนออกมาแล้ว หลัวกุ้ยเฟยเห็นเช่นนั้นนางก็รีบหาทางหนีออกจากความวุ่นวายก่อนทันที“ฝ่าบาท ฮองเฮา หม่อมฉันไม่ใคร่สบายตัวนัก ขอกลับไปพักก่อนได้หรือไม่เพคะ” ฉู่เลี่ยงหวงจ้องมองเสด็จแม่ของตนอย่างไม่ใคร่สบอารมณ์ เพราะรู้ดีว่านางกำลังจะทิ้งตนให้เผชิญปัญหาผู้เดียว“ไปเถิด เจ้ากินให้มากเสียหน่อย อยากกินอันใดก็สั่งให้ห้องเครื่องทำ” ถึงอย่างไรบุตรในท้องก็เป็นสายเลือดของตน“ขอบพระทัยเพคะ” หลัวกุ้ยเฟยมองเตือนไป๋เยว่เล่อมิให้นางแสดงพิรุธออกมา ก่อนจะให้นางกำนัลประคองกลับตำหนักไปหลัวกุ้ยเฟยนางมิได้อยากทิ้งให้ฉู่เลี่ยงหวงต้องแก้ปัญหาเอง เพียงแต่ครรภ์ของนางมิค่อยแข็

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   เจ้าก็รีบไปเข้าห้องหอเสียซิ

    เพียงแค่คิดว่ามีหิมะตกหนักตลอดหลายเดือนนางก็หวาดกลัวเสียแล้ว “แล้วแต่ท่านเห็นสมควรเจ้าค่ะ ข้ายังไม่เคยไปเหลียงเป่ยไม่รู้ว่าเป็นเช่นใด อากาศหนาวมากหรือไม่เจ้าคะ”“ข้าให้คนสร้างพื้นอุ่นทั่วทั้งตำหนัก เจ้าไม่ต้องห่วง จูจู...งานเลี้ยงล่าสัตว์เจ้าไม่ต้องไป ไว้ย้ายไปอยู่เหลียงเป่ย ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวเล่นเอง”เจียวจูเห็นความกังวลในสายตาของเขา นางก็ซุกเข้าหาอกแกร่ง “ข้าอยากไปเสียที่ไหนเล่าเจ้าคะ ข้ารอท่านล่าจิ้งจอกมาทำเสื้อคลุมให้ข้าไปสวมใส่ที่เหลียงเป่ยอยู่ที่ตำหนักดีกว่า”“ข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่ตำหนักผู้เดียวได้อย่างไร ข้าจะให้เจ้าเข้าไปอยู่ในวังเป็นกับเสด็จแม่”“ฮองเฮามิได้เสด็จไปด้วยหรือเจ้าคะ”“ฮองเฮาอันใดของเจ้ากัน เรียกเสด็จแม่ได้แล้ว” เขาบีบจมูกของเจียวจูอย่างมันเขี้ยว “เสด็จแม่ร่างกายมิค่อยแข็งแรงนัก ปีนี้เลยมิได้ไป”“เจ้าค่ะ ข้าจะไปดูแลเสด็จแม่ให้เอง ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”“ขอบใจเจ้ามาก” เขาดึงตัวนางมาสวมกอดเอาไว้แน่น หากไม่กลัวว่านางจะต้องตกอยู่ในอันตราย ฉู่เลี่ยงรุ่ยไม่มีทางทิ้งเจียวจูไว้ที่วังหลวงเป็นแน่ เขาแทบอยากจะให้นางอยู่ในสายตาตลอดเวลาวันมงคลของไป๋เยว่เล่อ ฉู่เลี่ยงหวงมิ

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ตระกูลหานตอนนี้มีแต่เรื่องน่ายินดี

    เสื้อผ้าของเขาถูกถอดออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ลำทวนที่พร้อมใช้งานถูกส่งเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ เพียงแค่ส่วนหัวเข้าไป ร่างของเจียวจูก็แข็งเกร็งเพราะความเจ็บปวด“เฮือก...” นางสะดุ้งตัว ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เกือบจะกรีดร้องออกมา นางจำต้องกัดปากเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาแทน“เจ็บมากหรือไม่” ฉู่เลี่ยงรุ่ยลูบใบหน้าของนางอย่างปวดใจ “แต่หากข้าเอาออกตอนนี้ เจ้าจะเจ็บยิ่งกว่าเดิม” เขาจูบซับน้ำตาให้นาง“ขะ ข้า ข้าทนได้เจ้าค่ะ” นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนหน้าจะออกเรือน มารดาและจ้าวมามาได้เตือนนางเอาไว้แล้ว เพียงครั้งแรกที่เข้าหอเท่านั้นที่จะเจ็บปวดอย่างมาก“ข้าจะถนอมเจ้าอย่างดี” เขาจุมพิตนางเพื่อดึงความสนใจจากความเจ็บปวดพอเห็นว่าเจียวจูเริ่มปรับตัวได้แล้ว ฉู่เลี่ยงรุ่ยก็เริ่มดันลำทวนเข้าไปอีกครั้ง “ยังเจ็บอยู่หรือไม่”“มะ ไม่เจ้าค่ะ” นางหลบสายตาของเขาฉู่เลี่ยงรุ่ยยกยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะเริ่มขยับเอวหนา พอความเจ็บปวดหายไปความเสียวซ่านเข้ามาแทนที เจียวจูก็เริ่มส่งเสียงครางหวานออกมา ฉู่เลี่ยงรุ่ยสมความปรารถนาที่รอมาถึงสองชาติภพ เขาจะยอมปล่อยให้เจียวจูได้พักง่ายๆ ได้อย่างไร“ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ดูเหมือนว่าเจ้ายังดื่มไม่มากพอ

