บทที่ 5

สองสามวันนี้กู้เจ๋อเฟิงไม่ได้ติดต่อฉันเลย ดูออกเลยว่าทุ่มเทกับงานแต่งมาก

เมื่อก่อนนอกจากเรื่องที่สำคัญมาก เรื่องอื่นเขาไม่เคยลงมือทำเองเลย กู้เจียวเจียวคือทุกข้อยกเว้นของเขา

กู้เจียวเจียวส่งรูปให้ฉันเยอะมาก อย่างเช่น ชุดแต่งงานที่ปักด้วยไข่มุกจากหนานหยางเป็นร้อยเม็ด แล้วก็แหวนเพชรที่มีเพียงวงเดียวในโลก

เห็นรูปภาพที่เต็มไปด้วยการโอ้อวด ฉันไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ทำเพียงแค่เซฟรูปทีละรูปอย่างเฉยเมย

“ลุงหลิว พรินต์รูปพวกนี้ออกมา แล้วใส่เข้าไปในกล่องพร้อมกับเอกสารการหย่า”

ฉันสั่งพ่อบ้าน

พ่อบ้านหลิวไม่ใช่คนของกู้เจ๋อเฟิง แต่เป็นคนที่ฉันพามาจากตระกูลสวี่ เขาอยู่กับฉันตั้งแต่เล็กจนโต หลังจากฉันตัดสินใจออกจากตระกูลสวี่ เขาก็ออกมาด้วย

สองสามปีมานี้เขาอยู่ข้างกายฉันตลอด สำหรับฉันแล้ว บอกว่าเขาเป็นพ่อก็ไม่เวอร์เกินไป

หลังจากลุงหลิวออกไปแล้ว กู้เจ๋อเฟิงโทรมา ดูเหมือนเขามีความสุขมาก

“เยี่ยนเยว่ ขอโทษจริงๆ ที่ครั้งก่อนออกมากะทันหัน ดังนั้นฉันเลยจัดทริปเที่ยวอีกห้าวันหลังจากนี้ เพื่อเป็นการชดเชย เธอว่าโอเคไหม?”

อีกห้าวันคืองานแต่งของเขากับกู้เจียวเจียว

ฉันเงียบอยู่นาน แล้วพูดออกมาเสียงเบา “นายไปด้วยใช่ไหม?”

เขาถอนหายใจ “ไม่ได้ไปด้วย วันนั้นฉันมีเรื่องด่วน แต่ฉันเสร็จงานแล้วจะไปหาเธอ”

“เรื่องด่วนเหรอ?” ฉันหัวเราะเบาๆ “ด่วนขนาดไหนเหรอ?”

เหมือนคำถามของฉันทำให้กู้เจ๋อเฟิงหมดความอดทน น้ำเสียงเขาเย็นชา “เยี่ยนเยว่ เธอน่าจะรู้ว่าฉันโคตรไม่ชอบผู้หญิงที่จู้จี้จุกจิก”

“ตกลงตามนี้ เธอรีบพักผ่อนเถอะ”

สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ไม่ให้โอกาสฉันได้ตอบด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่รางวัล แล้วก็ไม่ใช่การถามความเห็น นี่คือคำสั่งและแจ้งให้ทราบ นี่คือการหักหลังและคำโกหก

ฉันหันไปมองนอกหน้าต่าง หิมะด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อยๆ หนักจนทำให้มองไม่เห็นทาง

ในห้องเงียบมาก เงียบจนเสียงหัวใจที่เต้นอย่างแผ่วเบาในท้องช่างดังเหลือเกิน

ฉันลูบท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยเบาๆ รู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

กู้เจ๋อเฟิง อีกห้าวันฉันจะจากไปตามที่นายต้องการ ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

สามวันต่อมา ฉันออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่บ้าน เหลืออีกสองวันจะถึงงานแต่งของกู้เจ๋อเฟิง

เหมือนยิ่งใกล้วันแต่งงาน กู้เจียวเจียวยิ่งตื่นเต้น เธอโทรมาอวดฉันไม่หยุด

ฉันรำคาญจนถึงกับบล็อกเธอ

นับจากนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นกู้เจ๋อเฟิงหรือกู้เจียวเจียว ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกี่ยวกับพวกเขา

แต่เหมือนการกระทำนี้ยั่วโมโหกู้เจียวเจียวเป็นอย่างมาก เธอแต่งเรื่องว่าฉันด่าทอดูหมิ่นเธอ โดยอ้างว่าฉันเอาแต่ครอบครองเวลาของกู้เจ๋อเฟิงไว้คนเดียว

ตอนกู้เจ๋อเฟิงโทรมาถาม ฉันกำลังเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า

“เจียวเจียวอยากไปเที่ยวพอดี ฉันถือโอกาสพาเธอมาเที่ยวด้วย ทำไมเธอใจแคบขนาดนี้?”

