LOGINShare
6.1 # คุณด่าผมเหรอ
publish date:
2026-09-09 15:41:07อาชีพของฉัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ช็อปให้ตัวเอง แต่เมื่อได้ส่งสิ่งของเหล่านั้นให้กับเจ้าของตัวจริง และเห็นสีหน้าท่าทางดีใจของพวกเขาเหล่านั้น มันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตัน มีความสุขมากกว่าการได้เป็นเจ้าของแบรนด์เนมพวกนั้นเองเสียอีก
ฉันเริ่มทำงานนี้กับพี่แพตตี้มาตั้งแต่เรียนปี 4 และก็ยังคงทำมาจนถึงปัจจุบัน ฉันพอมีลูกค้าประจำของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็จะมีหลายครั้งที่พี่แพตตี้จะขอให้ฉันไปช่วยรับลูกค้าของเธอ และระยะหลังมานี้ก็เริ่มบ่อยขึ้น เพราะล่าสุดเธอกำลังจะได้สามีเป็นชาวต่างชาติที่มีฐานะดีมาก ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พี่แพตตี้ ส่งลูกค้ามาให้ฉัน และเมื่อวันนี้ฉันยังว่างอยู่จึงไม่ได้ปฏิเสธ ยังไงก็ได้เงินค่าจ้างและการได้ช็อปก็เป็นอีกวิธีที่จะช่วยชโลมใจฉันได้อย่างดี ใช่ฉันชอบช็อปปิงมาก ไม่ว่าจะให้ตัวเองหรือให้ใครก็ตาม ฉันจึงรักงานนี้ ไม่น้อยไปกว่าการเป็นฝ่ายคอสตูมให้กับกองถ่ายละครของพ่ออัยย์เลย โชคดีที่ร้านนวดที่ฉันกำลังจะไป ก็อยู่ในห้างเดียวกันกับที่นัดลูกค้าของพี่แพตตี้ไว้ ‘ไว้ทำงานเสร็จแล้วค่อยไปนวดก็ยังไม่สายหรอกเนอะ’ ใช้เวลาไม่นานฉันก็ถึงห้างที่เป็นจุดหมาย ก่อนจะไปที่ช็อปที่พี่แพตตี้แจ้งไว้ว่าเป็นร้านที่ลูกค้าใช้บริการเป็นประจำ ฉันยังพอมีเวลาเดินสำรวจร้านอื่นๆ เก็บรายละเอียด อัปเดตคอลเลกชันใหม่ๆ แต่ละแบรนด์ เผื่อว่าจะสามารถแนะนำให้เหมาะกับลูกค้าได้ ข้อมูลที่พี่แพตตี้ให้ฉันมามีเพียงแค่ ลูกค้าเป็นผู้ชาย หนุ่มหล่อ หุ่นดี แต่มักใช้บริการพวกเราช็อปของให้สาวที่กำลังควงอยู่ ซึ่งครั้งนี้พี่แพตตี้ก็บอกลักษณะของสาวคนนั้นไม่ได้ เนื่องจากไม่เคยเจอ และมักจะไม่ค่อยได้เจอกับสาวคนเดิมซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วย ‘พวกเพลย์บอยสายเปย์สินะ’ เมื่อสำรวจร้านแบรนด์ต่างๆ ได้พอสมควรแล้วก็ใกล้เที่ยงพอดี ฉันเลือกร้านอาหารญี่ปุ่น เป็นแบบซูชิสายพานในห้างเพื่อทานมื้อกลางวันแบบไม่ต้องเสียเวลาเยอะ ก่อนจะไปรอลูกค้าของพี่แพตตี้ ที่นัดกันไว้ตอนเกือบบ่ายสอง หลังจากเลือกที่นั่งหน้าเคาน์เตอร์สายพานเรียบร้อย ก็เริ่มชงชาเขียวที่ทางร้านมีให้บริการตนเอง เพียงแต่ระหว่างที่กำลังกดน้ำร้อนอยู่นั้น ทางด้านหลังฉันถูกชนด้วยกระเป๋าหนังของใครคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านโซนเคาน์เตอร์เพื่อเข้าไปทางด้านในร้านที่จัดเป็นโต๊ะ แรงชนจากด้านหลังทำให้มือข้างที่ฉันถือแก้วอยู่นั้นเลื่อนเข้าไปถูกน้ำร้อนที่กำลังไหลออกมาจากก๊อก ทำให้น้ำร้อนลวกมือ จนฉันต้องปล่อยมือจากแก้วกระทันหัน แก้วนั้นล้มตะแคงบนโต๊ะและน้ำร้อนหกรดเต็มบริเวณ แล้วยังไหลมาที่ขอบโต๊ะจนเกือบจะรดลงบนขาฉัน ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อหลบน้ำร้อน