26

​“อะไรนะคะ คุณจะให้หนู จะให้หนูฆ่าลูกของเราเหรอ”

เสียงของลดาพรโวยวายดังลั่น เมื่อรู้ว่ามธุจะให้เธอมาอยู่ที่นี่เพื่อทำอะไร

​“ก็...”

มธุถอนใจ เขาเลือกที่จะใช้ไม้นวมก่อน เขาดึงเธอมากอด แต่ทว่าลดาพรพยายามผลักไส ปฏิกิริยาของหล่อนรุนแรงเกินกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก

​“ใจเย็นสิ บาร์บี้ฟังก่อนได้ไหม”

​“ไม่ หนูไม่ฟัง คุณมันคนใจร้าย คุณจะฆ่าลูก คุณทำได้ยังไง”

​“มันยังไม่เป็นตัวด้วยซ้ำไปไหมล่ะ แล้วทำไมฉันจะให้เธอจัดการมันไม่ได้ ในเมื่อเธอปล่อยให้มีมันขึ้นมาเองนะบาร์บี้”

​“...”

ลดาพรน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอช็อคไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ เธอมีลูกเพราะหวังจะให้เขาหันมาหาเธอนั่นก็คือใช่ เธอนั้นรักเขามากถึงได้ลงทุนทำสิ่งนี้ลงไป นอกจากเงินทองของเขาแล้ว ตัวของเขาก็ทำให้เธอรักมาก

​ความรักคืออารมณ์ที่ไม่มีเงื่อนไข ข้อจำกัด แต่ลงได้รักไปแล้วจะได้รับความรู้สึกแบบใดตอบแทน หรือจัดการกับความรักของตนเองแบบไหน แล้วแต่ว่ารักแบบไหน รักเพื่อหวังอะไร

​สำหรับตอนนี้ลดาพรใจสลายที่เขาบอกให้เธอจัดการเอาเด็กออกซะ

​เธอโถมตัวเข้าหาเขาด้วยความลืมตัว และตบหน้าเขา...

​มธุคำรามเมื่อถูกเด็กเลี้ยงของตัวเองตบหน้าจนหน้าหัน ไม่มีใครเคยทำ ไม่มีใครกล้าทำ มันทำให้เขาหน้ามืด จับแขนของเธอไว้ แล้วตบเธอกลับดังฉาด

​“นังเด็กบ้า แกกล้าตบฉันหรือ”

​“คุณทำหนู คุณทำหนู ฮือๆ”

​เมื่อโดนทำเข้าแบบนั้น ลดาพรก็โกรธจนสติขาดพอๆ กับเขา และเขากับเธอก็ชุลมุนตบตีกัน แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย สุดท้าย...ลดาพรก็สลบขณะที่โดนมธุทำร้าย เขากระทืบเข้าที่ท้องเธออย่างไม่ตั้งใจทำไปเพราะความโมโห

​เขาตกใจและพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล ใจคิดภาวนาว่า...ขอให้เด็กนั่นหลุดไปซะเถอะ จะได้จบๆ ไป เขาจะได้จ่ายค่าเสียหาย ฟาดหัวไปสักล้าน คร้านจะยอม...

​มธุคิดในใจ ไม่ได้มีความอาลัยสงสารลดาพรเลยสักนิด หล่อนมันก็แค่ของเล่น...ส่วนคนที่เป็นภรรยาของเขา ยังไงก็ต้องเป็นคิราอร เป็นเธอไปจนกว่า...เขาจะได้ในสิ่งที่ตัวเองหวังไว้

​แล้วก็ค่อยว่ากัน

​“เด็กปลอดภัยดี”

​ลดาพรรับรู้แบบนั้น ก็ทั้งโล่งใจและอีกใจก็แค้น...

