11 ข้าอยากฟัง

11

ข้าอยากฟัง

“ซานซาน”

บิดาเอ่ยเรียกแผ่วเบา นางหันกลับมามองเห็นว่าเขายืนอิงขอบประตูอยู่

“ท่านพ่อมาตั้งแต่เมื่อไรเจ้าคะ ข้าเห็นว่าพิณตัวนี้น่าสนใจก็เลยดีดเล่นๆ”

“นั่นเป็นพิณที่ท่านแม่ของเจ้ารักมาก”

“พิณของท่านแม่หรือเจ้าคะ งดงามมากจริงๆ” เมื่อเอ่ยถึงมารดาสีหน้าของเยว่ซานซีสลดลง “สายลมตะวันตกแห่งซานซีท่านพ่อเคยได้ยินหรือไม่”

“ย่อมต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว เพลงพิณนี้มารดาของเจ้าแต่งตอนที่นางกำลังตั้งครรภ์เจ้าอยู่ ในวันเกิดของพ่อเจ้าก็บรรเลงให้ผู้คนฟังทุกปี”

“เช่นนั้นท่านพ่อบรรเลงเพลงพิณนี้เป็นหรือไม่ ข้าอยากฟัง”

ผู้เป็นบิดามองอย่างประหลาดใจ เยว่ซานซีพูดราวกับว่าไม่เคยได้ฟังเพลงพิณนี้มาก่อน ทั้งที่ตัวนางเองก็เล่นได้ยอดเยี่ยมกว่าผู้ใด

“เอ่อ...ข้าอยากฟังผู้อื่นเล่นให้ฟังเจ้าค่ะ อยากรู้ว่าเพลงพิณนี้ผู้อื่นจะบรรเลงได้สุขหรือเศร้า”

“เพลงที่แม่ของเจ้าแต่งขึ้นมาเพื่อเจ้า ย่อมเป็นบทเพลงแห่งความสุข แต่พ่อเล่นไม่เป็น คนที่เล่นเพลงนี้ได้อีกคนคือพี่เสิ่นของเจ้า”

“เช่นนั้นข้าขอยืมพิณตัวนี้สักประเดี๋ยว”

พูดจบก็อุ้มพิณวิ่งออกจากห้องไป เยว่ซานซีวิ่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนเล็กแล้วกวาดตามองหาเสิ่นเวยหลง เห็นเงาร่างสูงยืนอยู่ปีกระเบียงที่ยื่นออกไปริมสระบัว เขาเพียงแค่ยืนกอดอกทอดมองดอกบัวในสระอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความเงียบนี้แสงสว่างของวันก็ลดน้อยถอยลงเช่นกัน อีกไม่กี่ชั่วยามฟ้าก็จะมืดลงแล้ว

“พี่เสิ่น”

น้ำเสียงหวานล้ำเอ่ยเรียกเขาด้วยคำที่คุ้นเคย เสิ่นเวยหลงละสายตาจากสระบัวหันกลับมายังร่างระหง

“เจ้ากินมื้อค่ำกับท่านลุงก่อนได้เลย ข้าไม่หิว”

เขาคิดว่านางมาตามไปทานมื้อค่ำก็เลยบอกไปอย่างนั้น แต่เมื่อเลื่อนระยะสายตามายังพิณกู่ฉินที่นางอุ้มอยู่ ในตาของชายหนุ่มมีประกายวูบไหว

“มีอะไรงั้นหรือ”

“ข้าอยากให้พี่เสิ่นบรรเลงเพลงพิณสายลมตะวันตกแห่งซานซีให้ฟัง”

“เหตุใดไม่ให้จ้าวฟู่เฉิงบรรเลงให้ฟัง เจ้าก็ดูสนิทกับเขาดี”

“จ้าวฟู่เฉิงบอกว่าทั้งเมืองจี้ฉู่มีเพียงข้ากับท่านแม่ที่บรรเลงเพลงนี้ได้ไพเราะลึกซึ้ง แต่ข้ารู้มาจากท่านพ่อว่าท่านก็บรรเลงเพลงนี้ได้”

มีเหตุผลใดต้องอุ้มพิณมาให้เขาบรรเลงให้ฟัง ทั้งที่ตัวนางเองก็สามารถเล่นเพลงนี้ได้ดีกว่าผู้ใด แม้ว่าความสงสัยมีมากแต่เสิ่นเวยหลงก็ยังอยากตามใจนางอยู่ เขาเดินเข้ามานั่งลงที่หน้าโต๊ะเตี้ย ฝ่ายเยว่ซานซีก็รีบวางพิณลงบนโต๊ะ จากนั้นหย่อนก้นนั่งตรงข้ามชายหนุ่ม ยกมือขึ้นมาเท้าคางจดจ่อรอฟัง