ทำให้ตัวเองเซหงายไปด้านหลัง โชคยังดีที่ชนเข้ากับใครบางคนที่เดินมาพอดี และเขาพยุงฉันเอาไว้ได้ทัน แต่แล้วก็ถูกเจ้าของกระเป๋าที่เพิ่งเดินชนฉันเมื่อครู่ หันมาโวยวายใส่ และผลักฉันออกจากอ้อมแขนของผู้ชายของเธอที่ช่วยพยุงฉันเอาไว้ไม่ให้ล้ม “หล่อนทำอะไรของหล่อนยะ มาโผเข้าใส่ผู้ชายคนอื่นแบบนี้ หน้าไม่อาย” นอกจาก ชนฉัน ผลักฉัน แล้วยังทำเสียงดังใส่ฉันอีก ถ้ามาขอโทษกันดีๆ ฉันก็คงปล่อยผ่านไปได้ แต่นี่หาเรื่องกันชัดๆ “แล้วใครหน้าไหนที่ชนชั้นจนน้ำร้อนลวกมือ ไม่ขอโทษกันแถมยังมาผลักและมาโวยวายใส่กันอีก ทำแบบนี้ไม่อายคนอื่นเค้าเหรอฮะ” “ใครชนหล่อนยะ มีหลักฐานมั้ย นี่เห็นผู้ชายหน่อยไม่ได้เลยหล่ะสิ ระริกระรี้เชียวนะยะ แกออกไปห่างๆ พี่วัตของฉันเลย” “เข้าใจผิดละค่ะ ใครจะอยากได้คนของคุณกันล่ะ ถ้าเลือกคบคุณได้ ก็แสดงว่านิสัยคงแย่ไม่ต่างกันหรอก ฉันคงไม่ตาต่ำขนาดนั้นหรอกค่ะ” “อ่าวคุณ นี่คุณด่าผมเหรอ” “น้องพนักงานค่ะ ช่วยยกเลิกโต๊ะนี้ให้ทีนะคะ ชั้นคงไม่ทานแล้วค่ะ” ฉันไม่อยากเสียเวลากับคนไร้มารยาทแบบนี้ ดีที่ยังไม่ได้หยิบอาหารจากสายพาน จึงเคลียร์โต๊ะง่ายหน่อย บอกน้องพนักงานเสร็จก็หันไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ แล้วเดินออกมาที่เคาน์เตอร์คิดเงิน วางแบงก์แดงไว้หนึ่งใบแล้วเดินออกจากร้านมาเลย ตามจริงแล้วฉันยังไม่ได้เริ่มกินอะไรเลยด้วยซ้ำ น้ำชาที่กำลังชงก็เป็นผงชาที่ทางร้านมีให้บริการฟรีสำหรับลูกค้าอยู่แล้ว แต่เพื่อจบปัญหาที่อาจจะมีตามมาอีก เลยถือว่าวางเป็นเงินทิปสำหรับพนักงานที่มาบริการในช่วงแรกก็แล้วกัน มองดูเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ ก็ยังเหลือเวลาอีกค่อนข้างมาก สามารถเลือกร้านอาหารร้านใหม่สำหรับมื้อกลางวันได้ เพียงแต่ฉันหมดอารมณ์ที่จะนั่งกินอาหารในร้านแล้ว จึงเลือกที่จะไปสั่งกาแฟร้านดัง กับแซนวิชอีกชิ้น กินเป็นมื้อกลางวันแทน ก่อนเวลานัดประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันไปที่ร้านที่นัดกับลูกค้าไว้ เพื่อเตรียมตัว และพูดคุยกับพนักงานประจำร้าน เข้าไปทำความรู้จักและตีสนิทเอาไว้ก่อน สอบถามข้อมูลลูกค้าจากพนักงานที่ต้อนรับลูกค้าเป็นประจำ เพื่อการทำงานวันนี้จะได้ผ่านไปอย่างราบรื่น
Latest chapter
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 57.2 # ตอบสนอง
“โถ่คุณมันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอไง” ถึงผมจะบอกเธอออกไปแบบนั้น แต่ผมเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่า ความรู้สึกของผมไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้รู้สึกว่ามันเหมือนกันเลยซักนิด ผมไม่ได้หลงเธอเพราะเรื่องบนเตียง แต่ผมหลงเธอที่เป็นทั้งหมดของเธอต่างหาก“เชอะ อย่าลืมที่ตกลงกันไว้ล่ะ แค่เรื่องบนเตียงแค่นั้น และห้ามคนอื่นรู้เรื่องเด็ดขาด” นิต้าลุกขึ้นพันผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่รอบตัวเอง