12.1 # เขามาคนเดียว

จากความไม่คาดคิดและไม่รอบคอบของฉันเอง อีกทั้งยังกลัวจะเสียชื่อลูกค้าที่แนะนำมา ฉันจึงยอมทำตามที่ลูกค้าร้องขอ โดยสองสามชุดแรก เขาให้ฉันเลือกชุดเซตสำหรับใส่ทำงานในชีวิตประจำวันทั่วไป ซึ่งทุกอย่างผ่านไปด้วยดี และยังคงมีพนักงานของร้านคอยดูแลอยู่ในห้องรับรองด้วย

แต่หลังจากนั้น ชุดที่ลูกค้าต้องการก็เริ่มเปลี่ยนไป จนฉันมารู้สึกตัวว่าท่าไม่ดี เมื่อเขาให้ฉันช่วยเลือกชุดนอน เริ่มจากชุดนอนกางเกงขายาวผ้าฝ้าย จนกระทั่งฉันต้องลองชุดผ้าไหมซาตินที่เป็นกระโปรง และเมื่อฉันมองนาฬิกาว่ามันนานเกินไปแล้ว แต่แฟนของลูกค้าคนนี้ก็ยังไม่มา แถมมองไปรอบห้องก็หาพนักงานร้านที่คอยดูแลอยู่ไม่เจอ

ฉันตัดสินใจหยิบชุดเข้าไปในห้องลอง จะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชุดที่เป็นของตัวเอง เพื่อจะรีบหนีออกไปจากห้องรับรอง แต่ฉันรู้สึกตัวถึงอันตรายช้าไป เมื่อเพียงฉันเปลี่ยนเป็นชุดของตัวเองได้เพียงครึ่งล่าง ลูกค้าผู้ชายที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามาในห้องลองชุด

“ว้ายย... คุณเข้ามาทำไมคะ กรุณาออกไปด้วยค่ะ ชั้นกำลังเปลี่ยนชุด” ฉันพยายามส่งเสียงดัง เพื่อหวังว่าเสียงจะได้ดังออกไปข้างนอก เผื่อให้พนักงานที่หน้าร้านได้ยิน และหากมีลูกค้าด้านนอกได้ยิน ก็จะยิ่งช่วยให้พนักงานเข้ามาในห้องรับรองนี้ได้เร็วมากขึ้น

“โถ่... คุณ อย่าเล่นตัวอีกเลยน่า ผมเบื่อจะอ้อมค้อมแล้ว ผมเข้ามาทำไมคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ ลองชุดตั้งหลายชุด ไม่เหนื่อยหรือไง เก็บแรงเอาไว้สนุกด้วยกันดีกว่าน่า” ไม่พูดเปล่า ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาฉันและพยายามจะโอบกอดฉันเอาไว้ แต่ฉันยังคงถอยหนีได้ทันก่อนที่จะถูกจับตัวไว้ได้

“คุณน่าจะเข้าใจอะไรผิดแล้วนะคะ รบกวนออกไปจากที่นี่ด้วยค่ะ ไม่งั้นชั้นจะตะโกนให้คนช่วยแล้วนะคะ” ฉันยังคงพยายามควบคุมสติเอาไว้ พูดจากับเขาดีๆ เพราะฉันก็คิดว่ามันน่าอายมากถ้าจะมีใครเข้ามาเจอเราทั้งคู่ในสถานการณ์แบบนี้ และคงน้อยคนนักที่จะเชื่อคำพูดฉันว่า ‘ฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้’

บางทีการใช้ไม้อ่อนก็ไม่เป็นผล โดยเฉพาะสถานการณ์ของฉันตอนนี้ ผู้ชายคนนั้นยังคงพยายามจะเข้าหาฉันให้ได้ จนสุดท้ายฉันเริ่มทนอยู่กับสถานการณ์เลวร้ายนี้ไม่ได้ เมื่อจังหวะที่ลูกค้าชายเข้าจู่โจมจะมากอดฉันเอาไว้ ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าอก และยกเท้ายันเข้าไปที่กลางหว่างขาเขาอย่างเต็มแรง

เมื่อเห็นผู้ชายตรงหน้า หุบมือกุมที่หว่างขาตัวเอง แล้วขาอ่อนคุกเข่าลงไปต่อหน้า ฉันรีบคว้าเสื้อที่แขวนไว้วิ่งออกไปจากห้องลองชุดทันที และเมื่อพ้นประตูห้องลอง ก็ต้องตกใจอย่างแรง เพราะเห็นพนักงานของร้าน ยืนนิ่งมองมาที่ฉันที่เพิ่งพ้นประตูออกมา สีหน้าเธอดูตกใจ แต่ก็ยังไม่ทำอะไร

