เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
"สุขสันต์วันเกิด...ซูอวี้" ซ่งอวิ๋นเซิงกล่าวพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มกล่องเล็กให้เธอ หัวใจของเกาซูอวี้เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ... เมื่อเธอค่อย ๆ เปิดฝากล่องออก...สิ่งที่อยู่ข้างในคือสร้อยคอทองคำขาวเส้นบางพร้อมกับจี้รูปปลาโลมาตัวเล็กที่กำลังกระโจนขึ้
นับตั้งแต่ที่คนทั้งคู่ได้กลับมาปักกิ่ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดูเหมือนว่าจะคืบหน้าและแตกต่างไปจากเดิมมากขึ้น อีกทั้งเฉียนฮ่าวหรานก็มักจะเห็นหน้าของเพื่อนสนิทที่แวะเวียนมาที่แผนกของตนมากขึ้นด้วย อย่างเช่นวันนี้ "แหม ๆ หมอซ่งไม่ทราบว่าที่แผนกไม่ยุ่งหรือครับถึงได้แวะเวียนเอากาแฟมาเสริ์ฟให้ก
เมื่อเขากลับลงมาสู่พื้น...แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า...แต่เขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการยอมรับอย่างแท้จริงจากสองนายทหารใหญ่ ซึ่งบททดสอบด่านที่สามนี้เขาก็ผ่านไปได้อีกเช่นกัน... "ดีมาก...คุณหมอ" เกาเจี้ยนกั๋วกล่าวด้วยแววตาที่พึงพอใจอย่างยิ่ง "ต่อไป...ด่านสุดท้าย..."
ซ่งอวิ๋นเซิงในชุดออกกำลังกาย ได้เดินตามว่าที่พ่อตาเข้ามาในค่ายทหาร...และเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงสนามกีฬาขนาดใหญ่ ชายหนุ่มก็ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะมาพบเข้ากับการต้อนรับใหญ่เช่นนี้ โดยมีพันตรีหวงเจิ้นหรง สหายร่วมรบรุ่นพี่ของเกาเจี้ยนกั๋วเป็นแกนนำ ก่อนจะตามมาด้วยเกาเสี่ยวเฟยในชุดฝึกของนักเรียนเตร