แล้วเดินไปที่ห้องน้ำโดยไม่สนใจจะมองสีหน้าผมตอนนี้เลยซักนิดเธอไม่ได้เห็นสีหน้าผมหลังจากฟังเธอพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไปจากอ้อมแขนผม และผมก็คิดว่าการที่เธอไม่เห็นความเจ็บปวดเสียใจบนใบหน้าของผมนั้นคงจะดีกับความสัมพันธ์ของเราสองคนในตอนนี้มากกว่า ถ้าหากว่าเธอคิดอย่างที่พูดไปจริงความเสียใจจากคำพูดของเธอ โจมตีทำร้ายผมได้ไม่นานหรอก เพราะไม่ว่าเธอจะคิดแบบนั้นหรือไม่ ยังไงซะ ผมก็จะทำให้เธอยอมเปลี่ยนใจอยากจะอยู่กับผมทั้งตัวทั้งใจให้ได้ซักวันเมื่อตัดสินใจแล้วว่ายังไงก็จะต้องทำให้เธอเปลี่ยนใจให้ได้ ผมเลยตัดสินใจลุกจากที่นอนออกไปที่ห้องรับแขก ในขณะที่ได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ในห้องน้
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 57.1 # ตอบสนอง
ฉันผลักเขาให้ออกห่างเพื่อจะหลุดออกจากวงแขนที่กำลังหน่วงเหนี่ยวฉันเอาไว้ ต้องโวยวายใส่เปลี่ยนไปเป็นเรื่องผลตรวจที่กำลังรออยู่แทน ไม่อยากให้เขารู้ว่า ประโยคที่เขาเพิ่งพูดทีเล่นทีจริงออกมานั้นกำลังทำให้ฉันเผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนก่อนถึงแม้ว่าฉันกับเขาจะเคยมีอะไรกันมากกว่าหนึ่งครั้งแล้วก็เถอะ แต่ท่าทีแบบนั้นของเขา การกักขังฉันเอาไว้ในอ้อมแขน กระซิบคำพูดที่เสนอตัวเองให้ฉัน แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็ทำเอาฉันหน้าร้อนขึ้นมาจนอยู่นิ่งไม่ได้“ไปครับ เราออกไปเอา……ผลตรวจของคุณกัน” อีตาบ้าหมอวัตยังคงไม่เลิกที่จะพูดสองแง่สองง่ามใส่ฉัน จนฉันมองตาแข็งใส่เข้าให้ถึงจะลดลงไปบ้างหลังจากเขาพาฉันไปรับผลตรวจร่างกายเรียบร้อย แทนที่จะปล่อยให้ฉันได้กลับคอนโดของตัวเอง แต่เขากลับทั้งหว่านล้อม จนถึงกระทั่งข่มขู่จะเปิดเผยความลับ ทำให้ฉันต้องตามเขากลับมาที่คอนโดอีกจนได้“นี่นายเดี๋ยวก่อน ไปหิวมาจากไหนเนี่ย ชั้นยังไม่ได้ถอดรองเท้าเลย” เพียงแค่ฉันเดินผ่านเข้าประตูคอนโด ก็ถูกคนที่เดินตามหลังมาติดๆ รวบเอวหมุนตัวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา มืออีกข้างคว
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 56.2 # เอาผมเป็นตัวประกัน
“ใช่ ผมยุ่งจนไม่มีเวลา ดังนั้นผมจะเลือกใช้เวลากับเรื่องที่สำคัญเท่านั้นไงล่ะ” หมอวัต พูดกับผู้หญิงคนนั้น ในท่าทางที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาดูสุขุมจริงจัง ทิ้งมาดผู้ชายกวนๆ ขี้เล่นที่ฉันเคยเห็นไปโดยสิ้นเชิง‘นี่ตกลงเค้าเป็นคนแบบไหนกันแน่เนี่ย ตัวตนของเขาคือคนไหนกัน หรือเป็นพวกหลายบุคลิกเหรอ แต่ท่าทางแบบนี้ของเค้าก็ทำเอาชั้นต้องเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเค้าใหม่’“นี่ แกหมายความว่าเรื่องของชั้นไม่สำคัญสินะ ไอ้หมอวัต แกคิดว่าแค่แกไม่เซ็นต์อนุมัติแล้วจะขวางชั้นได้เหรอ” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มเดินเข้าไปประชิดตัวหมอวัต