บทที่ 3

ผู้ช่วยเห็นฉัน เสียงเขาสั่นเป็นอย่างมาก แต่กู้เจ๋อเฟิงไม่เห็นความผิดปกติของเขา พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “อนุมัติทั้งหมด นายเซ็นให้ฉันเลย”

“อย่าดีกว่า เจ๋อเฟิง” ฉันรับเอกสารจากมือเขา “นายเซ็นเองดีกว่า”

เขาชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นทีละหน้า โดยไม่ได้ดูแม้แต่น้อย

จนกระทั่งเขาเปิดผ่านหน้าเอกสารการหย่า ฉันถึงกับโล่งอก

ผู้ช่วยเอาเอกสารออกไป เขากดฉันลงบนเตียงอย่างทนไม่ไหว พรมจูบทั่วลำคอของฉัน

ทว่าฉันดันเขาออก จัดคอเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยเสียงเบาว่า “คืนนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ไว้คราวหน้าแล้วกัน”

ในดวงตากู้เจ๋อเฟิงฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ว่าอะไร

แต่หลังจากฉันออกไปไม่นาน เขาก็ขับรถออกไปอีกครั้ง

หลังผ่านไปสามสิบนาที มีข้อความของกู้เจียวเจียวเด้งขึ้นมาในมือถือตรงเวลาเป๊ะ

[สวี่เยี่ยนเยว่ เธอนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่สามียังรั้งไว้ไม่ได้]

[แต่เขาก็ไม่เห็นเธอเป็นภรรยาเหมือนกัน ไม่งั้นจะเรียกฉันว่าเมียตลอดเวลาเหรอ?]

ฉันปิดช่องแชทอย่างเฉยเมย แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปประเทศ A ในอีกเจ็ดวัน

ประเทศ A คือบ้านของฉัน

จริงๆ ถ้าพูดถึงเรื่องชาติตระกูล ฉันไม่ได้ด้อยกว่ากู้เจ๋อเฟิงเลย ตอนแต่งงานกับเขา พ่อแม่ฉันคัดค้านสุดชีวิต

เพราะเขาเป็นเจ้าพ่อ สร้างศัตรูไว้มากมาย พ่อแม่กังวลว่าฉันแต่งกับเขาแล้วจะเป็นอันตราย

แต่ตอนนั้นยังอายุน้อย ฉันคุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้าพ่อแม่

“ให้ฉันเดิมพันดูสักครั้ง กู้เจ๋อเฟิงรักฉันจริงๆ เขาไม่มีทางปล่อยให้ฉันแพ้แน่นอน!”

พ่อแม่มองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ต่อมานอกจากพวกเขาจะอายัดบัตรทั้งหมดของฉันแล้ว สามปีมานี้ยังไม่เคยโทรมาแม้แต่สายเดียว

ฉันเสียใจและทุกข์ทรมานกับเรื่องนี้มานานมาก มองดูข่าวคราวที่เงียบหายทุกวันคริสต์มาส ฉันร้องไห้อย่างเจ็บปวดเสมอ

ตอนนั้นกู้เจ๋อเฟิงกอดฉันเอาไว้แน่น แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร มีฉันที่รักเธอก็พอแล้ว”

แต่คนที่พูดประโยคนี้กลับหักหลังฉัน และการเดิมพันนี้ ฉันก็พ่ายแพ้เช่นกัน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันควรกลับบ้านเหมือนกัน

ฉันแคปรูปตั๋วเครื่องบินส่งให้พ่อแม่พร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา แล้วส่งข้อความด้วยเสียงสะอื้น “พ่อแม่ กู้เจ๋อเฟิงไม่ต้องการฉันแล้ว พ่อแม่ยังต้องการฉันอยู่ไหม?”

ในใจฉันไม่ได้คาดหวังอะไร เพราะพ่อแม่ผิดหวังในตัวฉันเป็นอย่างมากมาตั้งนานแล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าส่งข้อความไปไม่ถึงหนึ่งนาที แม่ก็ตอบกลับมาแล้ว

“กลับมาเถอะ แม่กับพ่อคิดถึงลูกมาก”

ความรู้สึกที่สะกดกลั้นมานานพังทลายลงอีกครั้ง ฉันกอดมือถือร้องไห้สะอึกสะอื้น

คืนนั้นฉันร้องไห้อยู่นาน ทำให้วันต่อมาตาบวมเหมือนไข่ไก่ เสียงก็แหบเป็นอย่างมาก

กู้เจ๋อเฟิงเห็นฉันแล้วชะงักเล็กน้อย “เธอเป็นอะไร?”

ฉันส่ายหน้าไปมา “ไม่มีอะไรหรอก”

เขาก็ไม่ได้ถามต่อ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาต้องเรียกลูกน้องมาซักถามว่าฉันร้องไห้เพราะอะไร

แต่ตอนนี้เขาขึ้นรถอย่างเย็นชา คงโกรธที่ฉันปฏิเสธเขาเมื่อคืน

เรานั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะหลัง ราวกับคนแปลกหน้าสองคน มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า

จู่ๆ มือถือเขาดังขึ้น ฉันเห็นชื่อที่บันทึกไว้ [น้องสาว]

เขาขยับไปใกล้หน้าต่างรถ แถมยังพูดเสียงเบา “มีอะไร?”

คุยกันแค่ไม่กี่ประโยค เขารีบตบไหล่คนขับรถ “กลับรถ ไปโรงพยาบาล!”

คนขับรถชะงักเล็กน้อย มองมาที่ฉันทันที “แล้วนายหญิงล่ะครับ? ข้างนอกอากาศหนาวมาก นายหญิง......”

กู้เจ๋อเฟิงหมดความอดทนแล้ว

“แกไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอะไรทั้งนั้น!”

พอพูดจบ เขาหันมามองฉันอีกครั้ง “เยี่ยนเยว่ ที่ตระกูลเกิดเรื่องใหญ่ ฉันต้องกลับไป”

“เธอนั่งแท็กซี่ไปซื้อของขวัญเองนะ นี่บัตรไม่จำกัดวงเงิน เธอใช้จ่ายได้ตามสบาย”

พอพูดจบ เขาเปิดประตูรถ แล้วบอกให้ฉันลงไป

ฉันหัวเราะ ลงจากรถอย่างว่าง่าย มองรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว

คนขับรถพูดถูก ข้างนอกอากาศหนาวมาก ฉันยังไม่ทันหยิบเสื้อโค้ตก็โดนไล่ลงจากรถแล้ว

ห้างสรรพสินค้าอยู่ห่างจากตรงนี้สามกิโลเมตร แต่หิมะท่วมน่องฉันแล้ว

อากาศแบบนี้เรียกแท็กซี่ไม่ได้เลย ฉันทำได้แค่ค่อยๆ เดินไปที่ห้างสรรพสินค้า แต่น่าเสียดายที่อีกแค่ไม่กี่สิบเมตร ตัวฉันดันล้มลงบนพื้นหิมะซะก่อน

ท่ามกลางสติอันเลือนราง ฉันเห็นผู้ชายสวมเสื้อโค้ตสีดำวิ่งเข้ามาหาฉัน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม...”

พอได้สติอีกครั้ง เขานั่งอยู่ข้างเตียงฉัน “เธอฟื้นสักที”

“ฉันตกใจแทบตาย หมอบอกว่าถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว เธอกับลูกในท้องไม่รอดแน่”