เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
บทล่าสุด
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 8
เสียงที่เธอก้มกราบกระแทกพื้นดังสนั่นไม่หยุด ไม่นานหน้าผากก็แตก เลือดซึมเป็นรอยแดงบนพื้นเมื่อเห็นภาพนั้น ในที่สุดกู้เหวินอวี่ก็ยอมก้มหัวศักดิ์ศรีลงต่อหน้าฉัน“คุณหนูหว่านหว่าน เป็นผมเองที่ตาบอดไม่รู้จักคน ทำให้คุณต้องบาดเจ็บ ต่อไปนี้ผมไม่กล้าอีกแล้ว ผมจะไม่ใช้อำนาจรังแกคนอื่นอีก ได้โปรดเมตตา ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ…”ฉันดื่มกาแฟในมือจนหมด ก่อนจะวางถ้วยลงข้าง ๆ แล้วมองไปยังทุกคน พร้อมพูดอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “ดูสิที่พวกคุณพูดกัน เหมือนฉันเป็นฆาตกรโหดอะไรอย่างนั้นเลย เดี๋ยวนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมายแล้วนะ ฉันจะไปทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนั้นได้ยังไงกัน!”กู้ซิงชางเปิดปากถามอย่างระแวดระวังว่า “ที่คุณหนูหว่านหว่านพูดแบบนี้ หมายความว่าจะยกโทษให้ไอ้ลูกไม่เอาไหนคนนี้แล้วใช่ไหมครับ?”ฉันยกมุมปากยิ้มบาง ๆ “แน่นอนค่ะ ถึงพวกเขาจะทำให้ฉันบาดเจ็บจริง ๆ แต่ฉันก็เอาคืนไปแล้วเหมือนกัน แค้นต่อแค้นไม่รู้จบ เรื่องนี้ก็ให้มันผ่านไปเถอะ”ทั้งสองคนก็รีบก้มกราบฉันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เพื่อขอบคุณที่ฉันยอมให้อภัยฉันกระแอมลำคอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฉันไม่เพียงแค่จะให้อภัยพวกคุณเท่านั้น แต่ยังจะช่วยทำให้พวกคุณ
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 7
เขาชี้นิ้วมาที่ฉัน “ก็เพราะเธอคนนี้แหละ เธอขังผมไว้ในคุกน้ำ ทำให้ผมนอนไม่ได้ทุกวัน แถมยังให้ผมกินข้าวบูดอีก!”ฉันยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย มองไปที่เขาแล้วพูดว่า “แต่ถึงจะเป็นข้าวบูด คุณกู้ก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อยทุกวันไม่ใช่เหรอ?”ศักยภาพของมนุษย์นี่มันไร้ขีดจำกัดจริง ๆ ทุกวันฉันให้คนเอาข้าวเย็น ๆ ที่บูดเสียแล้วไปส่งให้พวกเขากินแค่มื้อเดียวช่วงแรกกู้เหวินอวี่ก็ยังโวยวาย อ้างว่าตัวเองเป็นประธานกู้ซื่อ ต่อให้ต้องอดตายก็จะไม่มีวันยอมกินของพรรค์นั้นเด็ดขาดแต่พออดอยากได้สามวัน เมื่อเผชิญหน้ากับการเอาชีวิตรอด ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปหมด ข้าวเย็นบูดหนึ่งมื้อ ทั้งสองคนกลับแย่งกันกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เม็ดข้าวสักเม็ดเดียวกู้เหวินอวี่มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าดุดันน่ากลัว “นังผู้หญิงใจพิษเอ๊ย ตอนนี้พ่อฉันมาช่วยแล้ว จุดจบของเธอมาถึงแล้ว…”บางครั้งฉันก็อดถอนหายใจไม่ได้ว่า สวรรค์ช่างยุติธรรมจริง ๆ ให้สิ่งหนึ่งกับคนเรา ก็ย่อมต้องเอาอีกสิ่งหนึ่งไป เห็นได้ชัดว่าพระเจ้าเอาสติปัญญาของกู้เหวินอวี่ไป แลกกับหน้าตาที่ดูดีของเขาคำพูดข่มขู่ของเขายังไม่ทันจะจบ กู้ซิงชางก็ฟาดฝ่ามือลงใส่ตัวเขาอย่า
