กำจัดคนชั่ว Novels & Stories

พี่สาวฝาแฝดของฉันเสียชีวิตในงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะครบรอบวันเกิดอายุสิบแปดปี เธอถูกรังแกจนหายใจล้มเหลวเสียชีวิตตรงมุมอับสายตาในโรงแรม และเพื่อนสนิทที่เธอคิดถึงที่สุดอยู่ตลอดเวลา คอยช่วยเหลือทุกเรื่องอย่างสวีจิ่นกลับหันไปยุยงให้คนอื่นเผยแพร่รูปถ่ายที่พี่สาวถูกรังแกโดยไม่เปิดเผยตัวตน ภายหลังฉันใช้มีดกรีดใบหน้าที่คิดอยากแทนที่พี่สาวอยู่ตลอดเวลาทีละแผล เลือดสดไหลริน ฉันประคองใบหน้าสวีจิ่นขึ้นมาเหมือนประคองผลงานศิลปะ [พี่สาวที่ฉันรักที่สุดจากไปแล้ว พวกคุณที่ทำร้ายเธอก็อย่าคิดหนีไปแม้แต่คนเดียว]

หลังลูกสาวถูกประกาศว่าสมองตาย สามีก็ชวนให้ฉันเซ็นสัญญาบริจาคอวัยวะ ฉันทุกข์ระทมขมขื่นอยู่ในความเจ็บปวดจากความอาลัยอาวรณ์ จิตใจใกล้แหลกสลาย แต่กลับได้รู้โดยบังเอิญว่าแพทย์หญิงหลิ่วเจินซึ่งเป็นแพทย์เจ้าของไข้กลับเป็นคนที่สามีของฉันเคยแอบรักฝังใจ พวกเขากุเรื่องว่าลูกสาวของฉันสมองตาย เพียงเพื่อล่อลวงให้ฉันเซ็นสัญญา แล้วหลอกเอาหัวใจไปช่วยลูกสาวของคนที่อยู่ในใจไม่เคยลืม เห็นสามีรับลูกสาวหลิ่วเจินออกจากโรงพยาบาล พวกมันทั้งสามหัวเราะพูดคุยอย่างชื่นมื่น ดูเหมือนกับครอบครัวสุขสันต์ ฉันไปประจันหน้าถึงบ้าน กลับถูกสามีกับคนที่เคยแอบรักฝังใจของเขาร่วมมือกันผลักฉันตกบันไดตาย กลับมาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันที่เซ็นสัญญาบริจาค มองดูลูกสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว ฉันก็สาบานในใจ คราวนี้ แม่จะให้ชายโฉดหญิงชั่วชดใช้ให้ลูกด้วยชีวิต

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกัน ฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ” พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันที ฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?” แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?” “ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของประธานกู้ซื่อกรุ๊ป กู้เหวินอวี่ ที่เมืองจิง คำว่า ‘เหตุผล’ มีแค่ตระกูลกู้เท่านั้นที่มีอำนาจตัดสิน!” บังเอิญจริงๆ กู้เหวินอวี่ก็คือคู่หมั้นของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยโทรหากู้เหวินอวี่ทันที “น้องสาวบุญธรรมของคุณมาแย่งชุดหมั้นของฉัน เรื่องนี้จะเอายังไงกันดี?”

ยุคทศวรรษ 80 หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันแต่งงาน คู่หมั้นของฉันปิดบังเรื่องที่ตัวเองสอบติดงานลับ เขารีบเข้าประจำการอย่างเร่งด่วน ทิ้งไว้เพียงคำพูดเบาหวิวประโยคเดียวให้ฉันรอเขา ฉันได้ยินแล้วก็เฝ้ารอเขาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา วันเยี่ยมญาติประจำเดือนของเขากลับถูกยกให้คนอื่นทุกครั้ง แม้กระทั่งตอนแม่ป่วยหนักและขาดเงิน ฉันร้องไห้จนแทบขาดใจ เพียงอยากเจอเขาสักครั้ง โทรหาเขาให้ติดสักสาย หลังจากยามแจ้งเรื่องให้แล้ว ก็ได้แต่บอกฉันอย่างจนปัญญา “วันเยี่ยมญาติของหัวหน้ากู้ถูกใช้ไปแล้ว รอเดือนหน้าเถอะ” ฉันหดหู่ใจ เตรียมจะจากไป แต่ในวินาทีถัดมา เพื่อนสนิทวัยเด็กของคู่หมั้นกลับเดินผ่านประตูเข้าไปได้อย่างง่ายดาย “หัวหน้ากู้กำชับไว้เป็นพิเศษแล้ว ให้คุณไปหาเขาที่ห้องทำงานได้เลย เขาดีกับคุณจริง ๆ นะ คุณอกหักมาตั้งปีแล้ว เขายังกลัวว่าคุณจะอารมณ์ไม่ดี ถึงกับกันวันเยี่ยมญาติไว้ให้คุณใช้โดยเฉพาะเลย” เมื่อยามเห็นว่าฉันยังคิดจะพุ่งเข้าไปอีก ก็รีบเข้ามาขวางไว้ทันที “คุณเลิกคิดเถอะ หัวหน้ากู้จะเอาเงินที่ไหนมาให้ เงินทั้งหมดเขาเอาไปอุดหนุนเพื่อนสนิทวัยเด็กแล้ว” คืนนั้น แม่ไม่ได้แม้แต่จะมียาแก้ปวดกิน ทั้งหมดเป็นเพราะฉันไร้ความสามารถ และฉันก็ไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ในที่สุด เขาก็เรียนจบและกลับบ้านเกิด ส่วนฉันก็แต่งงานเป็นภรรยาของคนอื่นไปนานแล้ว

