11.1 # ไม่น่าไว้ใจ

“เป็นไงบ้างนิต้า ของเยอะจังหนักมั้ย ทั้งหมดเท่าไหร่กันเนี่ย” อัยย์ถามขึ้นหลังจากฉันวางของลงที่โต๊ะปลายเตียง

“นี่ เธอดูใบเสร็จเอง ชั้นว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวชั้นเช็กของให้ก่อนนะ แชมพู วิตามินซี วิตามินรวม... นี่ โปรตีนก็มีเพียบเลย โอ้ยตาหมอบ้าหลอกขายของแน่ๆ ไหนดูใบเสร็จซิยัยอัยย์ หลายหมื่นแน่ๆ แบบนี้เนี่ย”

“ยอดรวมทั้งหมด 30 บาท!!!” ฉันตกใจกับยอดเงินที่อัยย์บอก เพราะมันเป็นไปไม่ได้ จากของที่ฉันเปิดดูทั้งหมด มีแต่ขอเคาน์เตอร์แบรนด์ทั้งนั้น ไม่มีชิ้นไหนที่ราคาต่ำกว่าครึ่งพันเลย

“นี่ ยัยอัยย์ แอปฯ หมอนี่ เค้าเข้าโครงการ 30 บาทหรือไง ไหนดูของซิ ของปลอม หรือหมดอายุหรือเปล่า” ฉันหันกลับไปหยิบของจากในถุงออกมาดูทีละชิ้น อย่างละเอียด ทั้งวันผลิต วันหมดอายุ แม้กระทั่งสังเกตความผิดปกติว่าเป็นของปลอมหรือไม่

‘ทุกอย่างนี้มันมีแต่เรื่องไม่น่าไว้ใจเลย ฉันเป็นห่วงยัยอัยย์จัง’

ระหว่างที่ฉันกำลังตรวจของในถุงแต่ละชิ้น อัยย์น่าจะกำลังแชตไปถามตัวต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะฉันเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือในมือ

“นิต้า คุณหมอบอกให้เราเข้าโครงการพิเศษแหละ ของนี้เลยจ่ายแค่ 30 บาท ^^” ไม่นานนัก อัยย์เงยหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดเลยว่าเธอยินดีขนาดไหน

“อะไรยังไงยะ มันแปลกๆ นะ ยัยอัยย์ โครงการพิเศษอะไร หลอกลวงหรือเปล่า” ฉันยังคงไม่วางใจกับเรื่องนี้จริงๆ มันมีแต่เรื่องเหลือเชื่อ

“ไม่นะนิต้า แอปฯ หมอออนไลน์ของโรงพยาบาลนี้ก็มีชื่อเสียงนะ ไม่งั้นพ่อคงไม่แนะนำให้เราใช้หรอก” หมอคนนี้ยังไงนะ ทำเอาเพื่อนฉันเชื่อใจเขาอย่างมากเลย

“ว่าไม่ได้นะ ยัยอัยย์ แอปฯ ของโรงพยาบาลอาจจะไว้ใจได้ แต่ชั้นไม่ไว้ใจ อีตาหมอ ที่เธอปรึกษามากกว่า ชั้นว่ามันแปลกๆ”

“ว่าแต่ยัยอัยย์ เธอเคยเห็นหน้าคุณหมอของเธอมั้ย มีรูปมั้ย ชั้นขอดูหน่อย” เห็นสีหน้าอัยย์ที่เริ่มกังวลแล้ว ฉันก็ไม่อยากให้สภาพจิตใจเธอแย่ไปอีก เลยพยายามหาเรื่องคุยที่ผ่อนคลายมากขึ้นหน่อย เอาไว้ฉันค่อยตรวจสอบด้วยตัวเองอีกที

“ไม่มีนะ ในแอปฯ ก็ไม่ได้เป็นรูปคุณหมอน่ะ เป็นแค่โลโก้แอปฯ อะ ทำไมเหรอ” ฉันคิดเอาไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่แทนที่จะพยายามจี้ให้อัยย์ระวัง ฉันเบี่ยงเบนไปประเด็นอื่น เพื่อไม่ให้อัยย์คิดมาก

“ชั้นก็อยากเห็นว่าหมอจะงานดีมั้ย นี่ เมื่อกี้ชั้นลงไปรับของนะ พนักงานส่งของโรงพยาบาลนี้ ท่าทางงานดีเชียวนะ ถึงไม่เห็นหน้าเพราะใส่หมวกกันน็อค แต่หุ่นกับท่าทางนี่ใช้ได้เลยแหละ”

“อะไรของเธอ นิต้า ช่วงนี้ ไม่มีหนุ่มมาขายขนมจีบเหรอจ๊ะ ดูเหงาๆ นะเธอน่ะ” ยัยอัยย์แซวฉันกลับมา จนกลับกลายเป็นฉันเองที่เริ่มเครียดกับสิ่งที่เธอถาม

“อย่าไปพูดถึงพวกนั้นเลยยัยอัยย์ ชั้นเริ่มเบื่อแล้ว พวกหมาหยอกไก่ ดีแต่เห่าไปวันๆ ไม่มีความมั่นคงในชีวิตเลย ชั้นว่า ชั้นอยู่เป็นโสดสวยๆ แบบนี้ดีกว่า จะได้โสดเป็นเพื่อนเธอ ดูแลกันไปจนแก่ดีมั้ย”

“เอาเถอะๆ ตอนนี้ไม่ถูกใจใครก็อยู่กับเราไปก่อนก็ได้ เราก็ไม่มีทางมีใครได้อยู่แล้วแหละ T T” ฉันล่ะอุตส่าห์จะพูดเอาใจ กลายเป็นว่า ยัยอัยย์เกิดรู้สึกนอยด์ขึ้นมาอีกแล้ว แต่ฉันก็พอจะเข้าใจเธอนะ

จริงๆ แล้ว อัยย์เป็นผู้หญิงหน้าตาดี พิมพ์นิยมคนหนึ่งเลยแหละ แต่ด้วยอาการตื่นคนที่เธอเป็น ทำให้เธอต้องปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก จนกลายเป็นเธอไม่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากฉัน และยังหมดโอกาสในการมีปฏิสัมพันธ์ในเชิงหนุ่มสาวไปโดยปริยาย

ส่วนตัวฉันเอง ค่อนข้างจะแตกต่างกับอัยย์นิดหน่อย ตรงที่ฉันไม่มีอาการตื่นคน ฉันสามารถสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆ ได้ เพียงแต่ว่า จากบาดแผลในวัยเด็กของฉัน ทั้งเรื่องของพ่อแท้ๆ ทั้งพ่อเลี้ยง และยังจะแฟนคนแรก ทำให้ฉันรู้สึกเข็ดขยาดกับการมีความรัก

ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการคนมาเอาใจใส่ ต้องการความสัมพันธ์บางอย่าง แต่หากเมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์กับคนที่ฉันพูดคุยด้วยกำลังเกิดการพัฒนาไปในทางที่ต้องผูกมัด ฉันมักจะหนีออกมาจากเขาทันที ฉันไม่กล้ารักใคร และไม่ต้องการให้ใครมารักเพื่อถือโอกาสครอบครอง เพราะฉันไม่เชื่อคำว่า ชีวิตคู่