ตอนที่ 10 เจ้าไปสร้างเรื่องเอาไว้สินะ!!

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลง

เมื่อสักครู่พวกเขาได้ยินว่าอะไรนะ !?

จื่อหรานได้รับจดหมายเข้าเมืองเพื่อรับคัดเลือกฮูหยินของท่านแม่ทัพเช่นนั้นหรือ !? ไม่ใช่ว่าคนที่จะสามารถเข้ารับการคัดเลือกได้จะต้องเป็นสตรีอ่านออกเขียนได้อายุตั้งแต่สิบห้าปีขึ้นไปหรือ แล้วเหตุใดจื่อหรานถึงมีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือก !

นางอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ ชื่อตนเองเขียนเช่นไรก็ไม่รู้

คนที่ไม่เคยเรียนหนังสือจะได้รับการคัดเลือกได้อย่างไร

ชาวบ้านมากมายต่างตกใจละคนสงสัย แต่คนที่ตกตะลึงมากกว่าคือ จื่อลี่

เด็กสาวผู้พึ่งได้สติก้าวเร็ว ๆ เข้ามาดึงจดหมายจากมือจื่อหรานไปเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทำเอาคนมาส่งขมวดคิ้วแน่น

 สตรีผู้นี้เป็นลูกเต้าเหล่าใครเหตุใดถึงได้ไร้มารยาทถึงเพียงนี้

ชายหนุ่มส่ายหัวน้อย ๆ ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเหตุการณ์นี้ เขาต้องการดูว่าสตรีตรงหน้าจะจัดการสถานการณ์ตอนนี้อย่างไร

จื่อหรานราวกับมองเห็นสายตาต้องการทดสอบของเขา หญิงสาวหันหน้าไปหาน้องสาวเอ่ยกับอีกฝ่ายว่า

“จื่อลี่การกระทำของเจ้าคิดว่าสมควรหรือไม่ ? ข้าคือพี่สาวเจ้าการที่เจ้าแย่งจดหมายข้าไปคิดว่าทำถูกแล้วจริง ๆ หรือ ?”

จื่อหรานจ้องมองจื่อลี่ซึ่งจ้องจดหมายไม่วางตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยนัยเสียดสีเบา ๆ

เด็กสาวผู้ถูกจ้องมองกวาดตามองตัวอักษรมากมาย นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใจความในจดหมายนั้นเขียนไว้ว่าอย่างไร ยกเว้นตราสัญลักษณ์จวนแม่ทัพซึ่งเด่นหราบนกระดาษที่พอมองออก

จื่อลี่ผู้มัวแต่จดจ่ออยู่บนกระดาษไม่ได้ยินว่าจื่อหรานพูดอะไร จวบจนกระทั่งคิดจะเงยหน้าขึ้นมาซักถามอีกฝ่าย ในจังหวะที่สายตาสบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับคมกริบ ร่างกายจื่อลี่พลันตื่นตระหนก รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“พะ...พี่ใหญ่”เด็กสาวเอ่ยเสียงเบา

บรรยากาศรอบกายซึ่งต่างจากเดิมส่งผลให้จื่อลี่ทำตัวไม่ถูก

จื่อหรานจ้องตาอีกฝ่ายชั่วครู่แล้วเหลือบตามองกระดาษในมือ

ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำ เด็กสาวผู้เต็มไปด้วยความมั่นใจรีบยื่นกระดาษในมือให้นางทันที

หลังได้รับจดหมายกลับมา จื่อหรานก็หันไปหาชายหนุ่มข้างกาย ค้อมตัวทำความเคารพเขา ขยับปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ถ่อมตนมากนักแต่ก็ไม่ได้เย่อหยิ่งจนน่าหมั่นใส้

“ขอบคุณท่านที่นำจดหมายมาส่ง หลังอ่านเนื้อความในจดหมายเรียบร้อยแล้ว ข้าจะรีบเดินทางเข้าเมือง”

อีกฝ่ายมองการแก้สถานการณ์และท่าทางตอบรับจดหมายด้วยแววตาประหลาดใจ

ถือว่าแก้สถานการณ์ได้ดีในระดับหนึ่ง ไม่ใช้กำลังแย่งมาแต่ใช้สายตาและอำนาจกดดันบนร่างทำให้อีกฝ่ายยอมจำนน

แถมบรรยากาศกดดันรอบกายที่ว่านี้ใช่ว่าใครอยากจะมีก็มีได้ ต้องเป็นคนมีความมั่นใจและความสามารถในตนเองระดับหนึ่งถึงจะสามารถสร้างความกดดันให้ผู้อื่นได้เพียงแค่ปรายตามอง

เขาล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าสตรีตรงหน้ากับเด็กไร้มารยาทคนนี้ใช่ครอบครัวเดียวกันจริงหรือ เหตุใดบรรยากาศรอบกายนางถึงแตกต่างจากเด็กคนนี้เสียเหลือกิน

ทว่าถึงจะสงสัยกับไม่คิดเอ่ยถาม หลังได้คำตอบอันเป็นที่น่าประทับใจ ผู้มาใหม่จึงเอ่ยว่า

“พรุ่งนี้ก่อนถึงยามโหย่วข้าหวังว่าจะพบเจ้าที่จวนแม่ทัพ”

รถม้าคนหรูเดินทางออกจากหมู่บ้านไปแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่อีกฝ่ายเหลือทิ้งเอาไว้ คือความสงสัยและความสนใจของชาวบ้าน

พวกเขาอยากรู้เสียเหลือเกินว่าจื่อหรานทำเช่นไรถึงได้รับจดหมาย ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้เอ่ยถามเสียงแหลมปรี๊ดของสตรีพลันดังขึ้นขัดความต้องการของพวกเขาเสียก่อน

“จื่อหราน ! ที่เจ้าหายไปวันนั้นเพราะไปสร้างเรื่องเอาไว้สินะ !”