คนที่ชอบนัดข้าออกไปดูงิ้ว แต่กลับวางยาในน้ำชาจนข้าหมดสติไป ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อาภรณ์บนร่างข้าก็ถูกถอดจนเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ภาพเบื้องหน้ามืดสนิท แล้วยังมีมือหยาบกร้านของใครบางคนกำลังลูบคลำเพื่อตรวจวัดขนาดด้วย ข้าตั้งสติได้จึงส่งเสียงกรีดร้อง ทว่าปากกับถูกม้วนผ้าสกปรกอุดไว้ จึงส่งเสียงออกไปไม่ได้เลย สตรีที่อยู่ตรงหน้าคล้ายจำรำคาญจึงตบหน้าข้าสองครั้ง ความปวดแสบปวดร้อนแผ่ไปทั่วแก้มสองข้างทันใด สักพักหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็จากไป ข้าได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากห้องข้างๆ “ตรวจสอบแล้ว เป็นหญิงพรหมจรรย์จริงๆ รูปโฉมและเรือนกายก็ยอดเยี่ยมอย่างมาก สามร้อยตำลึงขาดตัว!” “ตกลง!”

ในวันที่จวนแม่ทัพตั้งโลงศพ สามีของข้ากลับประกาศว่าจะควบแต่งภรรยาสามเรือนเพื่อสืบทอดทายาท ใครจะคาดคิด พี่สะใภ้ใหญ่จะเอาหัวชนใส่เสาทันที ส่วนพี่สะใภ้รองก็เตรียมผูกคอตายตาม ทั้งคู่ต่างประณามว่าเขาเหยียบย่ำความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของแม่ม่ายภรรยาวีรบุรุษ คนทั้งจวนคุกเข่าลงไปเป็นแถบ ต่างอ้อนวอนขอให้พวกนางช่วยสืบทอดทายาทให้แก่พี่ชายผู้ล่วงลับทั้งสองคน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี จึงพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วคว่ำโต๊ะเซ่นไหว้อย่างแรง ข้าชี้นิ้วด่ากราดใส่หน้าสามีว่าเป็นพวกหน้าซื่อใจคดและเดรัจฉานในคราบคน ทั้งยังด่าพวกพี่สะใภ้ว่าทำเป็นรักนวลสงวนตัวทว่าเนื้อแท้คือหญิงแพศยา พร้อมกับด่าคนอื่น ๆ เสียจนไม่มีชิ้นดี ข้าไม่อาจกลืนกล้ำความอัปยศนี้ลงไปได้ จึงลากพวกนางขึ้นโรงขึ้นศาล ฟ้องร้องข้อหาลักลอบสมสู่ในระหว่างไว้ทุกข์ ทว่าพวกนางกลับแว้งกัด ใส่ร้ายว่าข้าขี้อิจฉา ต้อนหญิงม่ายผู้ซื่อสัตย์และภักดีให้ต้องจบชีวิต ตระกูลฝ่ายมารดาของข้าถูกผู้ตรวจการราชการฎีกาฟ้องร้อง จนท่านพ่อต้องถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศกลับบ้านเกิด ส่วนข้าถูกหนังสือหย่าขาดขับไล่ออกจากจวนแม่ทัพ และต้องสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในศาลเจ้าร้าง หลังจากตายไปข้าถึงได้รู้ว่า ที่แท้พวกเขาร่วมมือกันตั้งนานแล้ว เพื่อหวังจะฮุบมรดกตระกูลเดิมของข้า การประกาศควบแต่งสามเรือนต่อผู้คน เป็นเพียงกลอุบายบีบให้ข้าลงมือ เพื่อที่สามีจะได้หย่าขาดจากข้าได้อย่างชอบธรรม เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ข้ากลับย้อนเวลากลับมาในวันประกาศควบแต่งเรือนนั้น ใบหน้าสวยของพี่สะใภ้ใหญ่แดงก่ำ "สามีของข้าเพิ่งจากไปได้ไม่นาน น้องสามกลับคิดจะให้พวกเราทำเรื่องเหลวไหลไร้ยางอายเช่นนี้!" พี่สะใภ้รองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "พวกเราเป็นหญิงม่าย ยอมตายเสียดีกว่าที่จะยอมให้ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของบรรพชนต้องมัวหมอง!" ข้านั่งนิ่งอยู่บนตั่งประธาน ค่อย ๆ จิบชารสเลิศ และเฝ้ามองพวกนางเล่นละครฉากใหญ่ให้จบอย่างเงียบเชียบ ชาตินี้ ข้าจะทำให้พวกนางสมปรารถนาเอง

