10 จะใช้เล่ห์กลใดอีก

10

จะใช้เล่ห์กลใดอีก

“แบบนี้เรียกหน้าผ่อง”

หลังจากที่ชะโงดดูเงาตัวเองในถ้วยชา หงเป่าเป้ยยังหาเหตุผลมายกยอตัวเองได้อีก การมีผิวขาวดั่งไข่มุกคือความนิยมสูงสุดของสตรียุคนี้ แต่สีผิวนั้นต้องขาวอย่างเป็นธรรมชาติไม่ใช่การโบกแป้งหนาๆ

“วันนี้เยว่ซานซีมาแปลก เมื่อก่อนเราพูดข่มนิดเดียวก็น้ำตาคลอเบ้า พอถูกทับถมก็ไม่เห็นว่านางจะรู้สึกอับอาย หรือว่านางกลายเป็นคนโง่ไปแล้วจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่อยู่ในสายตาคุณชายจ้าวแล้วสิ”

“ดูไปก่อนเป่าเป้ย คอยดูว่านางจะใช้เล่ห์กลใดอีก”

“เจ้ากับคุณชายจ้าวเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ ^[1] จู่ๆ คนโง่อย่างเยว่ซานซีก็มาแทรกกลาง จูเจียวเจ้ายอมได้จริงๆ น่ะหรือ”

“ข้ายอมถูกเยว่ซานซีหยามเกียรติก็เพื่อให้จ้าวฟู่เฉิงขึ้นเป็นใหญ่ เมื่อวันนั้นมาถึงความอดทนของข้าจึงจะสัมฤทธิ์ผล”

สวีจูเจียวคิดดีแล้ว แต่หงเป่าเป้ยไม่เคยมีความรักเลยสักครั้งกลับคิดต่างออกไป ถ้าหากวันใดได้รักใครสักคนจะไม่ยอมให้คนรักของตนแสดงความรักใคร่ต่อสตรีอื่นแน่นอน ต่อให้สตรีนางนั้นจะเป็นบันไดให้เขาก้าวไปสู่ความสำเร็จ หงเป่าเป้ยไม่ยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อที่จะได้เดินต่ออีกสองก้าว คนรักกันจะต้องเดินไปพร้อมๆ กัน สำหรับนางต้องเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้นจะไม่ยอมเป็นตัวสำรองเพื่อรอการเลื่อนขั้นเป็นตัวจริงเด็ดขาด หากไม่เป็นดั่งที่คาดหวังก็ปล่อยมือจากกันเสียยังดีกว่า

ณ จวนเจ้าเมือง

เมื่อแยกย้ายกับโม่สือปาแล้วเยว่ซานซีได้เข้ามานอนต่อในห้องส่วนตัวงีบหนึ่ง รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเป็นยามเซิน ลืมไปเสียสนิทว่ายังไม่ได้ทำลายจดหมายทิ้ง ทว่าพอล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อกลับไม่เจอจดหมายดังกล่าว นางสะบัดอาภรณ์หาอยู่นาน หมุนซ้ายหมุนขวาก้มหาก็แล้ว ไม่รู้ว่าเผลอทำจดหมายหล่นไว้ตรงไหน แต่ก็ยังเบาใจได้ว่าอย่างน้อยก็เอามันออกมาจากมือจ้าวเฟยเทียนได้สำเร็จ

“อาจจะหล่นระหว่างทาง คงไม่มีใครสนใจหรอก”

นางพึมพำก่อนจะเดินออกมาจากห้อง เสียงท้องกำลังร้องครวญหิวอาหาร จึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกินรองท้องก่อนถึงช่วงเวลาอาหารเย็น ขณะที่กำลังเดินอยู่ระเบียงวนเส้นทางเชื่อมต่อไปห้องครัวเสิ่นเวยหลงเดินผ่านมาพอดี

“พี่เสิ่น”

หลังจากถูกกระบี่จี้คอเยว่ซานซีระวังคำพูดเป็นพิเศษ นางยิ้มระรื่นรีบวิ่งเข้าหาเขา เพ่งมองไปยังอกข้างขวาที่มีบาดแผลซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าแล้วนึกถึงมัดกล้ามแน่นๆ ถึงจะเจ็บขนาดนั้นเสิ่นเวยหลงก็ยังฝืนเคลื่อนไหวอย่างเป็นปกติ ไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย สมแล้วที่เป็นหัวหน้ามือปราบชุดเขียวแห่งเมืองจี้ฉู่ แม้กระทั่งเยว่เยี่ยนซีซึ่งเป็นเจ้าเมืองก็ยังไม่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ดีไม่ดีผู้ใต้บังคับบัญชาอาจจะรู้แค่ไม่กี่คนเท่านั้น