“สวี่เยี่ยนเยว่ รีบขอโทษเจียวเจียวเพราะการกระทำไร้มารยาทของเธอเดี๋ยวนี้!”

“ขอโทษเหรอ?” มือฉันชะงัก เหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

“ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย?”

“เพราะเธอร้องไห้!” เสียงตวาดด้วยความโมโหดังออกมาจากมือถือ

พูดตามตรงว่าฉันไม่ค่อยเห็นกู้เจ๋อเฟิงระเบิดอารมณ์ แม้เขาทำอะไรโหดเหี้ยม แต่ส่วนใหญ่แค่ขู่ให้กลัว ไม่เคยตวาดเสียงดัง ยิ่งไปกว่านั้นเขาให้เกียรติฉันมาตลอด

ฉันสะกดกลั้นความขุ่นเคืองในใจ พยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด “กู้เจ๋อเฟิง ฉันไม่สนใจว่านายจะเชื่อหรือไม่ ฉันไม่ได้ด่าเธอ เพราะฉะนั้นฉันไม่ขอโทษ”

“ส่วนเรื่องอิจฉาที่เธอได้ครอบครองเวลาอยู่กับนาย เรื่องนี้ฉันรู้สึกตลกกว่าเดิม ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นก็ว่าไปอย่าง กู้เจียวเจียวเป็นน้องสาวนาย ฉันมีความจำเป็นอะไรที่ต้องอิจฉา?”

“หรือว่าเธอไม่เห็นนายเป็นพี่ชาย หรือว่านายไม่เห็นเธอเป็นน้องสาว?”

“เธอเพ้อเจ้ออะไร!” กู้เจ๋อเฟิงตะคอกใส่ฉันแทบจะทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดความสัมพันธ์ของเขากับกู้เจียวเจียวอย่างตรงไปตรงมา จึงทำให้เขาร้อนตัว

ตอนนี้เจ้าพ่อที่ใจเย็นและสุขุมมาตลอดกลับขาดสติ เขาพูดอย่างหงุดหงิด

“สวี่เยี่ยนเยว่ อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ฉันรู้นานแล้วว่าเธอไม่ชอบเจียวเจียว”

“เธออิจฉาเจียวเจียวมาก”

“ดังนั้นถ้าเธอไม่ทำให้เจียวเจียวหายโกรธ ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ เหมือนกัน”

ไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆ งั้นเหรอ?

เมื่อก่อนตอนฉันโดนคนรังแก ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ กู้เจ๋อเฟิงจะพูดกับฉันอย่างหนักแน่นว่า “ขอแค่เป็นคนที่ทำให้เธอไม่พอใจ ฉันไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆ!”

ต่อมาเขาทำอย่างที่พูดจริงๆ คนที่พูดจาหยาบคายใส่ฉันโดนเขาตัดลิ้น คนที่จงใจโอบเอวฉันโดนเขาตัดมือสองข้าง

เมื่อก่อนเขาเห็นฉันเป็นสมบัติล้ำค่า แต่ตอนนี้เขากลับพูดว่าจะไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆ?

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง แท้จริงแล้วความรักเป็นสิ่งที่ฉาบฉวยมาก คนรักและศัตรูก็มีเพียงเส้นบางๆ กั้นไว้เท่านั้นเอง

ฉันรู้เป็นอย่างดีว่าเขาทำอะไรโหดเหี้ยม แต่ฉันไม่มีวันขอโทษกู้เจียวเจียว

แต่ฉันคิดไม่ถึงว่ากู้เจ๋อเฟิงจะทำอะไรเลวทรามขนาดนี้ เขาไม่ได้ลงโทษฉันด้วยตัวเอง แต่ยื่นมีดสังหารให้ลูกน้อง