ฉันคือนักปลอมแปลงงานศิลปะและผู้เชี่ยวชาญด้านข่าวกรองที่เก่งที่สุดในชิคาโก และฉันก็ดันไปตกหลุมรักผู้ชายที่เป็นเจ้าของทุกอย่าง ดอน วินเชนโซ รุสโซ เป็นเวลาสิบปีเต็ม ฉันคือความลับของเขา อาวุธของเขา และก็ “ผู้หญิงของเขา” ฉันเป็นคนสร้างอาณาจักรให้เขาจากในเงามืด ฉันเคยคิดว่าซักวันจะได้แหวนซะอีก ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคืนที่เขาอยู่ในเมืองนี้ เขาก็เอาแต่จมอยู่กับตัวฉัน เสพสุขจากฉันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขามักจะกระซิบข้างหูว่าฉันเป็นของเขา และไม่มีใครทำให้เขารู้สึกดีขนาดนี้ แต่ครั้งนี้ หลังจากจบเรื่องบนเตียง เขากลับประกาศว่าเขากำลังจะแต่งงานกับ แคทเธอรีน่า เปตรอฟ คุณหนูมาเฟียรัสเซีย นั่นคือตอนที่ฉันรู้ตัวจริง ๆ ว่าฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงของเขาเลย เขาต้องการแค่ร่างกายของฉัน เพื่อสร้างพันธมิตร เพื่อผู้หญิงคนนั้น เขากลับเขี่ยฉันทิ้ง เขาทิ้งฉันให้ตาย ฉันเลยทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้รับจากเขา ฉันโทรหาพ่อที่อิตาลีแค่สายเดียว แล้วฉันก็หายไปจากชีวิตเขา แต่ตอนที่ ดอน ผู้ชายผู้เป็นเจ้าของทั้งชิคาโกเขาหา “ของเล่นชิ้นโปรด” ของตัวเองไม่เจอ… เขาก็แทบเป็นบ้า

ในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นหนุ่มมาเฟีย สั่งให้ลูกน้องขวางทางไม่ให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ แต่เขากลับเดินควงแขนผู้หญิงคนอื่นเข้าสู่แท่นพิธีแทนที่ฉัน เขายักไหล่ให้ฉันผ่านรั้วเหล็ก ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร “เอมิเลีย ตระกูลคอนติต้องการทายาท และคาร์เมล่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของตระกูลรอสซี่” "พอผมใช้อิทธิพลของพวกรอสซี่เสริมอำนาจในตระกูลจนมั่นคงแล้ว ผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมเหมือนเดิม" ทุกคนคิดว่าฉันจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และรอวันที่เขากลับมา ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดจากครอบครัวเพื่อเขา แต่ในคืนนั้นเอง ฉันขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลี เพื่อยอมรับการแต่งงานที่ถูกจัดไว้กับเซย์น เจ้าพ่อมาเฟียแห่งตระกูลเวตโตริ นับจากวันนั้น ฉันก็หายไปจากโลกของไรเดอร์ คอนติ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ สามปีต่อมา ฉันกลับมาที่นิวยอร์กพร้อมกับสามีและลูก เพื่อจัดการกับคนทรยศในตระกูล แต่เซย์นมีธุระด่วนในนาทีสุดท้าย เขาจึงส่งลูกน้องมารับฉัน และฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอใบหน้าจากอดีตอีกครั้ง ไรเดอร์มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไปใช้ชีวิตสนุกมาพอหรือยังล่ะ? ไหน ๆ ก็คลานกลับมาแล้ว ก็ดีเลย ลูกชายของคาร์เมล่าต้องการแม่ครัว คุณเหมาะกับงานนี้พอดีเลย” เดี๋ยวนะ นี่เขากล้าเรียกฉันที่เป็นนายหญิง ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในโลกใต้ดิน ว่าเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว