EF:9 - ราคาที่ต้องจ่าย [SM] NC25++ (มีเนื้อหารุนแรง)

"อ้าส์.." ความคับแน่นของสาวบริสุทธิ์สร้างความพึงพอใจให้เขาไม่น้อย ริมฝีปากหนาเผยอขึ้นเปล่งเสียงคำรามอย่างสุดจะกลั้น เสียงสะอื่นให้ของรินลดามันเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ดิบที่เคยหลับไหลให้ลุกขึ้นมาได้เป็นอย่างดี

"อึก..จะ เจ็บ..ฮือออ" ถ้อยคำวิงวอนของเธอไม่เคยมีความหมายกับคนไร้หัวใจอย่างวิกเตอร์ รินลดาเบือนหน้าหนีเมื่อคนข้างบนโน้ม ใบหน้าลงมาหมายจะประกบจูบ ทำให้ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับลำคอพอดิบพอดี

"กรี๊ดดดดดด อื้อ!"

เขาลงโทษเธอด้วยแรงขบกัดอย่างแรงจนกลิ่นคาวเลือดเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บแปลบแล่นผ่านผิวกายพร้อมกับความจริงที่ค่อย ๆ ซึมลึกลงไปในใจ รินลดารับรู้ได้ชัดว่า ผู้ชายที่เรียกว่าสามีกำลังฝากรอยแผลไว้ทั้งในจิตใจ และบนเรือนร่างของเธออย่างตั้งใจ

“เธอสมควรที่จะได้รับความเจ็บปวดนี้”

ปลั่กก !! ปลั่กก !! ปลั่กก !!

“กรี๊ดดดดดดด!!"

ไร้ซึ่งความปรานี ไม่มีแม้ความอ่อนโยน ร่างกายของเธอโยกคลอนไปมาตามท่วงท่าร้อนแรงของเขา สัมผัสหยาบโลน ที่ถาโถมเข้าหาส่งผลให้ช่องทางรักฉีกขาดเพิ่มเป็นทางยาว สะโพกสอบระรัวเข้าใส่ร่องแคบอย่างรุนแรงด้วยความรู้สึกที่มากล้น คราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นสีขาว

“...อ้าส์…"

“ฮึก…ลดา…เจ็บ…ลดาไม่ไหวแล้ว…”

ริมฝีปากหนาไล้วนขบกัดผิวเนื้อขาวตามหัวไหล่แขนจนเป็นรอยแดง ตีตราความเจ็บปวดให้เธอทุกตารางนิ้วบนร่างบางด้วยความแค้น

“เจ็บมั้ย..” เสียงทุ้มเอ่ยถามราวกับเป็นห่วง แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเป็นคำถามที่เขาชอบมากที่สุด

“ฮื้ออ..ลดาเจ็บ..”

“นั้นแหละฉัน ความเจ็บเธอมันคือสิ่งที่ฉันชอบ”

วิกเตอร์กดสะโพกลึกสุด มือหนาจับรั้งสะโพกอวบเข้าหาตัวอย่างเอาแต่ใจ จับแหกโคนขาอ่อนจนกว้าง กระหน่ำแทงแก่นกายใหญ่ เข้าสุดออกสุด ด้วยความรุนแรง จนกลีบอวบสาวบวมเป่งจากการถูกรุกล้ำครั้งแรก

“ฮึก..ฮืออ...เจ็บ..” คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ และการกระทำกับเธอมันรุนแรงเกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว ความรู้สึกถูกบดขยี้จนพร่าเลือน รินลดาสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้ สลับกับลมหายใจที่ขาดห้วง ดวงตาที่เคยมีแววกลับเลื่อนลอย ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทา โดยเฉพาะเรียวขาทั้งสองข้าง

“อื้ออ!!”

รินลดาส่งเสียงร้องในลำคอ เมื่อวิกเตอร์กระแทกจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างรุนแรงจบมันเจ็บแปลบ แต่นั่นก็ยังไม่พอสำหรับความเจ็บปวด เมื่อมือหนาเลื่อนมาบีบเข้าที่ลำคอสวยจนเธอเริ่มดิ้นทุรนทุรายเพราะเขาบีบมันแน่นจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก

“ฮึก..เฮือกก..!” รินลดารีบหอบหายใจเมื่อเธอได้รับอสิระ ตอนนี้ใบหน้าเธอแดงก่ำเหมือนคนขาดออกซิเจน

“อย่าพึ่งรีบตาย” ชายหนุ่มถอนจูบออก พร้อมกับมือหนาที่คลายออกและพุ่งเป้าไปที่เนินอกอวบแทน เขาบีบขยำมันแทบแหลกจนร่างแบบบางสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่แก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกอย่างป่าเถื่อน

ร่างบางหายใจโรยรินมือเล็กได้แต่กำเข้าหากันแน่น ความรุนแรงของเขาส่งผลให้ศีรษะเล็กชนขาเตียงกึก กึก ด้วยความทรมาน

“อืมม...ได้เป็นถึงภรรยาของฉัน...อ้าส์...ก็ต้องทนมือ ทนเอ็นของผัวหน่อยสิ”

"ฮืออ..แต่ลดา...จะ เจ็บ..ฮือออ” น้ำเสียงของเธอแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธออยากจะเข้าใจและยอมรับตัวตนของเขา แต่ตอนนี้เธอเจ็บปวดระบบไปทุกส่วนของร่างกาย

“หึๆ..ทนๆหน่อยสิ ลดา..เธอต้องภูมิใจกับสิ่งที่เธอได้รับนะ..”

“อึกก!!”