“ถ้าเธอช่วยเค้า ชั้นจะแจ้งความเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” ฉันชี้หน้าพนักงานหญิงคนนั้น และพูดออกไปด้วยความโมโหมาก จนพนักงานคนนั้นถึงกับสีหน้าสลด ยกมือขึ้นไหว้ฉันเพื่อขอให้ฉันไม่เอาเรื่องเธอ “พี่หนูขอโทษ หนูโดนเค้าข่มขู่ ถ้าไม่ช่วยเค้าจะเอาคลิปหนูลงในเน็ต” ฉันต้องอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ‘เวรกรรมจริงๆ ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้เนี่ย’

“โว้ย... ไปไหนหมดวะ เข้ามาช่วยหน่อยโว้ย” ฉันยังคงได้ยินเสียงผู้ชายในห้องร้องเรียกให้คนช่วยด้วยความเจ็บปวด ในใจก็นึกสมน้ำหน้า ถ้ามันไม่หยุดและทำฉันมากกว่านี้ ฉันคงทำให้มันเจ็บปวดกว่านี้อีก

ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนว่าฉันเข้มแข็ง สามารถเอาตัวรอดและผ่านเหตุการณ์ร้ายนั้นมาได้ก็ตาม แต่ภายในจิตใจส่วนลึกของฉัน ก็ยังคงหวาดกลัวกับเหตุการณ์นั้นที่เกิดขึ้นอยู่ดี ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ฉันพยายามระวังตัวมาตลอด ไม่รับลูกค้าผู้ชายที่มาคนเดียว และจะต้องตรวจสอบประวัติลูกค้าเบื้องต้นก่อนรับนัดทุกราย

แม้ว่าจะระวังตัวอย่างดีแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันกลับพลาดอีกครั้ง เพราะนึกคิดไปเองว่า ลูกค้าที่ผ่านการให้บริการในครั้งแรกแล้ว ฉันคิดเอาเองว่ารู้ข้อมูลของลูกค้าดีกว่า จึงไม่ตรวจสอบและไม่เอะใจเลยซักนิด คิดว่าคุณวัต จะพาผู้หญิงของเขามาใช้บริการเหมือนครั้งแรก แต่เปล่าเลย เขามาคนเดียว

และฉันยังได้รับการยืนยันจากปากเขาอีกด้วยว่า เขามาคนเดียว และเป็นผู้รับการบริการนักช็อปส่วนตัวในวันนี้ ฉันต้องพยายามเรียกสติกลับมาเพื่อจะได้ทำงานต่อได้ พยายามคิดกับตัวเองในใจว่า ‘มันอาจจะไม่เลวร้ายเหมือนที่เคยเจอมาก็ได้นิต้า แค่ต้องระวังตัวมากขึ้นเท่านั้นเอง คุณวัตคือลูกค้าจากพี่แพตตี้เลยนะ’

“คุณวัต อยากได้เสื้อผ้าหรือแอคเซสเซอรี่คะ” ฉันถามออกไป โดยพยายามอยากมากที่จะทำให้เสียงไม่สั่น

“ผมอยากได้ เอ่อ…คุณ” ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองหูดับไปเสียดื้อๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าพูดออกมา ทั้งยังท่าทางที่เขาชี้นิ้วมาที่ฉัน แต่กลับกดนิ้วลงต่ำกว่าระดับเอวลงไป

“ห้ะ... คุณจะทำอะไร ชั้นเรียก รปภ. จริงๆ นะ” ฉันโวยวายออกไปทันที ฉันไม่มีทางยอมให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับฉันอีกเป็นอันขาด ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นลูกค้าจากพี่แพตตี้ก็ตาม ฉันเชื่อว่าพี่แพตตี้ต้องเข้าข้างฉันเหมือนที่ผ่านมาแน่นอน

“เดี๋ยวสิคุณ ใจเย็นก่อน คุณหันไปดูที่กระจกด้านหลังคุณเอาละกัน กระโปรงด้านหลังคุณน่ะ” คนตรงหน้ายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในขณะที่ฉันกำลังค่อยๆ ก้าวถอยหลังโดยยังมองที่ฝ่ายตรงข้ามไม่วางสายตา เขาเปลี่ยนจุดชี้จากเดิมเลื่อนให้ผ่านตัวฉันไปด้านหลังที่เป็นตู้กระจกบานใหญ่สูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน