ตอนที่ 6

“เรียกชื่อไม่ถนัดเรียกที่รักก็ได้ไม่ติด”

เป็นมะปรางที่ชะงักค้างไป ริมฝีปากชมพูระเรื่อเผยอออกเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ชีวี ประธานชมรมหนุ่มฮอตมหาวิทยาลัย ตัวหลักชมรมดนตรีนักร้องนำสุดเท่ของสาว ๆ แล้วอีกอย่างเวลาเขามองเธอยังเห็นเป็นเพียงผู้หญิงตามตื๊อผู้ชายนั่นก็คือเพื่อนของเขา ด่ากันทางสายตาตลอด มาวันนี้เขามาหยอดมุกให้เธอเรียกว่าที่รักเนี่ยนะ

มะปรางเงยหน้ามองท้องฟ้าผ่านกระจกหน้ารถ ถึงจะมืดและดึกมากแล้วแต่ว่ายังโปร่งดี ไม่มีเมฆหมอก มีดาวให้เห็นดวงเล็กระยิบระยับ ฟ้าจะผ่าลงมากลางรถคันนี้โดยที่ฝนไม่มีท่าทีจะตกไหมนะ

“มองอะไร” คนขับถามขึ้นเมื่อเห็นเธอเงียบ สายตามองสูงลอดกระจกหน้ารถไป คิดอะไรอีกแล้ว

“เปล่า เมื่อกี้จะถือว่าไม่ได้ยิน” ชีวินหัวเราะในลำคอทั้งยิ้มขำ

มะปรางถึงกับยกแขนกอดตัวเองห่อไหล่ เขาผีเข้าใช่ไหม ถ้ารู้แบบนี้เธอจะไม่มาด้วยตั้งแต่แรก

“สรุปที่อยู่”

“ธารบอกว่าวีรู้” มะปรางได้ยินที่ธารบอกคอนโดมิเนียมเธอเป็นทางผ่านคอนโดมิเนียมชีวี

“เราอยากได้ยินจากปากเธอ” 

พอดีกับรถโล่ง ชีวีหันมามองคนนั่งข้าง ๆ เธอยังหันหน้ามาหาเขาทำให้ทั้งคู่ได้สบตากันเพียงครู่เดียว คนขับหันหน้ากลับไปทิศทางเดิม เห็นแบบนั้นมะปรางถึงได้รีบบอกที่อยู่ของเธอ

“คอนโดฯ เอ็ม ในซอย...” 

“โอเค” 

มะปรางพูดยังไม่ทันจบประโยคดีชีวีขานรับง่าย ๆ ตัดจบเอง หญิงสาวถึงได้นึกคิดบ่นในใจเขารู้อยู่แล้วยังจะมาถามกัน แล้วใบหน้าเขายังนิ่งเรียบ คนอะไรหน้าอย่างตึงไม่รู้ใครดึงไว้

จากนั้นทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ เขาทำเพียงขับรถไปส่งเงียบ ๆ มะปรางเองมองไปข้างนอกบ้างข้างหน้าบ้าง ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าบริเวณลานจอดคอนโดมิเนียมเอ็ม คนที่ติดรถเขามาด้วยรีบหันไปบอกขอบคุณทันที

“ขอบคุณนะ” 

มะปรางพูดพร้อมปลดสายคาดเบลต์ออกจากตัว ชีวีโน้มตัวแนบหน้าบนแขนสองข้างที่วางบนพวงมาลัยรถอีกทีทั้งหันมามองเธอ หญิงสาวมองตามพลันทำตัวไม่ถูก เขาจ้องอะไรกันนัก แล้วยังมามองด้วยท่าทางแบบนี้อีก ดวงตากลมโตเหลือบมองเวลาที่หน้าจอรถ ดึกมากแล้วเขาคงง่วง

“แค่ขอบคุณ ?”

เสียงทุ้มต่ำพูดผ่านลำคอแผ่วเบา เพราะเขาแนบข้างแก้มกับแขนที่วางบนพวงมาลัย มองมาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกเอามาก ๆ วันนี้วันพระรึเปล่านะ เขาดูแปลก มะปรางได้แต่นึกคิดในใจก่อนจะถามออกไป

“อยากได้อะไร”

คนถามเพียงคิดว่าข้าวสักมื้อ เวลากลุ่มเพื่อนเธอกับกลุ่มเพื่อนเขาเจอกันเธอเลี้ยงได้ หรือไม่ก็กาแฟคาเฟในมหาวิทยาลัยสักแก้ว

“ขอคิดก่อน” 

ชีวียังนั่งอยู่ท่าเดิมหันมองหน้ากัน มะปรางเห็นเขาไม่พูดอะไรต่อเธอถึงจะขอตัวก่อน

“โอเค งั้นเรา...”