​เธอกำมือแน่น ร่างกายของเธอยังคงเจ็บปวด จากการกระทำของมธุ

​เขาใจร้าย

​จิตใจของเธอกำลังแค้นเคือง...และอยากจะให้มธุต้องชดใช้ ทุกสิ่งที่เขากำลังทำย่ำยีกับเธอ

​มธุมาเยี่ยมเธอ และจัดการพาเธอออกจากโรงพยาบาลไปพักฟื้นที่โรงแรมในตอนบ่าย เขาพูดจาดีกับเธอ ขอโทษเธอ ปลอบเธอ และเอ่ยสัญญาว่าจะยอมทำทุกอย่างที่เธอขอ เพื่อเป็นการไถ่โทษ

​“อยากกินอะไรไหม?”

เขาถามเสียงอ่อน ลดาพรมองหน้าเขา คนที่เธอรัก...รักจนยอมลงทุนทำทุกสิ่ง เพื่อจะให้ได้เขามา

​ทว่าเขากลับตอบแทนเธอ...ได้อย่างแสนเจ็บปวด

​“หนูอยากกินแอปเปิ้ล”

ตอบเขาไปเสียงห้วนๆ มธุมองหน้าเธอ อยากจะพ่นอะไรแรงๆ ใส่เพราะหงุดหงิด แต่ก็จำต้องถนอมน้ำใจหล่อนไว้ก่อน เขาทำกับหล่อนมากพอดู

​ทำไมเด็กมันหัวแข็งและไม่ยอมหลุดออกมาวะ

​เขาคิดในใจ คงจะต้องกล่อมลดาพรให้ยอมเอาเด็กออก

​มธุกำลังคิดคำพูดอยู่ ว่าจะพูดแบบไหนดี แล้วยกชามใส่แอปเปิ้ลพร้อมกับมีดปอกผลไม้มานั่งปอกข้างๆ อย่างเอาใจ ทำให้เธอเห็นว่าเขาลงทุนนั่งทำให้เธอรับประทาน

​“เอ้า...ฉันปอกให้”

เขายื่นส่งผลไม้ที่บรรจงปอกให้กับเธอ ทว่า ลดาพรกลับเมินหน้าหนี แล้วทำท่าว่าจะนอน คงจะงอนเขานั่นแหละ งอนแบบนี้ก็ต้องง้อ...

​“ไหนบอกว่าอยากกิน หืม? ฉันอุตส่าห์ปอกให้นะ บาร์บี้ฉันไม่เคยทำให้ใครเลยนะ กินหน่อยสิ”

​เธอถึงหันมามองเขา แล้วยื่นมือจะมารับ แต่เขายิ้มอ่อนส่งให้เธอแล้วเอ่ยเสียงออดๆ

​“มาฉันป้อนให้”

​เธออ้าปากออกรับชิ้นแอปเปิ้ล ตามองเขาอย่างเจ็บปวด เธอเคี้ยวแอปเปิ้ลแทบไม่รู้รส

​“ให้อภัยฉันนะ บาร์บี้ ฉันขอโทษจริงๆ”

​“แล้ว...คุณจะเลิกกับหนูไหม”

เสียงของเธอถามแผ่ว มธุนิ่งไปเล็กน้อย เขากระแอม แล้วจับมือเธอข้างหนึ่งมาบีบเบาๆ

​“ก็...มันมีข่าวออกมาระยะนี้ เรื่องเธอกับฉัน มันก็จะไม่ดีนักนะบาร์บี้ถ้าเกิดว่า คนจะเห็นเราอยู่ด้วยกัน อีกอย่างหนึ่ง ก็อย่างที่ฉันเสนอ ให้บาร์บี้อยู่ที่นี่ไปก่อนในระยะพักฟื้นร่างกาย พักผ่อนหลังจาก...ที่เราจัดการปัญหากันเรียบร้อย”

​“คุณจะเลิกกับหนูใช่ไหมคะ”

เธอยังคงถามอีกครั้งหนึ่ง มองหน้าเขา ด้วยสายตาของคนหัวใจสลาย มธุถอนใจ...และเงียบ

​แค่นี้ลดาพรก็ตีความได้ว่าเขาหมายความว่าอะไร

​เธอแสยะยิ้มออกมา น้ำตาของเธอไหลย้อนกลับเข้าไปในอก นี่หรือที่เธอรักและยอมทุ่มเท

​คนสารเลว!