วันต่อมาไม่มีใครปลุกฉัน แล้วก็ไม่มีใครเตรียมอาหารเช้าให้ฉัน

“อาหารเช้าล่ะ?” ฉันมองโต๊ะที่ว่างเปล่าแล้วพูดอย่างเย็นชา

“นายท่านสั่งแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปนายหญิงของตระกูลคือคุณกู้เจียวเจียว มีแค่เธอที่จะได้รับการดูแลสุดพิเศษแบบนี้”

สาวใช้ยืนอยู่อีกด้าน พูดกับฉันอย่างหยิ่งยโส

เห็นฉันก้มหน้าไม่พูดอะไร พวกเธอพากันหัวเราะเยาะ แววตาไม่มีความเกรงกลัวฉันเหมือนเมื่อก่อนเลย

“เฮ้อ ตอนแรกเราพนันกันว่าเธอจะได้รับความโปรดปรานอย่างน้อยสิบปี ไม่คิดเลยว่านี่เพิ่งปีที่สาม นายท่านก็เบื่อแล้ว เธอนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ”

“ใช่ ถ้ารู้แต่แรกคงไม่ประจบคนไร้ค่าอย่างเธอ เพราะผ่านไปไม่นาน เธอก็โดนนายท่านไล่ออกจากบ้าน”

“พอแล้วๆ เลิกพูดได้แล้ว ได้ยินว่าคุณกู้จะกลับมาแล้ว เรารีบทำความสะอาดดีกว่า อย่าลืมไปบอกในครัวให้ทำอาหารที่เธอชอบเพิ่มสักสองสามเมนูด้วยนะ!”

พวกสาวใช้พากันเดินอ้อมฉันไปทำงาน หนึ่งในนั้นใช้แรงกระแทกไหล่ฉันตอนเดินผ่านด้วย

ฉันกระชากแขนเธอแล้วเหวี่ยงไปที่กำแพงทันที

“เธอ...เธอจะทำอะไร?!”

เธอตกใจกับการกระทำของฉันมาก อุทานออกมาด้วยความตกใจ

ฉันไม่ได้ตอบเธอ แต่ง้างมือขึ้นมาตบหน้าเธอหนึ่งที

“ก็อย่างที่เธอเห็น สั่งสอนลูกน้อง”

เห็นได้ชัดว่าพวกสาวใช้คิดไม่ถึงว่าฉันจะตอบโต้กลับ ตอนนี้พากันก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไป จู่ๆ ก็เห็นกู้เจียวเจียวยืนควงแขนกู้เจ๋อเฟิงอยู่หน้าประตู

สีหน้าเขาเย็นชา แววตาที่จ้องฉันไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด

“ในที่สุดนายท่านก็กลับมาสักที!”

สาวใช้ที่โดนตบเมื่อกี้ผลักฉันออก แล้ววิ่งไปข้างหน้ากู้เจ๋อเฟิง เธอกุมใบหน้าบวมแดงพร้อมกับร้องห่มร้องไห้

“เราไม่ได้เตรียมอาหารเช้าให้นายหญิงตามคำสั่งของคุณ ปรากฏว่าเธอด่าทอเรายกใหญ่ แถมยัง...ตบหน้าฉันด้วย...”

คนอื่นพากันพูดสนับสนุน “ใช่ค่ะ เธอปาข้าวของด้วย เราทั้งอ้อนวอนและเกลี้ยกล่อมก็ไม่ได้ผล บอกว่าจะปล่อยเราก็ต่อเมื่อเราวางยาในอาหารของคุณกู้!”

“วางยาเหรอ?!”

ฉันกับกู้เจ๋อเฟิงเบิกตาโตพร้อมกัน

เขาไม่อยากเชื่อในความร้ายกาจของฉัน ส่วนฉันไม่อยากเชื่อว่าพวกสาวใช้ที่เคยเรียกฉันว่านายหญิงอย่างสนิทสนม จะโหดร้ายกับฉันขนาดนี้!

ฉันหันไปมองกู้เจ๋อเฟิงแล้วค้านทันที “ไม่จริง! พวกเธอกำลังโกหก! ฉันไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้เลย! พวกเธอเป็นคนด่าฉันก่อน...”

