ตอนที่ 9 จดหมายจากจวนแม่ทัพ

“พี่ใหญ่ข้าถามท่านจริง ๆ นะ วันนั้นท่านออกไปทำอะไรกันแน่ เหตุใดถึงออกไปเพียงลำพังทั้งยังไม่กลัวว่าท่านแม่จะโกรธอีก”

เด็กสาวเอ่ยข้างกาย สีหน้าอยากรู้อยากเห็น

วันนั้นหลังกลับมาถึงบ้าน นางถูกจิ้นจูเทศนาอย่างหนัก ทั้งที่กลับมาทันทำข้าวเที่ยงแต่ยังไม่วายถูกต่อว่าเพียงเพราะไม่ลงไปช่วยงานในไร่ !

เป็นเหตุให้บุตรชายนางต้องทำงานหนักมากขึ้น

ทำงานหนักขึ้นครึ่งวันไม่ทำให้ตายหรอก จื่อหรานอยากจะตอกกลับไปเสียเหลือเกิน แต่เพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่นางจึงเงียบฟัง ทำหูทวนลมปล่อยให้อีกฝ่ายบ่นไป

และเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเช่นวันนั้นอีก หญิงวัยกลางคนจึงสั่งให้จื่อลี่มาคอยเฝ้าดูนาง

เด็กสาววัยสิบสองคนนี้พูดมากจนน่ารำคาญ แถมยังวนเวียนอยู่ข้างกายไม่ช่วยหยิบจับอะไร พอรู้สึกเบื่อก็จะไปเกาะรั้วเล็ก ๆ ของบ้านพูดคุยกับเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา ซ้ำยังโอ้อวดว่า ท่านแม่ไว้วานให้ช่วยดูแลพี่ใหญ่ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าภาคภูมิใจนักหนา

ไม่สนใจเลยว่ากากระทำของนางจะทำให้จื่อหรานรู้สึกเสียหน้าหรือไม่

พอกันทั้งแม่ทั้งลูกจริง ๆ

หญิงสาวพยายามไม่สนใจน้องสาวคนเล็กคนนี้ ขยับตัวทำงานที่ตนได้รับมอบหมายให้จบ พร้อมคาดหวังให้จดหมายจากจวนแม่ทัพมาถึงโดยเร็ว

อยากออกไปจากบ้านหลังนี้เต็มแก่แล้ว !

ขณะที่นางภาวนาด้วยใจคาดหวังเต็มเปี่ยม รถม้าคันหรูพลันเคลื่นตัวเข้ามาในหมู่บ้านท่ามกลางสีหน้าสนอกสนใจอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านว่างงานมากมาย เมื่อเห็นว่ารถม้าหยุดลงหน้าบ้านจื่อ สายตาทุกคู่ยิ่งให้ความสนใจเป็นพิเศษ

ถึงขั้นมีคนเอ่ยถามขึ้นมา

“ลี่เอ๋อร์เป็นรถม้าจากที่ใดกัน หรือจะเป็นรถม้าของบุรุษผู้ดีมีเงินถูกตาต้องใจเจ้าเลยส่งแม่สื่อมาหา”คำพูดเอ่ยแซวของเพื่อนบ้านทำนางขัดเขิน สายตาคาดหวังมองตรงไปยังรถม้า

แม้ใจจะไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด แต่หากเป็นบุรุษบ้านมีเงินอย่างที่อีกฝ่ายว่าจริงคงจะดีไม่น้อยเลย

ทว่าจื่อลี่ก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่พึ่งก้าวจากรถม้ากวาดตามองพลางเอ่ยว่า

“แม่นางจื่อหรานจากหมู่บ้านซานคือผู้ใด”น้ำเสียงอีกฝ่ายดังฟังชัด สายตาชาวบ้านที่เมื่อครู่ตกอยู่บนตัวจื่อลี่เปลี่ยนมามองจื่อหรานทันที

ส่วนจื่อลี่ตอนนี้แข็งค้างไปแล้ว

จื่อหรานปลายสาตามอง ส่ายหัวเล็กน้อยเดินเข้าไปหาชายผู้นั้น

“ข้าคือจื่อหราน ท่านคงมาจากจวนแม่ทัพสินะ”คำถามและท่าทางไม่หวาดกลัวของนางสร้างความพึงพอใจระคนประหลาดใจให้ผู้มาใหม่ อีกฝ่ายมองพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ

เป็นสตรีกล้าหาญคนหนึ่ง อีกทั้งสายตายังเต็มไปด้วยความแน่วแน่มั่นใจ ต่างจากสายตาหวาดกลัวของชาวบ้านรอบ ๆ

“มีใครยืนยันได้หรือไม่ว่านางคือจื่อหรานตัวจริง ?”ถึงจะมั่นใจว่าคงเป็นนางตามคำบอกเล่าของสหาย แต่เพื่อป้องกันความผิดพลาดเขาจึงต้องการพยานบุคคล

“...”บริเวณรอบข้างเงียบไปชั่วขณะ และในจังหวะที่นางเลิกคาดหวังความช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้านเสียงหนึ่งพลันเอ่ยขึ้นมา

“ข้าเป็นพยายานให้ได้ นางคือจื่อหราน จากครอบครัวจื่อจริง”หญิงสาวหันหน้าไปมอง เป็นสตรีคนนั้นที่ซุบซิบนินทานางบนรถเทียมลา ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยปากช่วยเหลือ

“ในเมื่อมีคนยืนยันเช่นนั้นคงไม่ผิดคน”อีกฝ่ายหันมามองสตรีตรงหน้า หยิบจดหมายจากอกเสื้อออกมายื่นให้

“พรุ่งนี้เดินทางเข้าเมืองไปรับคัดเลือกว่าที่ฮูหยินของท่านแม่ทัพ”

“...”