“มือข้าจับกระบี่จนหยาบกร้าน ถึงจะเล่นเพลงพิณที่เจ้าว่าได้บ้างก็คงไม่ไพเราะจับใจอย่างเช่นคุณชายนักกวี”

เอ้า! ฟังทะแม่งๆ นะ นี่คงไม่ได้กำลังพูดประชดข้าอยู่กระมัง

เยว่ซานซียิ้มแห้ง ไม่กล้าพูดขัดเพราะกลัวว่าเสิ่นเวยหลงจะเปลี่ยนใจ นางเพียงแต่นั่งมองเขาวางนิ้วบนสายพิณ หลังจากนิ้วเรียวยาวขยับเสียงแว่วหวานดังขจรขจายไปทั่วบริเวณ เพลงพิณลึกซึ้งลื่นไหลไม่ติดขัด ทว่ากลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความเศร้าที่แทรกซึมอยู่ คล้ายอยากกล่าวถึงความดีใจเมื่อพบพานและพรั่งพรูถึงความเสียใจเมื่อพลัดพราก

เยว่ซานซีรู้ซึ้งถึงความหมายของเพลงพิณนี้แล้ว มารดาแต่งเพลงนี้ขึ้นมาเพราะรู้ว่าหากเก็บบุตรในท้องไว้ตนจะต้องตายแต่ก็ยังเลือกที่จะให้บุตรลืมตาขึ้นมาดูโลก ช่างเป็นความรักอันบริสุทธิ์ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียม

“ซานซาน”

เสียงบรรเลงพิณหยุดลงพร้อมกับเสียงทุ้ม เสิ่นเวยหลงมองหน้านางนิ่งงัน

“หยุดทำไมหรือเจ้าคะ”

“น้ำตาเจ้าไหล”

ไม่เห็นรู้ตัวสักนิด นางใช้นิ้วแตะๆ ที่แก้มเนียน ปรากฏว่ามีหยาดน้ำตาอุ่นหลั่งรินออกมาจากดวงตาคู่สวยจริงๆ

“อ้อ ข้าแค่คิดถึงท่านแม่”

เฮ้อ...สงสัยจะอินกับบทมากเกินไป ถูกบทละครกลืนกินจิตวิญญาณเสียแล้วเยว่ซานซีเอ๋ย

พอซับน้ำตาจนแห้งเหือดก็แสร้งหัวเราะ จะเศร้าไปทำไมละ ชีวิตของนางเอกไม่ใช่ชีวิตจริงของเยว่ซานซีคนนี้เสียหน่อย

“นอกจากบทเพลงนี้พี่เสิ่นบรรเลงเพลงอื่นได้อีกหรือไม่ เอ่อ...นกกระจอกเหินหาว”

“นกกระเรียนเหินหาว”

“ใช่ๆ นกอะไรหาวเหินนี่แหละ”

“เหินหาว”

“อ้อ ใช่แล้วนกกระเรียนเหินหาว ช่วยบรรเลงเพลงนี้ให้ข้าฟังที”

พอนางร้องขอ เสิ่นเวยหลงทำตามโดยไม่ขัด เพลงพิณนกกระเรียนเหินหาวก็ไพเราะเช่นกันแต่เป็นการสื่อถึงความสุข การเป็นอิสระไร้พันธะผูกรั้ง ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายลม แสงแดด ท่องไปทั่วทิศทั้งภูเขาแม่น้ำลำธาร หลังจากการบรรเลงจบลงเยว่ซานซีปรบมือให้หนึ่งชุดเป็นจังหวะหนึ่งสองหนึ่งสองสาม ตบท้ายด้วยการตบเข่าอีกฉาดใหญ่

“ฮ่าๆ เพลงนี้โดนเส้นข้ามาก ถ้าเร่งจังหวะอีกนิดลุกขึ้นเต้นได้เลยนะเนี่ย ต่อเลยพี่เสิ่น สง่างามดุจสน ลำนำ…เอ่อ…”

“เจ้าน่าจะหมายถึงลำนำดอกไม้ขาวหรือไม่”

“ใช่ๆ ลำนำดอกไม้ขาว”

“อืม”

เสิ่นเวยหลงรับคำแล้วบรรเลงอีกสองบทเพลงให้นางฟังจนจบ หลังจากที่บทเพลงจบลงแล้วเห็นว่าเยว่ซานซีนั่งสัปหงก นางคงง่วงงุนเต็มที เพราะบทเพลงสุดท้ายมีจังหวะที่แช่มช้า สามารถใช้เป็นเพลงกล่อมเด็กนอนได้เลยก็ไม่เชิง