​“คุณยังยืนยันให้เรากำจัด...”

มือของเธอทาบไว้ที่ท้องน้อย และเอ่ยเสียงสั่นๆ

​“ใช่ไหมคะ”

​“อย่าไปคิดอย่านั้นสิบาร์บี้ เอ่อ...ไว้ถ้าบาร์บี้อยากมีลูก เราค่อยรอให้เรื่องแบบนี้พ้นไปก่อน สักระยะ”

​“บาร์บี้ขอกอดคุณได้ไหมคะ”

เธอเอ่ยเสียงสั่น ตาตวัดมองไปสะดุดกับมีดปอกผลไม้เล่มเล็กคมกริบ...ที่อยู่ข้างเตียง

​“ได้สิ” เขาดึงเธอมากอดไว้ และลูบหลังเธออย่างปลอบโยน

“บาร์บี้ ฟังฉันนะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย ถ้าทำตามฉัน เราก็...ไม่เชิงว่าเลิกกันนะ แค่ห่างกันไปก่อน นะ เอาออกเถอะ ฉันจะให้เงินบาร์บี้ไปดูแลตัวเอง สักห้าล้าน ดีไหม? พอไหม...อยากได้งานในวงการแบบแมสๆ ปังๆ ไหม ฉันให้คนหาให้ได้นะบาร์บี้”

​“ห้าล้าน”

ระยะของมีด กับมือเธอมันใกล้กัน...เขายังพร่ำปลอบเธอ ซบหน้ากับกลุ่มผมของเธอ ไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวของลดาพร

​เธอจับด้ามมีดและกระชับมันในมือ...พร้อมกับเงื้อมันขึ้น

​“จ้ะ ห้าล้าน แลกกับสิ่งที่บาร์บี้ต้องเสียใจ อะอ๊าค”

​เขาไม่ทันพูดจบประโยค เกิดความรู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดบรรยาย ขึ้นตรงบริเวณชายโครง เขาดันเธอออก และเบิกตากว้างมองหน้าของลดาพรอย่างประหลาดใจ

​หล่อนแสยะยิ้มและดึงมีดออกมา มันเข้าไปจนสุด...เสียบทะลุอวัยวะสำคัญของเขาเข้าพอดี

​“แลกกับความเสียใจของฉัน เท่าไหร่มันก็ไม่พอ ไม่พอ ไม่พอ”

​เธอกระหน่ำแทงลงมาซ้ำ แล้ว ซ้ำเล่า จนเขาหงายหลังตกลงไปจากเตียงของเธอ ไปนอนจมกองเลือดที่พื้น ลดาพรก็ยังตามลงไปแทงเขาอีก

​เธอทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปด้วย

​ลดาพรมองหน้าของเขา ที่เบิกตากว้าง นัยน์ตาไร้แวว...เขาสำลักเลือดออกมาจากปากและจมูก ฟองเลือดบอกว่าเธอทิ่มแทงทะลุอวัยวะส่วนไหนของเขาบ้าง

​เสียงคร่อกๆ ดังขึ้นเหมือนจะพยายามสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายเข้าไป

​ลดาพรมองมือตัวเองที่กำด้ามมีดไว้แน่น มีดของเธอเปียกเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาด เธอจำได้ว่าเคยดูรายการเกี่ยวกับเล่าคดีฆาตกรรม จำได้ว่ายูทูปเบอร์คนนั้นบอกกับเธอว่า ขั้วหัวใจคนเราอยู่ตรงบริเวณซี่โครงซี่ที่สาม เธอจะแทงทะลุมันได้ในหนเดียวไหมนะ ถ้าเธอตัดขั้วหัวใจได้ เธอก็จะไม่เจ็บปวดมากนัก

​ลดาพรสงสัย

​และภาวนาว่าเธอจะทำมันได้สำเร็จในการลงมีดหนแรก...