“เหมือนจะผิดหวังนะ”

คนกำลังจะลงจากรถชะงักไป เขานี่เป็นคนยังไงกันชอบพูดขัดอยู่เรื่อย แล้วที่พูดหมายความว่าอะไร

“เราเหรอ”

“อือ... ที่เป็นเรามาส่งไม่ใช่ธาร”

“นิดหน่อย”

เธอยอมรับเพราะชอบธารนี่ไม่ได้ชอบเขา ชอบคนไหนก็ต้องอยากให้คนนั้นมาส่งอยู่แล้ว

“ชอบมันมากขนาดนั้น”

ชีวียังมองหน้าเธอนิ่งเช่นเดิม เขาเองก็ไม่รู้ ที่ถามเพราะอะไรแค่อยากถาม

“เราต้องตอบไหม”

“ไม่ต้อง ! ไม่ได้อยากรู้”

“อ้าว แล้วใครเป็นคนถาม” อยู่ดี ๆ ก็เหวี่ยงอีกแล้ว วันพระหรือวันโกนหนอ

“แค่พูดลอย ๆ ใครอยากรับอยากตอบก็ช่วยไม่ได้”

“แล้ววีล่ะ”

“เราทำไม”

“ไม่ชอบเรามากขนาดนั้น”

มะปรางอยากรู้จริง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอพึ่งได้มานั่งคุยกับเขาจริงจังก็วันนี้ ปกติเจอกันแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่เคยคุยด้วยเลย มีแต่เขาที่พูดเหน็บเธอบ้างบางเวลาเมื่อเจอหน้า

“ใครบอก”

เขาจ้องตรงมาที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หญิงสาวนิ่งคิด ต้องมีคนบอกด้วยเหรอ เห็น ๆ กันอยู่ คนไหนชอบไม่ชอบดูจากการแสดงออกเธอพอรู้

“วี”

ริมฝีปากเล็กชมพูระเรื่อที่เผยอน้อย ๆ เวลาเรียกชื่อเขา ชีวีกะพริบตาหนึ่งทีก่อนจะตอบเธอออกไป

“ไม่เคยพูด”

“สายตาวีบอก”

“บอกอะไร”

“บอกว่าไม่ชอบเรา”

“เธออ่านใจเราจากสายตาเหรอ”

มะปรางนิ่งไป เธอไม่ได้อ่านใจเขา เธอแค่บอกว่าสายตาเขาดูไม่ชอบเธอต่างหาก

“แล้วรู้ไหมตอนนี้เรากำลังบอกอะไรเธอผ่านสายตา” คนพูดยังมองมาที่เธอ คนฟังหัวเริ่มคิดตามไม่ทัน

“ไม่รู้”

“ดีแล้วอย่ารู้เลย เข้าไปเถอะ”

ชีวียังนั่งอยู่ท่าเดิมหันมองหน้ากัน ทำท่าทางพยักพเยิดให้เธอเข้าคอนโดมิเนียมไป

“ขอบคุณอีกครั้งที่มาส่ง”

มะปรางพูดแค่นั้นแล้วลงจากรถเดินเข้าไปคอนโดมิเนียม ชีวีถึงผละออกจากพวงมาลัยเอนแผ่นหลังหนาทิ้งศีรษะชิดเบาะ หันมองตามหญิงสาวที่เดินห่างออกไป ในรถเขายังมีกลิ่นน้ำหอมเธอจาง ๆ

ชอบไหมไม่รู้ แต่แม่งโคตรกวนใจ เห็นหน้าเธอทีไรเป็นหงุดหงิด ชอบยิ้มระรื่นเวลาเจอไอ้ธาร สร้างสถานการณ์เก่งบังเอิญบ่อยยิ่งกว่านัดกันไว้

เข้าใจว่าชอบ แต่มันต้องชอบขนาดนั้นเลยเหรอ เขาเองก็ไม่รู้เพราะไม่เคยชอบใครจริงจัง สาวที่เขาคุยด้วยถามว่าชอบไหม ก็ไม่ถึงกับชอบ แค่ถูกใจคุยได้ปกติ

แต่กับมะปราง เธอสวยมากเขายอมรับ ไม่งั้นคงไม่ได้เป็นดาวมหาวิทยาลัยคู่กับธาร