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 6
ฉันชิงลงมือก่อน เตะเข้าที่กลางหลังของกู้เหวินอวี่อย่างแรง จนเขาล้มคว่ำหน้าลงไปกองกับพื้น“แม่ โกรธเพราะคนงี่เง่าแบบนี้ไม่คุ้มเลย ส่งเขามาให้หนูจัดการ หนูมีวิธีจัดการสั่งสอนพวกเขา”พูดจบ ฉันก็สั่งให้บอดี้การ์ดคุมตัวพวกเขาทั้งสองคนพาออกไปทันทีจากนั้นฉันก็เข้าไปใกล้แม่ ทำท่าออดอ้อนแล้วพูดว่า “แม่ หน้าหนูเจ็บมากเลย แม่ไปรักษาหน้าเป็นเพื่อนหนูก่อนนะ ได้ไหมคะ?”ประโยคนี้ในที่สุดก็ทำให้แม่ของฉันได้สติกลับมา เธอยกมือขึ้นลูบแผลบนแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา แล้วพาฉันไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาผู้เชี่ยวชาญด้านผิวหนังและศัลยกรรมความงามที่ดีที่สุดของทั้งเมืองมารวมตัวกันในห้องตรวจ หลังจากทำความสะอาดและฆ่าเชื้อบาดแผลบนใบหน้าของฉันแล้ว ก็ร่วมกันหารือแผนการรักษา เพื่อให้แน่ใจว่าหลังฟื้นตัวจะไม่เหลือร่องรอยแผลเป็นแม้แต่น้อยหลังจากยืนยันแผนการรักษาเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ทยอยกันออกไปทีละคน ในห้องพักคนไข้จึงเหลือเพียงฉันกับแม่แค่สองคนฉันเอียงศีรษะพิงไหล่แม่ แล้วพูดปลอบเธอเบา ๆ ว่า “แม่ ไม่ต้องไปใส่ใจกับคำพูดของไอ้โง่กู้เหวินอวี่นั่นเลยนะ”น้ำเสียงของแม่ฉันแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจอย่างหนัก “หว่านห
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 5
เดิมทีฉันก็ไม่ใช่คนประเภทที่ คนที่ถูกทำร้ายแล้วยังไม่คิดเอาคืนอยู่แล้ว วันนี้เหออวี่โหรวปฏิบัติกับฉันแบบนี้ แน่นอนว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาดฉันจ้องมองเธออย่างเคียดแค้น ก่อนจะยกมือขึ้นตบเธอรัว ๆ หลายที เพื่อระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจจากนั้นฉันก็เก็บกรรไกรตัดเล็บที่เธอเพิ่งใช้ข่วนหน้าฉันขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอทีละนิดเหออวี่โหรวตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง “เธอ…ถ้าเธอกล้าทำอะไรกับหน้าฉัน ฉันจะสู้กับเธอจนสุดชีวิต…”ฉันฟันลงไปอย่างเด็ดขาดในครั้งเดียวเหออวี่โหรวกรีดร้องอย่างโหยหวนในทันที แก้มด้านหนึ่งของเธอปูดบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยแผลยาวที่มีเลือดไหลซึมฉันฟันลงไปซ้ำอีกครั้ง แล้วก็ทำซ้ำแบบนั้นอีกหลายครั้ง ไม่นานใบหน้าของเธอก็บวมช้ำเสียจนเหมือนหัวหมู แทบดูไม่ออกแล้วว่าเดิมทีหน้าตาเป็นอย่างไรทั้งตัวของเธอถูกบอดี้การ์ดกดเอาไว้จนขยับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงร้องคร่ำครวญอย่างน่าสังเวชและสิ้นหวังเท่านั้น“โอ๊ย…หน้าฉัน…หน้าฉันพังแล้ว…”แผลบาดเจ็บไปอยู่บนตัวใคร คนนั้นเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน ตอนที่เธอคิดจะทำลายใบหน้าของฉัน เธอก็ควรจะคิดไว้แ
