11.2 # ไม่น่าไว้ใจ

“อะไรของเธอยัยอัยย์ ปรึกษาหมอรักษาโรคอะไรกันแน่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ” ฉันเห็นยัยเพื่อน นั่งกดมือถือแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทั้งๆ ที่ข้าวยังเหลืออยู่เต็มจาน เป็นฉันซะอีกที่ได้กินของอร่อยๆ ทุกวันตั้งแต่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอก็เกือบสัปดาห์แล้ว จนฉันคิดว่าตอนนี้น้ำหนักคงเพิ่มขึ้นมากกว่า 3 กิโลเป็นแน่

“ไม่มีอะไรซะหน่อยนิต้า คุณหมอแค่ทักมาบอกให้ทานข้าวให้ตรงเวลา แล้วก็แนะนำอะไรนิดหน่อยเอง เราว่าคุณหมอใส่ใจคนไข้ดีนะ” ฟังจากเสียงและคำพูด ยัยอัยย์น่าจะชื่นชมหมอคนนี้มากเลยล่ะ ฉันคิดว่าเหตุการณ์ไม่น่าจะปกติ

“โห ดูแลดีขนาดนี้เชียว มีซัมติงหรือเปล่า นี่หมอเค้าเห็นหน้าเธอแล้วยังอะ” ฉันคิดว่าเหตุการณ์ไม่น่าจะปกติ ระหว่างหมอกับคนไข้ ต้องดูแลกันถึงขนาดนี้เลยหรือไง ฉันไม่เคยเจอนอกจากในละครเท่านั้น

“หืม... ไม่มีทางมีซัมติงหรอก หน้าเราที่ส่งไปก็เป็นหน้าตอนนี้เนี่ย ใครจะอยากคิดอะไรล่ะ น่าเกลียดจะตาย” ยัยอัยย์ทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ฉันก็ต้องใจอ่อนกับเธอทุกที

“โอ้ย ไม่น่าเกลียดขนาดนั้น ไม่เอาละ เลิกคุยก่อน กินข้าวเถอะ ชั้นหิวจะแย่แล้ว ดูอาหารแม่เธอทำน่ากินสุดๆ ชั้นขอพักการไดเอทก่อนละ วันหลังค่อยลด” หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันไป ทานอาหารกลางวันกันไปจนอิ่มทั้งคู่

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ฉันขอยัยอัยย์กลับคอนโด เพราะพรุ่งนี้ฉันมีนัดกับลูกค้า ซึ่งเป็นนัดที่ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่แพตตี้โทรมาตาม ฉันก็ลืมไปแล้วว่าต้องติดต่อไปหาลูกค้า ก็ในใจฉันคิดไปแล้วว่าเขาคงไม่ใช้บริการต่อ เพราะฉันไปมีปัญหากับคนของเขาไงล่ะ

ใช่ค่ะ ลูกค้าของฉันคนนี้คือ คุณวัต คนที่ฉันชนเขาในร้านอาหาร ฉันว่าสาวคนที่เขาควงมา กระทบไปถึงเขาด้วย ฉันน่าจะทำให้เขาไม่พอใจจนสามารถเลิกใช้บริการนักช็อปส่วนตัวที่ยังไม่มีชื่อเสียงอย่างฉันคนนี้ไปได้เลย แต่หลังจากหายไปเกือบสองสัปดาห์ พี่แพตตี้ก็ติดต่อกลับมาหาฉันอีก และบ่นใส่ฉันยับเลย

เมื่อนึกถึงและสงสัยขึ้นมา ผมก็ต้องหาคำตอบ ผมเลือกที่จะติดต่อกลับไปหาคุณแพตตี้ เพื่อสอบถามถึงนักช็อปฯ ที่เธอเคยส่งมาให้ผม แต่หลังจากให้บริการเพียงครั้งเดียว เธอก็หายตัว ไม่ทิ้งไว้แม้กระทั่งช่องทางการติดต่อ

คำตอบที่ผมได้กลับมาจากคุณแพตตี้ ยิ่งทำให้ผมประหลาดใจ ‘นี่ ไม่คิดจะรักษาลูกค้าไว้เลยหรือไงนะ หรือมีลูกค้าในมือเยอะ หรือเรายังให้ค่าตอบแทนน้อยกว่าคนอื่น’ ความสงสัยวนเวียนอยู่ในหัวผมตลอดช่วงบ่าย หลังจากที่คุณแพตตี้รับปากว่าจะนัดเธอให้ผมอีกครั้ง แต่จนเกือบจะเลิกงานแล้วผมก็ยังไม่ได้รับการยืนยัน

กว่าผมจะได้รับการตอบกลับมา ก็ต้องรอถึงรุ่งเช้าอีกวัน ‘นี่ ต้องให้รอขนาดนี้เลยเหรอวะ แถมยังส่งมาเป็นข้อความ ไม่มีการโทรมายืนยัน แบบนี้ต้องโดนแก้เผ็ดซักหน่อยละ’ นอกจากจะต้องรอคำตอบข้ามวันแล้ว ผมยังได้รับคำยืนยันผ่านทางกล่องข้อความในมือถืออีกต่างหาก

