บทที่ 4

ฉันอึ้งครู่หนึ่ง จากนั้นเบิกตาโตทันที “ลูกเหรอ?!”

เขาดันตกใจยิ่งกว่าฉัน “อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว”

ฉันไม่รู้

ตอนนั้นฉันอธิบายความรู้สึกของฉันไม่ได้เลย รู้สึกว่าสวรรค์เล่นตลกกับฉัน

ฉันเดินออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย จู่ๆ ฉันชะงักปลายเท้า เพราะเห็นกู้เจ๋อเฟิงกำลังประคองกู้เจียวเจียวเดินมาทางฉัน

ฉันรีบไปหลบตรงมุมทางเดิน เพราะกลัวพวกเขาเห็น

“พี่กู้ จะเอายังไงกับเด็กคนนี้?” เสียงกู้เจียวเจียวฟังดูขุ่นเคืองใจมาก

กู้เจ๋อเฟิงไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่ประคองเธอเดินไปที่ห้องพักผู้ป่วย

จู่ๆ กู้เจียวเจียวหยุดเดิน พูดด้วยเสียงสะอื้น “พี่ไม่ต้องการเขาใช่ไหม? งั้นฉันกำจัดเขาทิ้งก็ได้!”

เธอพูดจบแล้วหันหลังวิ่งออกไป กู้เจ๋อเฟิงรั้งเธอไว้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังกอดเธอไว้แน่น

“ฉันต้องการ”

“ฉันต้องการเด็กคนนี้”

เขาพูดเสียงเบา

“แต่เขามาผิดเวลา เธอต้องแอบคลอดเขาออกมา ฉันจะรับปากเธอหนึ่งอย่างเพื่อเป็นการชดเชย อะไรก็ได้”

กู้เจียวเจียวน้ำตาคลอเบ้า “งั้นก็ได้ ฉันต้องการให้พี่แต่งกับฉัน ถึงเป็นแค่งานแต่งเล็กๆ ฉันก็จะแต่งกับพี่”

กู้เจ๋อเฟิงเงียบครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “โอเค ฉันรับปากเธอ อีกเจ็ดวันฉันจะจัดงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกให้เธอ ห้ามพูดเรื่องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม?”

ทั้งสองคนเดินคล้องแขนไปทางห้องพักผู้ป่วย เหลือเพียงฉันที่เอามือปิดปากแน่นอยู่ตรงมุมทางเดิน ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา

ฉันกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา พบว่าผู้ชายที่ช่วยฉันยังไม่ได้กลับ

ฉันเพิ่งนึกได้ว่าควรขอบคุณเขา จึงเอาบัตรไม่จำกัดวงเงินของกู้เจ๋อเฟิงให้เขาเป็นการขอบคุณ

ทว่าเขาดันบัตรกลับมา “ฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ขอบใจมาก”

เขาพูดจบแล้วเดินออกไป พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย จู่ๆ เขาหันมายัดนามบัตรใส่มือฉัน แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ฉันก้มมองด้วยความสงสัย บนนามบัตรมีตัวอักษรเรียบง่ายเพียงสามตัว [เสิ่นเจ๋อจือ]

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกคุ้นชื่อนี้เล็กน้อย แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะตอนนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่า

ตอนแรกฉันจะออกจากโรงพยาบาลทันที แต่หมอบังคับให้อยู่ต่อ จึงจำใจอยู่ต่ออีกสองสามวัน

ระหว่างนั้นเพื่อนส่งข้อความมาถามไถ่เยอะมาก พวกเขายังรวมกลุ่มกันมาเยี่ยมฉันด้วย พ่อแม่ก็ร้อนใจจนแทบจะบินมาหา

ยกเว้นสามีของฉัน ช่องแชทมีคำพูดเย็นชาเพียงประโยคเดียว

[ฉันมาทำงานต่างจังหวัด มีเรื่องอะไรบอกผู้ช่วยหลิวได้เลย]

เขาไม่อยู่บ้านจริงๆ เขาอยู่ที่เกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง กำลังเตรียมงานแต่งของเขากับกู้เจียวเจียวอยู่ที่นั่น

ต้องยอมรับว่าเขาฉลาดมาก จงใจจัดงานที่เกาะเล็กๆ

ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ก็ไม่มีใครไปที่เกาะได้ แน่นอนว่ารวมถึงฉันด้วย

อีกทั้งเราสองคนยังใจตรงกัน กำหนดวันแต่งงานในอีกเจ็ดวัน

อาจเป็นเพราะเลขเจ็ดเป็นเลขนำโชคของเขา เมื่อก่อนเขาใส่จี้เลขเจ็ดไว้ที่คอตลอด นั่นคือสิ่งที่แม่ผู้ล่วงลับของเขาทิ้งไว้ให้ มีคำว่า LUCKY สลักอยู่ด้านหลัง

วันแต่งงานเขาเอาสร้อยเส้นนี้ให้ฉัน “ถ้าเทียบกับความสงบสุขปลอดภัยของฉัน ฉันอยากให้มันคุ้มครองเธอมากกว่า”

บนโลกนี้ไม่มีคำรักใดงดงามกว่านี้อีกแล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ ฉันน้ำตาคลอเบ้า จับสร้อยที่คอโดยไม่รู้ตัว

แต่วินาทีที่ก้มมอง ฉันถึงกับแข็งทื่อไปทั้งตัว

เพราะคำว่า LUCKY ที่สลักไว้ด้านหลังหายไปแล้ว

สร้อยเส้นนี้โดนสับเปลี่ยน

ฉันคาดเดาไว้ในใจ รีบเอามือถือออกมาเลื่อนดูประวัติการสนทนา สุดท้ายสายตาหยุดลงที่ภาพบนเตียงภาพหนึ่ง

บนร่างกายที่ขาวเนียนและเปลือยเปล่าของกู้เจียวเจียว มีสร้อยคอสีทองเหลืองโบราณห้อยอยู่ ด้านหลังสลักคำว่า LUCKY

มิน่าล่ะ...ฉันลูบท้องตัวเอง พูดกับลูกในท้อง “มิน่าล่ะ เราถึงไม่โชคดีอีกเลย”

ตอนแรกฉันยังลังเลอยู่ว่าจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ดีไหม แต่ตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้ว

ไม่ใช่แค่ลูกของกู้เจียวเจียว ลูกของฉันก็มาผิดเวลาเหมือนกัน เพราะพ่อของเขาไม่มีทางรักเขาแล้ว

หลังจากคิดได้แล้ว ฉันเคาะประตูห้องทำงานหมอ

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการนัดคิวผ่าตัดทำแท้ง”

ฉันคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีของขวัญแสดงความยินดีที่ดีไปกว่านี้แล้วล่ะ