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 4
พอเห็นร่างของแม่ในวินาทีนั้น ความน้อยใจทั้งหมดก็ถาโถมเข้ามา ฉันสะอื้นเสียงสั่น เรียกออกไปเบา ๆ ว่า “แม่…”แม่ของฉันรีบพุ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง โอบฉันไว้แน่นในอ้อมอก พอได้ซบอยู่ในอ้อมกอดของแม่ ฉันก็รู้สึกได้ทันทีว่าในที่สุดตัวเองก็ปลอดภัยแล้วผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ด้านข้างพอเห็นรถประจำตำแหน่งของแม่ฉัน ก็พากันอุทานออกมาด้วยความตกใจ“พวกเธอรีบดูเร็ว รถลินคอล์นคันยาวที่เธอนั่งมา นั่นเป็นรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันระดับโลกเลยนะ!”“คนที่สามารถครอบครองรถคันนี้ได้ ไม่รวยก็ต้องมีอำนาจสูง ดูท่าว่าครั้งนี้เหออวี่โหรวไปหาเรื่องผิดคนเข้าแล้ว”“ของแข็งอะไรกัน ต่อให้ภูมิหลังเธอจะใหญ่แค่ไหน จะใหญ่กว่าตระกูลกู้ได้เหรอ?”เหออวี่โหรวเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วิ่งมาหาเรื่องอยู่ตรงหน้าแม่ฉัน“เธอก็คือนังจิ้งจอกแก่ใช่ไหม? ลูกสาวเธอไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าแย่งชุดราตรีที่ฉันเล็งไว้ แถมยังกล้าลงมือกับฉันอีก บอกมาสิ เรื่องนี้จะคิดบัญชียังไง!”แม่ของฉันเงยหน้ามองเธอ ก่อนจะถามกลับอย่างเย็นชา “แล้วแกอยากจะคิดบัญชียังไง?”เหออวี่โหรวไม่ทันสังเกตแววตาดุร้ายราวกับจะกินคนของแม่ฉัน จึงเสนอ
ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป บทที่ 3
ได้ยินแม่เล่าว่า เพื่อจะได้ผูกสัมพันธ์กับครอบครัวฉัน พ่อของเขาต้องทุ่มแรงไปไม่น้อย ถ้ารู้ว่าการหมั้นครั้งนี้ถูกลูกชายตัวเองทำพังลง คงไม่มีวันปล่อยให้เขาได้จบดีแน่นอนพอคิดถึงตรงนี้ ฉันก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย และขี้เกียจจะไปถือสากับพวกโง่พวกนี้อีก หันหลังเตรียมจะเดินจากไปแต่เหออวี่โหรวกลับไม่ยอมเลิกรา อาศัยว่ามีคนหนุนหลัง แล้วยื่นมือออกมาขวางทางฉันไว้อีกครั้ง“นังแพศยา อย่าคิดจะหนีไปได้! เธอแย่งชุดของฉัน แถมยังทำร้ายฉัน เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะ!”ฉันมองเธออย่างดูแคลน “แล้วเธอคิดจะคิดบัญชียังไงล่ะ?”เหออวี่โหรวคิดว่าฉันกลัวเธอแล้ว จึงยกมือขึ้นหมายจะตบฉัน“ก็ต้องตบจนให้ฉันพอใจน่ะสิ”ฉันใช้มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็ตบหน้าเธออย่างฉับไวและเด็ดขาดหนึ่งทีเธอมองมาที่ฉันอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “นังแพศยา! เธอกล้าตบฉันได้ยังไง…”ฉันสะบัดมือกลับไปตบเธออีกหนึ่งฉาด ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พอใจหรือยัง?”สองฝ่ามือติดต่อกันนั้นทำลายความกร่างของเหออวี่โหรวลงจนหมดสิ้น เธอน้ำตาคลอ รีบหลบไปอยู่ด้านหลังของกู้เหวินอวี่“พี่เห