    เจียวจูเสร็จจากงานในลานพิธีนางก็แทบก้าวเดินไม่ไหวแล้ว ทั้งน้ำหนักตัวชุด เครื่องประดับ และท้องที่ได้รับเพียงแค่น้ำแกง ฉู่เลี่ยงรุ่ยสังเกตเห็นการก้าวเดินของนางก็รู้ได้ทันที เขาอุ้มนางรีบเดินพาไปส่งที่ห้องหออย่างรวดเร็ว“ตั้งโต๊ะเถิด”“ยังมิได้ทำพิธีผูกผมเลยเพคะ” จ้าวมามาดุฉู่เลี่ยงรุ่ยเสียงดัง“เช่นนั้นก็รีบหน่อยเถิด พระชายาหิวจนจะเป็นลมแล้ว” เจียวจูอยากจะฉีกปากของเขาออกเสียจริง ยังดีที่ภายในห้องตอนนี้มีเพียงแม่สื่อ จ้าวมามาและสาวใช้ไม่กี่คนฉู่เลี่ยงรุ่ยบรรจงตัดเส้นผมของเจียวจูและของเขา ก่อนจะผูกเข้าด้วยกันอย่างตั้งใจ สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความรักใคร่ “ไม่แยกจากกันอีกแล้ว” เขามองนางอย่างแฝงไปด้วยความหมาย จ้าวมามา แม่สื่อและสาวใช้ต่างก็อมยิ้มเขินอาย ไม่ต้องพูดถึงเจียวจู นางแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองฉู่เลี่ยงรุ่ยเลย“พวกเจ้าตั้งโต๊ะเสร็จก็ออกไปได้แล้ว เปิ่นหวางจะอยู่กินอาหารกับพระชายาก่อน”“พระองค์ออกไปรอด้านนอกสักครู่ได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันอยากเปลี่ยนชุดเสียก่อน”“ไม่ต้อง เปิ่นหวางจะเปลี่ยนให้เจ้าเอง” เจียวจูถลึงตามองเขา แต่ฉู่เลี่ยงรุ่ยไม่สนใจแล้ว เขาให้จ้าวมามาพาคนออกไปจนหมดฉู่เลี่ยง

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   โทษดูหมิ่นเบื้องสูง รับไหวหรือไม่

    เพียงแค่ได้ยินเสียงเย็นของฉู่เลี่ยงรุ่ย สวีซื่อก็รีบเปลี่ยนคำทันที “เอ่อ...นางเพียงพบเห็นผู้ที่ดูคล้ายองค์ชายใหญ่เท่านั้นเพคะ อาจจะไม่ใช่พระองค์ จูจูนางน่าจะอยู่กับผู้อื่นเพคะ”“ดูท่า ท่านป้าสะใภ้ต้องการให้ข้าเสียชื่อเสียงให้ได้ ไม่รู้ว่าข้าไปทำอันใดให้ท่านขุ่นเคืองรึเจ้าคะ” เจียวจูแสร้งก้มหน้าลงอย

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   มันไม่ใช่มีด

    เจียวจูมองฉู่เลี่ยงรุ่ยอย่างมองคนโง่ ที่เขาถามอะไรนางไม่เข้าท่า “เห็นจะไม่เกี่ยวกับองค์ชาย ต่อไปได้โปรดอย่าเอ่ยถึงเรื่องเก่าอีกเลยเพคะ”“จูจู เจ้ากล้าทิ้งเปิ่นหวางไปหมั้นกับเจ้าคนแซ่หวังก็ลองดู” เลี่ยงรุ่ยเดินเข้ามาจับแขนของนางไว้แน่น พร้อมทั้งเอ่ยเสียงเย็นออกมาอย่างไม่พอใจ“ทิ้ง!!! หม่อมฉันว่าองค์

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   ตระกูลซู

    ฉู่เลี่ยงหวงมองไปตามสายตาของผู้ตรวจการไป๋ก็เห็นว่าชาวบ้านหยุดมองการสนทนาของพวกเขาอยู่ไม่น้อย จึงได้พาผู้ตรวจการไป๋เข้าไปในตำหนัก“องค์ชายรอง พระองค์จะทรงจัดการเรื่องบุตรสาวของกระหม่อมเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าจะรับนางเข้าตำหนัก แต่ยังมิใช่ยามนี้”“แต่ชื่อเสียงของบุตรสาวกระหม่อมเสียหายจนไม่เหลือชิ้นดี ขอ

  • ชีวิตที่สอง ข้ามิใช่สตรีโง่งมคนเดิม   เซี่ยจื้อโหยว

    หานเหวินเห็นใจบุตรของสหายตนไม่น้อย ที่ต้องสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่เล็กจึงให้เข้ามาพักอยู่ภายในจวนตระกูลหานด้วย หานหมินจะได้มีสหายทบทวนตำราด้วยกัน ตัวหานหมินเองก็จะเข้าสอบในปีนี้ด้วย“ข้ายังอยู่ที่เมืองหลวงอีกหลายเดือนขอรับ” เซี่ยจื้อโหยวแม้จะมีใบหน้างามไม่น้อย แต่ด้วยผิวที่เหลืองเหมือนคนอมโรคของเขาก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status