บทที่ 6

พอพูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนพากันก้มหน้าเงียบ กู้เจ๋อเฟิงก็ตัวแข็งทื่อทันที

พวกลูกน้องคิดไม่ถึงว่าฉันจะถามเช่นนี้ กู้เจ๋อเฟิงตกใจกับน้ำเสียงหนักแน่นของฉัน

ราวกับ...ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่าต่างหาก

สีหน้าเขาตกตะลึงทันที แต่กลับมานิ่งเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว แล้วก็กลายเป็นคนเย็นชาเหมือนปกติด้วย

“สวี่เยี่ยนเยว่ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย เจียวเจียวคือคนในครอบครัวฉัน”

“ถ้าเธอเอาแต่คิดเรื่องนี้อีก ฉันคงผิดหวังในตัวเธอมาก”

ฉันมองเขาเงียบๆ ยอมรับเลยว่ากู้เจ๋อเฟิงแสดงเก่งมาก ไม่เห็นความรู้สึกผิดที่โกหกในแววตาเขาเลยสักนิด

ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ ลูกน้องพากันกลั้นหายใจ รอฉันแหกปากอาละวาดด้วยความโมโห

แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แค่ก้มหน้าหัวเราะเบาๆ “งั้นเหรอ?”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

กู้เจ๋อเฟิงชะงักไป ทันใดนั้นท่าทางเขาดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด เขาคงคิดว่าฉันเชื่อจริงๆ

ฉันเดินอ้อมเขามาข้างบอดี้การ์ด “ไปคุกใต้ดินสิ”

บอดี้การ์ดมองหน้ากัน จู่ๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี “นายท่าน เอ่อ...”

“มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ! นายหญิงเอ่ยปากแล้ว พาเธอไปคุกใต้ดิน!” กู้เจ๋อเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

แม้ฉันแสดงท่าทีชัดเจนแล้ว แต่กู้เจ๋อเฟิงก็ยังตัดสินใจขังฉัน เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน

เขายังระมัดระวังและรอบคอบเหมือนเดิม

บอดี้การ์ดขานรับทันที ล้อมฉันไว้ตรงกลาง ทำอย่างกับฉันเป็นนักโทษที่มีความผิดร้ายแรง

ฉันก้มหน้าเงียบ เดินตามหลังบอดี้การ์ดโดยไม่พูดอะไรออกมา

ในเมื่อกู้เจ๋อเฟิงพยายามไม่ให้ฉันรู้ขนาดนี้ แล้วฉันจะอาละวาดโวยวายอีกทำไมล่ะ?

ยังไงของขวัญแสดงความยินดีของฉัน ก็ส่งไปในวันแต่งงานอย่างตรงเวลาอยู่แล้ว

คำถามเมื่อกี้เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันให้กู้เจ๋อเฟิง เขาก็ตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วเหมือนกัน

ไม่รู้ทำไมตอนที่เขาตอบว่าเป็นคนในครอบครัว ฉันกลับรู้สึกโล่งใจมาก

หมายความว่าชีวิตแต่งงานครั้งนี้ ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางไปคุกใต้ดิน ดันเจอลุงหลิวเดินสวนมาพอดี

“นายท่าน! นายหญิงเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เธอจะอยู่ในคุกใต้ดินสภาพอับชื้นแบบนั้นได้ยังไง!”

“ออกจากโรงพยาบาลเหรอ?” กู้เจ๋อเฟิงขมวดคิ้ว เขาเพิ่งสังเกตเห็นใบหน้าของฉันที่ซีดจนผิดปกติ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“นายหญิงกำลังตั้ง...”

“แต่ก่อนเราจะออกไป พี่สะใภ้ยังแข็งแรงดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

กู้เจียวเจียวพูดตัดบทลุงหลิว แต่เธอยิ้มอย่างขี้เล่นทันที “เอ่อ ฉันแค่พูดลอยๆ น่ะ เพราะตอนที่พี่สะใภ้วิดีโอคอลมาด่าฉัน เห็นๆ อยู่ว่าแบ็กกราวนด์คือที่บ้าน!”

เธอหันมามองสาวใช้แล้วถามอย่างสงสัย “หรือว่าฉันดูผิดเอง?”