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นร่างบางกระตุกเกร็งอัตโนมัติด้วยความกลัว เมื่อวิกเตอร์ลากริมฝีปากลงไปหักทายยอดปทุมถันสีหวาน ก่อนที่เขาจะขบกัดมันด้วยความรุนแรงราวกับสัตว์ร้ายหิวกระหาย

กึก!

“กรี๊ดดดด!! ฮือออ”

ริมฝีปากหยักดูดดึงเต้าอวบใหญ่อย่างรุนแรง ผละจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว แลบลิ้นสาก หมุนวนลิ้นแล้วดูดดึงอย่างแรงจนเธอเจ็บแปลบ

“ลดา เจ็บ!!”

"กรี๊ดดดดด" ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะสัมผัสหยาบโลนของเขา มันน่าเวทนาที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำได้เพียงภาวนาขอให้ช่วงเวลาที่แสนเจ็บปวดนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด

วิกเตอร์ผละตัวออก ดวงตาคมก้มมองดูบาดแผลที่เกิดจากฝีมือตัวเอง ก็พบว่ามันเป็นไปได้ด้วยดี รอยกัดเริ่มมีสีแดงช้ำขึ้นเรื่อยๆ

“อยากให้ฉันปล่อยในหรือยัง"

เขาเงยหน้าขึ้นมาเหยียดยิ้มร้ายใส่ พร้อมกับช่วงล่างที่ยังคงถาโถมแรงกายเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่งไม่สนใจว่านี้คือครั้งแรกของเธอ และยิ่งเห็นเธอทำสีหน้าเจ็บปวดเท่าไร เขาก็ยิ่งเพิ่มความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

“กรี๊ดดดด!!”

“อืมมม...ซี๊ดด!”

ปึ่กก!!! ปึ่กก!!! ปึ่กก!!!

ชายหนุ่มปลดปล่อยเสียงครางเมื่อมองเห็นปลายหางสวรรค์ร่ำไร สะโพกสอบสะบัดเข้าหาร่องสวาทแรงขึ้นจนเลือดบริสุทธิ์สาดกระ เซ็นเปรอะเปื้อนกลีบกุหลาบบวมช้ำ ก่อนที่ร่างกำยำเกร็งกระตุกจะฉีดพ่นน้ำรักเข้าไปในร่องแคบจนล้นทะลักปนไปกับเลือดสาว

“อ้าสสสสสส์!!!!" วิกเตอร์คำรามลั่นเมื่อได้ปลดปล่อยห้วงอารมณ์สุดท้าย เขาอัดกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่อีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำรักที่ยังคั่งค้างเข้าไปในกายเธอให้หมดทุกหยาดหยด

“ฮึก…ฮือออ”

“หึ…เธอเหมาะกับน้ำตามากเลยนะ”

“…ลดาเจ็บ…”

คำร้องนั้นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจที่สั่น รินลดาหลับตาลงอย่างหมดแรง ความเจ็บปวดไหลท่วมทั้งกายและใจ แต่ลึกลงไปกว่านั้นคือความกลัวกลัวจะถูกทิ้ง กลัวจะไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ

“ถ้าทนฉันไม่ได้ ฉันก็คงต้องไปหาผู้หญิงอื่นมาเป็นเมียแทน”

คำขู่ถูกโยนมาอย่างง่ายดาย เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง วูบหนึ่งหัวใจเธอสั่นไหว แต่สิ่งที่แรงกว่าความกลัวกลับเป็นความรักที่เธอเชื่อมั่นมาตลอด

“…!!…”

วิกเตอร์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่สวนทางกับแววตาเยือกเย็น

“ว่าไง อดทนได้ไหม”

รินลดากลืนน้ำลาย ฝืนรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ เธอรู้ดีว่ามันเจ็บ รู้ดีว่ามันหนักหนา แต่เธอก็เชื่อ เชื่อว่าเขารักเธอในแบบของเขา เชื่อว่านี่คือราคาของการอยู่เคียงข้าง

“ฮึก…ลดา…ทนได้ค่ะ…”

คำตอบนั้นไม่ได้ออกมาจากความเข้มแข็ง หากออกมาจากหัวใจที่ยึดมั่นจนไม่ยอมถอย

“หึ…ดี”

น้ำเสียงของเขาราวกับตัดสินบางอย่างลงอย่างง่ายดาย รินลดานิ่งเงียบ รับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังยอมรับทุกอย่างเพียงเพราะคำว่า รัก คำเดียว คำที่เธอเชื่อว่ามีอยู่จริง ทว่า การกระทำที่ตามมาของเขากลับค่อย ๆ บดขยี้ความเชื่อนั้น จนหัวใจของเธอแหลกสลาย

วิกเตอร์ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเงินทุกธนบัตรที่มีออกมานับต่อหน้าเธออย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะแยกแบงก์สีแดงออกมาจำนวนห้าใบ แล้วโยนลงไปบนร่างของหญิงสาวจนมันกระจายเกลื่อน

“ครั้งแรก เธอทำได้แย่มาก เอาเท่านี้ไปก่อนก็แล้วกัน”

“….” รินลดานิ่งเงียบ ดวงตาสั่นระริกมองสิ่งนั้น ทั้งที่หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปแล้ว ความรู้สึกว่างเปล่าแผ่ซึมจนเธอแทบไม่อาจรับรู้อะไรได้อีก

“ถ้าอยากได้มากกว่านี้ ก็ต้องทำให้ฉันพอใจ ช่วยโชว์ลีลาความร่านของเธอออกมาหน่อย ไม่ใช่แค่แหกปากร้องว่าเจ็บอย่างเดียว! ”

“!!”