“พี่เสิ่นแผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“ดีขึ้น”

“ดีจัง ข้ากำลังจะเดินไปหาอะไรกินรองท้อง ไม่รู้ว่าในห้องครัวมีของกินหรือไม่”

“ในห้องครัวมีลูกพลับย่าง เพราะเจ้าชอบกินก็เลยมีติดครัวตลอด”

“อย่างนี้นี่เอง แม่ครัวที่นี่รู้ความยิ่งนัก คงเป็นท่านพ่อที่สั่งให้พวกนางทำให้ เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ”

นางวิ่งเข้าห้องครัวไปแล้ว เขายังมองส่งจนร่างบอบบางหายไปลับตา จากนั้นค่อยเดินต่อไปยังเรือนหลัก ตั้งใจว่าจะไปหารือกับเยว่เยี่ยนซีเรื่องแผนการดักจับขบวนการลักลอบค้าโลหะ ทว่าเมื่อเดินมาถึงลานหน้าเรือน สายตาเหลือบเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งถูกลมพัดปลิวมาหยุดอยู่ปลายเท้า

เสิ่นเวยหลงก้มลงเก็บขึ้นมาคลี่อ่าน อ่านจบสีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที เผลอไผลไปชั่วขณะขยำกระดาษจนยับคามือ เป็นเพียงอารมณ์วูบหนึ่งที่ไม่อาจควบคุมได้ เมื่อสติกลับคืนมาก็รีบรีดกระดาษจนเรียบดังเดิม

เยว่ซานซีกินลูกพลับย่างอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นปิดท้ายด้วยหมั่นโถวลูกใหญ่อีกสองลูก เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้วจึงเดินออกมาจากห้องครัว มองผ่านหน้าต่างเห็นเสิ่นเว่ยหลงกำลังนั่งคุยกับบิดาอยู่ ดังนั้นนางจึงไม่ได้เข้าไปรบกวน นางเดินอ้อมมาอีกฟาก ห้องที่อยู่ทางปีกด้านซายของเรือนหลักเป็นห้องนั่งเล่นเล็กๆ เดินเข้าไปถึงรู้ว่าในนี้มีของสะสมและเครื่องดนตรีมากมาย เยว่ซานซีแตะปลายนิ้วสัมผัสเครื่องดนตรีแต่ละอย่างด้วยความตื่นเต้น จนมาหยุดอยู่ที่พิณกู่ฉินตัวหนึ่ง

“งดงามเหลือเกิน”

นางเพิ่งจะเคยเห็นพิณกู่ฉินที่ทำออกมาได้อย่างประณีตขนาดนี้เป็นครั้งแรก เนื้อไม้มีกลิ่นหอมอ่อนนุ่มนวล เพียงแค่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นหอมนั้นโชยมา เส้นสายทั้งเจ็ดขึงตึงแต่ไม่ตึงจนเกินไป อดไม่ได้ที่จะดีดทำนองมั่วๆ เล่น

เต๊ง...

เสียงที่ลอยออกไปด้านนอกทำให้เยว่เยี่ยนซีที่เพิ่งจะคุยกับเสิ่นเวยหลงเสร็จเดินมาชะเง้อมอง เขาจ้องมองแผ่นหลังของบุตรสาวเนิ่นนาน ภาพนี้ทำให้หวนนึกถึงภรรยาที่ตายจากไปนานแล้ว เยว่ซานซีนางเหมือนมารดามาก ทุกครั้งที่มองหน้าบุตรสาวก็มักจะคิดถึงเรื่องราวของคนที่รักมากที่สุด

ในตอนที่เยว่ฮูหยินตั้งครรภ์ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แพทย์ให้ทางเลือกสองทางคือเก็บเยว่ซานซีเอาไว้กับยุติการตั้งครรภ์เพื่อรักษาชีวิต แต่เยว่ฮูหยินเลือกอย่างแรก หลังจากคลอดเยว่ซานซีแล้วอาการป่วยออดๆ แอดๆ ของนางก็ยิ่งทรุดหนัก ห้าปีต่อมานางก็ได้ลาจากโลกนี้ไปอย่างสงบ

เชิงอรรถ

^{^}คู่รักในวัยเด็กหรือเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเล็ก