จากที่แค่อยากจะใช้บริการนักช็อปฯ ดีๆ แบบคนทั่วไป กลายเป็นว่าผมชักนึกเรื่องสนุกอะไรขึ้นมาได้ ‘แบบนี้คงต้องขอแกล้งให้รู้สำนึกในการบริการลูกค้าซักหน่อยละ’ สุดท้ายแล้ว ผมก็ตัดสินใจไปตามนัดที่นักช็อปฯ คนใหม่ส่งข้อความมายืนยัน

วันนี้ผมมาคนเดียว ไม่ได้ชวนสาวๆ ที่ไหนมาด้วย ผมอยากเล่นอะไรสนุกๆ กับนักช็อปฯ คนใหม่ของผมซักหน่อย เลยไม่ต้องการให้คนอื่นมาทำให้หมดสนุก และผมก็รู้สึกคิดถูกจริงๆ ที่ไม่ได้ชวนสาวๆ ของผมมาด้วย เพราะหลังจากที่แม่นักช็อปฯ ของผม เห็นผมเดินเข้าไปในห้องรับรองเพียงคนเดียว เธอคงไม่รู้ตัวว่า เผลอทำสีหน้ายังไงออกมา

“คุณวัต เอ่อ...มาคนเดียวเหรอคะ” หน้าตาเธอ น้ำเสียงและการพูด เกือบทำผมหลุดขำออกมา เมื่อมันช่างเหมือนคนระแวดระวังตัว จากคนที่ดูมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก กลายเป็นเหมือนลูกแมวที่เพิ่งถูกหมาเห่าใส่มาอย่างไรอย่างนั้น

“ครับ ผมมาคนเดียว คุณเลือกเสื้อผ้าผู้ชายได้ใช่มั้ย” ผมพยายามทำเสียงเรียบและพูดให้เป็นปกติที่สุด ทั้งๆ ที่อยากจะปล่อยขำออกมา เมื่อเห็นแมวน้อยตรงหน้าทำสีหน้าเหมือนกำลังหวาดระแวง

“อ๋อ ได้ค่ะ แต่..ดิฉันไม่คิดว่าจะต้องมาเลือกเสื้อผ้าให้แค่คุณ เลยไม่ทันได้เตรียมข้อมูลเสื้อผ้าผู้ชายมาเท่าไหร่เลยค่ะ”

“คุณจะบอกผมอ้อมๆ ว่า คุณไม่รับลูกค้าผู้ชายเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ ชั้นรับลูกค้าได้ทุกเพศทุกวัย เพียงแต่ส่วนใหญ่จะมีเพียงลูกค้าผู้หญิงที่รับบริการ ชั้นก็แค่แปลกใจเท่านั้นเองค่ะ และเพราะครั้งแรกชั้นจำได้ว่าคุณพาผู้หญิงมา...เอ่อ”

“โอเคๆ ครับ ผมพอเข้าใจแล้ว งั้นเราเริ่มกันเลยดีมั้ย”

ฉันตกใจมากที่เห็นคุณวัต เดินเข้ามาในห้องรับรองเพียงคนเดียว และภายในหัวฉันมันกลับคิดไปถึงเหตุการณ์ร้ายที่ฉันเคยเจอมาก่อนหน้านี้ ซึ่งมันทำให้ฉันเริ่มตัวสั่นโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ฉันยอมรับว่าฉันกลัว ฉันไม่ต้องการจะเจอเหตุการณ์แย่ๆ แบบในวันนั้นอีก

เรื่องมันเพิ่งเกิดมาไม่นาน ฉันยังคงไม่สามารถลืมได้เลย มันเริ่มจากที่ ฉันได้รับการติดต่อเพื่อใช้บริการนักช็อปส่วนตัว โดยลูกค้าติดต่อมาโดยตรงไม่ได้ผ่านมาทางพี่แพตตี้ ฉันไม่ได้เอะใจ เพราะลูกค้าแจ้งว่าได้รับการแนะนำมาจากลูกค้าอีกคนของฉันที่เคยใช้บริการไปก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นลูกค้าที่เคยใช้บริการอยู่สองสามครั้ง

ในวันนั้น ฉันไปตามนัดปกติ ช่วงนั้นฉันมักจะไปสอบถามข้อมูลความต้องการของลูกค้าที่หน้างาน ไม่เหมือนตอนหลังนี้ที่เมื่อรับลูกค้าใหม่ ฉันจะต้องมีการทำการบ้านไปก่อนที่จะเจอลูกค้า โดยฉันไม่เคยคิดเลยว่า การไม่รู้ข้อมูลลูกค้าล่วงหน้า ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่

ลูกค้าวันนั้นของฉัน ก็คล้ายกลับคุณวัตวันนี้ คือ เมื่อถึงเวลานัด เขาเดินเข้ามาในห้องรับรองเพียงคนเดียว เขาอ้างว่าแฟนของเขากำลังตามมา และทั้งคู่มีเวลาไม่มากนัก จึงขอให้ฉันซึ่งรูปร่างใกล้เคียงกับแฟนเขา ช่วยเลือกและลองชุดให้เขาดูก่อน เพื่อเขาจะได้เลือกให้แฟนเลย โดยไม่ต้องเสียเวลา