บทที่ 6

ยมทูตหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ หันไปทำงาน เขาอ่านเอกสารไปก็พยักหน้าไป ชีวิตของนางในชาติที่สองนี้เก็บเกี่ยวมาได้มากจริง ๆ แต่เมื่ออ่านจนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้ายชายหนุ่มก็อ้าปากเหวอ

“นายท่านมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” 

“ไม่มีอะไร” ยมทูตหนุ่มหุบปากฉับ กลับมาสงบราวไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เขาวางเอกสารลงแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของวิญญาณสาวตรงหน้า

“หนิงอัน”

“เจ้าคะ”

“ชีวิตที่สองเจ้าเรียนรู้มาเยอะจริง ๆ”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าอ่านออกเขียนได้ ศาสตร์ศิลป์ทุกประเภทล้วนทำเป็น หมากรุกก็แกล้งแพ้เก่งมาก ยังไม่นับรวมชาที่ข้าชงนั้นหอมกลุ่นใคร ๆก็ต้องติดใจ ท่านยมทูตลองชิมดูสักหน่อยสิเจ้าคะ”

ไม่รู้วิญญาณสาวแอบชงชาไว้ตั้งแต่เมื่อใด แต่กลิ่นหอมกรุ่นทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ ยกขึ้นจรดจิบเบา ๆ ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนกลับมาไร้อารมณ์เช่นเดิม มองหญิงสาวอย่างชื่นชม

“ชาดี!”

“ข้าคิดว่าคราวนี้ น่าจะเปิดโรงน้ำชาริมทางเล็ก ๆ พอให้เลี้ยงตนเองได้ เปิดโรงเรียนสอนเด็กเล็ก โดยเฉพาะเด็กหญิง แบบนี้น่าจะมีความสุขและสงบจนถึงบั้นปลายชีวิตได้”

“ข้าขอให้เจ้ามีชีวิตยืนยาวและมีความสุขดังหวัง”

“...” หนึ่งยมทูตหนึ่งวิญญาณ จิบชาร่วมกันเงียบ ๆ กระทั่งในที่สุดก็วางจอกเปล่าลงบนโต๊ะ

“หนิงอัน เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่านี่เป็นชีวิตสุดท้ายแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะทำได้ดี”

“เจ้าค่ะ” หนิงอันเองก็มีความตั้งใจ ว่าชีวิตรอบนี้จะไม่ตายเร็ว นี่กลายเป็นเป้าหมายใหม่ในชีวิตของนางไปโดยปริยาย

ยังนึกสงสัยว่าที่โดนฆ่าด้วยยาพิษอย่างไม่รู้ตัวนี้ก็เพราะจะไถ่ตัวเองออกจากหอจันทรา ซึ่งเป็นหอนางโลมภายใต้วังมาร จอมมารต้องไม่พอใจถึงมีคำสั่งลงมาให้เก็บนางแน่ ๆ

แต่วิญญาณสาวยังมองโลกในแง่ดีว่ามีเวลาอีกหนึ่งชีวิต ชีวิตที่สองนี้ก็ถือว่าไปหาความรู้เพิ่มเติม ด้วยความรู้และประสบการณ์ชีวิต คราวนี้นางต้องปลอดภัยและมีชีวิตยืนยาวได้อย่างแน่นอน

“มาคราวหน้าเจ้าจะไม่เจอข้าแล้ว”

“เฮยไป๋อู่ฉางจะมานำทางข้าสู่ปรโลกจริง ๆ แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ทั้งใช่และไม่ใช่ ข้ามีหน้าที่เพียงส่งเจ้าย้อนกลับไป คราวหน้าก็คงไม่เจอกันอีกแล้ว”

“ท่านยมทูตจึงจัดงานเลี้ยงส่งข้าเสียใหญ่โต ขอบคุณนะเจ้าคะ” มองโต๊ะน้ำชาที่มีของกินอยู่มากมายหนิงอันก็เออออไปเอง

ยมทูตหน้าหยกกลอกตาเขาไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ วิญญาณสาวอยากมองโลกในแง่ดีคิดไปเองอย่างไรเขาก็ไม่ขัด

“ท่านยมทูตท่านช่างน่าเบื่อเสียจริง” หนิงอันเผลอหลุดปากบ่นเสียงในใจออกมา นางรีบยกมือขึ้นปิดปาก

“ขออภัย ข้าไม่ได้นินทาท่านนะเจ้าคะ” นางแค่เผลอบ่นความในใจออกมาเท่านั้นเอง

“ข้าไม่ถือสา ถึงเวลาเจ้าต้องไปแล้ว”

“ท่านยมทูต ขอบคุณนะเจ้าคะ” กล่าวจบร่างของวิญญาณสาวก็เลือนหายไป พร้อมกันนั้นทุกอย่างในบริเวณนี้ก็มืดดับลง ราวกับที่ตรงนั้นมีเพียงความว่างเปล่ามาตั้งแต่ต้น มีเพียงเสียงของยมทูตหนุ่มที่ยังดังก้องกันวาน

“ขอให้นางได้มีชีวิตยืนยาวสมใจจอมมาร”