คำพูดของฉันหยุดลงกลางคัน เพราะกู้เจ๋อเฟิงกำลังมองฉันอย่างเย็นชา

ดวงตาคู่นั้นดูห่างเหินอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

“นายไม่เชื่อฉันเหรอ?” ฉันน้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว

กู้เจ๋อเฟิงกลับหลบตาฉันแล้วพูดว่า “สวี่เยี่ยนเยว่ ฉันไม่ใช่คนโง่”

“ไม่มีใครรู้จักลูกน้องดีเท่าฉันแล้ว อย่าว่าแต่ด่าเธอเลย พวกเธอไม่มีทางขึ้นเสียงใส่เธอด้วยซ้ำ”

ฉันมองเขาอย่างตกตะลึง สุดท้ายหัวเราะออกมา

กู้เจ๋อเฟิง นายนี่อวดดีและมั่นใจในตัวเองเหมือนเดิมจริงๆ

เมื่อก่อนพวกเธอเป็นแบบนี้จริงๆ เพราะนายโปรดปรานฉัน ตอนนี้ทุกคนในตระกูลกำลังลือถึงความสัมพันธ์ของพวกนาย ฉันไม่ใช่นายหญิงในใจพวกเธอแล้ว

ฉันถอนหายใจแล้วหันหลังเดินออกมา จู่ๆ ได้ยินกู้เจียวเจียวที่อยู่ด้านหลังพูดอย่างน้อยใจ

“พี่สะใภ้ พี่ยังถือสาเรื่องที่ฉันไปทำงานกับพี่กู้อยู่อีกเหรอ? ฉันอธิบายไปหลายครั้งแล้ว ฉันกับพี่กู้บริสุทธิ์ใจ ทำไมพี่ถึงไม่เชื่อล่ะ?”

“ตอนนี้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าทุกคนจะคิดกับฉันยังไง จะคิดกับเจ้าพ่อยังไง...เห็นๆ อยู่ว่าระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ”

คำพูดพวกนี้เรียกสติกู้เจ๋อเฟิง เขาขมวดคิ้วทันที “สวี่เยี่ยนเยว่ ตอนแรกฉันจะลงโทษเธอเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเธอจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถึงขั้นจะวางยาทำร้ายน้องสาวฉัน”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอไปทบทวนตัวเองที่ห้องใต้ดินชั้นสองแล้วกัน เลิกเพ้อเจ้อเมื่อไร ค่อยออกมาตอนนั้น”

ฉันชะงักปลายเท้า แทบไม่เชื่อหูตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง

กู้เจ๋อเฟิงจะขังฉันเพราะกู้เจียวเจียวงั้นเหรอ?

ไม่ใช่

ฉันคิดได้อย่างรวดเร็ว เขาแค่ไม่อยากให้ฉันเห็นงานแต่งของพวกเขาในอีกสองวันเท่านั้น

การขังเป็นวิธีปิดบังที่ดีกว่าส่งฉันไปเที่ยวต่างประเทศ

แต่คนอื่นไม่ได้คิดถึงจุดนี้อย่างเห็นได้ชัด พวกเขาคิดเพียงว่ากู้เจ๋อเฟิงทอดทิ้งฉันแล้ว สายตาที่พวกสาวใช้มองฉันมีความดูหมิ่นยิ่งกว่าเดิม แม้แต่กู้เจียวเจียวก็ไม่ได้คิดถึงจุดนี้ เธอยังพูดอย่างเสแสร้งว่า “พี่ ทำแบบนี้กับพี่สะใภ้คงไม่ดีเท่าไร...”

แต่ครั้งนี้กู้เจ๋อเฟิงไม่สนใจเธอ เรียกบอดี้การ์ดมาพาตัวฉันไปทันที

ฉันยืนนิ่งไม่ขัดขืนอยู่ที่เดิม ทำเพียงมองกู้เจ๋อเฟิงอย่างเย็นชา

“ฉันมีคำถามสุดท้ายที่อยากถามนาย ถามเสร็จแล้วฉันจะไป”

กู้เจ๋อเฟิงชะงักเล็กน้อย อาจเป็นเพราะน้ำเสียงที่นิ่งเกินไปของฉัน

“พูดมาสิ”

“ฉันอยากถามนายว่ากู้เจียวเจียวเป็นคนในครอบครัวหรือคนรักของนายกันแน่?”