16

เวลาเลื่อนเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน ในความรู้สึกของคิราอร...

​เวลาที่ตอนแรกทำใจไว้ว่าเธอคงจะเจอะเจอกับความทุกข์ และต้องกล้ำกลืนไปให้ได้ จากการที่สามีส่งเธอมาให้กับท่านได้เชยชมร่างกายเธอ ร่างกายที่ไม่เคยรับรู้รสชาติของความสุขในผลไม้ต้องห้าม ทว่ามันกลับตรงกันข้าม

​เวลาทุกนาทีที่เธออยู่กับท่าน มันคือเวลาของความสุขที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต สุขทั้งกายและใจ ทั้งมีอิสระเสรี ในการที่เธออยากทำอะไรก็ได้ทำ ไม่ต้องระวังดูแลความสวย...หรือต้องกลัวในสิ่งที่จะทำให้เธอดูไม่ดี

​วันนี้ก่อนวันจบทริป...เพื่อนเที่ยวของคิราอร ท่านชวนเธอมาเดินเล่นที่หาดทรายเพื่อรอเวลารับประทานอาหารค่ำ

​มือของเธออยู่ในอุ้งมือของท่าน สิชลวันนี้เองก็เงียบขรึมไปมาก สีหน้าของเขาดูครุ่นคิดตลอด เมื่อคืนนี้...กับเธอ เขาก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากกว่านอนกอดเธอเฉยๆ ทำให้คิราอรนึกแปลกใจที่ท่านไม่ตักตวงหาความสุขจากเธอ มันทำให้เธอนึกน้อยใจนิดๆ ว่าท่านคงจะเบื่อเธอแล้ว...

​ก็เธอเป็นแค่ชู้รักที่ท่านซื้อมาบำเรอความสุข และคงจะอิ่มพอแล้ว

​คิดมาถึงตรงนี้แล้ว น้ำตาก็พานจะไหล เธอยังคงเดินไปกับท่านเรื่อยๆ ต่างคนไม่ได้พูดจาอะไรกันนัก เหมือนตกอยู่ในความคิดของตนเอง มีเพียงมือที่ยังกระชับจับกันไว้เท่านั้น

​“คิรา...”

​เมื่อเดินไปจนเกือบสุดหาด พอได้เหงื่อเสียงทุ้มจากท่านก็ดังขึ้น คิราอรเงยมองหน้าท่าน เห็นเพียงเสี้ยวหน้าคมสัน ที่เธอคงจะจดจำไว้ในความทรงจำไม่รู้ลืม

​“คะ”

​“หลังจากกลับไปแล้ว เธอจะทำอะไร?”

​คำถามของเขาทำให้เธอคาดไม่ถึง คิราอรกะพริบตา คิดแล้วถอนใจ เสียงหวานตอบแผ่ว

​“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คงจะทำ...แบบเดิมที่เคยทำ”

​“แบบเดิมคือยังไง พอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหม เธอยังทำงานอยู่หรือเปล่า สาวน้อย”

​“งาน...”

รู้สึกสะท้อนใจพิกลกับคำๆ นี้ งาน...เรื่องนี้ก็คืองานที่สามีมอบหมายให้ทำ โอ...หวังว่าเขาคงจะไม่ให้เธอทำอะไรแบบนี้อีก

​การฉุกใจคิดของคิราอร ทำให้เธอหน้าซีดลงต่อหน้าต่อตาเขา และพลันน้ำตาของเธอก็คลอขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ คนถามเองก็ตกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคิราอร สิชลหยุดเดินและดึงเธอมากอด คำถามของเขา...จี้ใจของคิราอร ที่กำลังหวาดกลัวกับอนาคตระหว่างเธอกับมธุ จนทำให้เธอร้องไห้ออกมา ยิ่งเขากอดเธอก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่ได้ สิชลรอจนเธอซาสะอื้น แล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม

​“ที่เธอมากับฉัน เป็นหนแรกใช่ไหมสาวน้อย”

​“...”

​คิราอรซบนิ่งกับอกกว้างของท่าน ไม่ได้ตอบคำถามเขา ละอายเกินกว่าจะตอบ...เธอเคยทำงานในวงการบันเทิง เคยมีงาน มีเงินจากการทำงานของตนเอง ถึงเงินส่วนใหญ่จะถูกมารดาเอาไปเก็บไว้ แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกมีศักดิ์ศรีมากกว่านี้

​“ถ้ามันเป็นหนแรก”

เขาถอนใจพร้อมกับลูบเรือนผมของเธอเบาๆ อย่างปลอบประโลม รู้สึกสงสารคิราอรขึ้นมาจับใจ

​เธอไม่ควรจะถูกด้อยค่าแบบนี้จากสามี...

​“และถ้าเธอไม่อยากทำมันอีก ถ้ามธุ...ให้เธอไปทำแบบนี้อีก คิรา โทรหาฉัน...”

​“คิราทำแบบนั้นได้หรือคะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา สิชลพยักหน้าแล้วมองเธออย่างเห็นอกเห็นใจ เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของเธอเบาๆ เขารู้สึก...ผูกพันและลึกล้ำกับเธอมากกว่าการเสพสมความสุขจากเธอ...

​“ได้สิ...ฉันจะปกป้องเธอถ้าเธอไม่อยากทำแบบนี้ซ้ำอีก คิรา”

​เธอกราบขอบคุณเขา และสิชลก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่มอ่อนโยน เธอเผยอรับจูบจากท่าน...เก็บเกี่ยวสัมผัสแห่งความสุขนี้ไว้

​และค่ำคืนที่มาถึง สิชลก็ตระกองกอดคิราอรไว้ในอ้อมแขน ปรนเปรอเธอด้วยความสุขสม และรับจากเธอไปด้วยความสุขท่วมทวี

​เขามองคนที่หลับใหลไปในอ้อมแขนเขา สายตานั้นครุ่นคิด...พร้อมกับถอนใจออกมา เขาไม่อยากปล่อยให้เธอกลับไปเลย

​แต่ก็จำต้องปล่อย...ทำไมเขาถึงรู้สึกปลาบแปลบในใจ เหมือนกำลังถูกพรากของรักก็ไม่ปาน

​ของรัก...

​สิชลนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน

​และเมื่อเขาเผลองีบและลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยง

​คนที่เคยนอนอยู่ในอ้อมกอดเขาก็หายไปแล้ว...