สาวใช้คนนั้นรู้ความคิดของเธอทันที รีบพูดอย่างรวดเร็ว “ใช่ค่ะ เราเป็นพยานได้ สองสามวันนี้นายหญิงอยู่บ้านตลอด ไม่ได้เข้าโรงพยาบาลค่ะ”

กู้เจ๋อเฟิงสีหน้าโมโหมาก แววตาที่มองฉันเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวัง

แต่เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่ยกปืนขึ้นมาแล้วเล็งไปที่พ่อบ้าน

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น

ลุงหลิวล้มลงไป เลือดทะลักออกมาจากขาขวา

ตูม

ข้างหูฉันเกิดเสียงดังอื้ออึง ราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

“ไม่...ไม่นะ...ลุงหลิว!”

ฉันใช้แรงทั้งหมดดิ้นออกจากการควบคุมของบอดี้การ์ด พุ่งไปตรงหน้าเขาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของเขา

ความรู้สึกผิดมหาศาลพุ่งขึ้นมาในใจฉัน ฉันฉีกชายกระโปรง ใช้ผ้าพันขาของเขาแน่น แต่เลือดก็ยังเปื้อนมือฉันจนแดงไปหมด

ตอนแรกฉันคิดว่ากู้เจ๋อเฟิงแค่นอกใจ แค่ปิดบังความสัมพันธ์ของเขากับกู้เจียวเจียว คิดไม่ถึงว่าเขาจะโหดร้ายกับฉันขนาดนี้ โหดร้ายจนถึงขั้นทำร้ายคนสำคัญที่สุดของฉัน!

ฉันจ้องกู้เจ๋อเฟิงอย่างเคียดแค้น อยากฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ตอนนี้เลย

กู้เจ๋อเฟิงชะงักไป คิดไม่ถึงว่าฉันจะมีปฏิกิริยาขนาดนี้

เพราะในความคิดของเขา ลุงหลิวเป็นแค่ลูกน้องที่ไม่มีความสำคัญอะไร

เขาหลบตาฉัน ก้มหน้าเช็ดปืนในมือ แล้วหันมาพูดกับลูกน้องในบ้าน

“ถ้าฉันได้ยินคำนินทาหรือมีใครโกหกฉันอีก จุดจบจะเป็นเหมือนเขา”

ลูกน้องพากันพยักหน้า ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว

วินาทีนั้นฉันเข้าใจทุกอย่าง เขายิงเพราะต้องการขู่ลูกน้อง ห้ามไม่ให้พูดเรื่องในวันนี้

โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันถามความสัมพันธ์ของเขากับกู้เจียวเจียวอย่างตรงไปตรงมา

เขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากจริงๆ ถึงแม้เป็นเจ้าพ่อ แต่นอกใจไปมีอะไรกับน้องสาวบุญธรรมของตัวเอง เป็นเรื่องที่ฟังดูแย่จริงๆ

กู้เจ๋อเฟิง นายทั้งโหดเหี้ยมและเห็นแก่ตัวเหลือเกิน

เขามองฉันอย่างเย็นชา “เธอเลิกร้องไห้ได้แล้ว ยิงขาไม่ได้ทำให้ใครตาย”

เขาหันไปพูดกับบอดี้การ์ดอีกครั้ง “มัวอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบพานายหญิงไปที่คุกใต้ดินอีก”

เมื่อสิ้นเสียง บอดี้การ์ดรีบเข้ามาจับแขนสองข้างของฉัน แล้วลากไปข้างนอก

แต่เป็นเพราะทำรุนแรงเกินไป จู่ๆ ฉันรู้สึกปวดจี๊ดที่ท้อง ปวดจนตัวงอ

บอดี้การ์ดรีบปล่อยมือ “นายท่าน เราไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ!”

กู้เจ๋อเฟิงเห็นฉันเหงื่อแตกพลั่กก็ตกใจเหมือนกัน เขาวิ่งมาข้างฉันทันที น้ำเสียงมีความตื่นตระหนกเล็กน้อย “สวี่เยี่ยนเยว่ เลิกเสแสร้งได้แล้ว ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงตอบเขาแล้ว ภาพด้านหน้าเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ

วินาทีก่อนที่จะสลบ ฉันเห็นสีหน้าเย็นชาของกู้เจ๋อเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารีบช้อนตัวฉันขึ้นมา ตะโกนไปข้างนอกเสียงดังลั่น “เรียกรถพยาบาลเร็ว!”