และพูดกับเขาเสียงเบาลงเหมือนพยายามไม่ให้คนอื่นได้ยิน แต่ฉันกลับได้ยินสิ่งที่เธอพูดชัดเจนทุกคำ“อ้อ ขอโทษนะคะ อย่าโกรธกันเลยนะที่มินท์มารบกวนเวลาของพวกคุณ พอดีมินท์ก็มีเรื่องสำคัญที่โรงพยาบาล ที่รอหมอวัตทำให้อยู่น่ะคะ เพียงแต่ก่อนหน้านี้เค้าบอกว่ายุ่งจนไม่มีเวลา มินท์เลยแปลกใจว่าทำไมถึงมานั่งกินข้าวอยู่ที่นี่ได้” คราวนี้เธอจงใจพูดกับฉัน ท่าทางเหมือนจะเป็นมิตรนะ แต่คำพ
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 56.1 # เอาผมเป็นตัวประกัน
รุ่งเช้าฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นยัยอัยย์นั่งเอนตัวพิงหัวเตียง ในมือยังคงกำมือถือเอาไว้แน่น เมื่อมองใบหน้านั้น ฉันรู้ได้ทันทีว่าเธอคงผ่านการร้องไห้มาตลอดคืนแน่นอนเห็นอย่างนั้นแล้ว ฉันยิ่งไม่วางใจให้เธออยู่คนเดียว จึงพยายามชักชวนจนถึงขั้นคะยั้นคะยอ แทบจะเป็นการบังคับให้เธอไปโรงพยาบาลกับฉัน เพราะฉันมีนัดตรวจสุขภาพสุดท้ายแล้ว เราสองคนก็มาถึงโรงพยาบาลในช่วงสายแล้ว การตรวจร่างกายของฉันใช้เวลาไม่นาน แต่หากจะรอผลต้องใช้เวลาประมาณ 1-2 ชั่วโมง เราทั้งคู่ตัดสินใจจะออกไปนั่งรอที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงร้าน ฉันเห็นแผนกหมอออนไลน์จึงเรียกให้ยัยอัยย์ดูโดยที่ฉันไม่ทันได้คาดคิด เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออก เห็นหมอภีมที่กำลังคุยอยู่กับหมอท่านอื่นอยู่ตรงนั้น และกำลังจะเดินออกมา “คราวนี้เธอจะเอายังไงดี ยัยอัยย์” ฉันถามยัยอัยย์ทันที เพราะตั้งแต่เช้าที่ฉันเห็นอัยย์พยายามติดต่อหมอภีม แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลยก่อนที่ยัยอัยย์จะทันได้ตอบอะไรฉันกลับมา เหมือนหมอภีมจะหันมาเห็นเราสองคนและเขารีบเร่งฝีเท้าตรง
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 55.2 # หมกมุ่น
หลังจากดื่มน้ำจนหมดแก้ว ผมจึงค่อยๆ เดินไปทางห้องนอน แต่ไม่ได้เข้าไปด้านในนั้น แต่อยู่ที่ด้านหน้าห้องก็ยังได้ยินสองเสียงคุยกันถึงเรื่องอาการของคนบนเตียง“เรากำลังคุยกันอยู่ว่าสาเหตุจริงๆ ที่ทำให้อาการกำเริบวันนี้เกิดจากอะไร เท่าที่อัยย์เล่ามาให้ผมฟัง ผมคิดว่าอาการน่าจะเกิดขึ้นเมื่อเธออยู่ในเหตุการณ์ที่เป็นจุดสนใจของคนจำนวนหนึ่ง” ไอ้ภีม บอกข้อสันนิษฐานของมันเพื่อให้ทุกคนได้ช่วยกันวิเคราะห์หาสาเหตุต่อ“มันยังไงกันคะคุณหมอ อาการกำเริบเพราะเป็นจุดสนใจเหรอ อ้อเดี๋ยวนะ ชั้นว่ามันมีความเป็นไปได้อยู่นะ เพราะครั้งล่าสุด คือตอนไปงานประกาศรางวัลกับพ่อแม่เธอ แล้วเธอก็เริ่มมีอาการหนักตอนยื่นถ่ายรูปกับพ่อแม่ที่แบ็กดร็อป” นิต้าช่วยเสริมข้อมูลขึ้นมาอีกคน“ถ้างั้นแล้วครั้งแรกล่ะครับ พอจะจำได้มั้ยว่าเกิดขึ้นได้ยังไง” ผมยืนพิงที่ประตูห้องนอนไม่ได้เข้าไปด้านใน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเสนอความเห็นของตัวเอง ที่มีข้อสงสัยเกี่ยวกับอาการของคุณอัยย์“ใช่ๆ ยัยอัยย์ ครั้งแรกที่เธอเป็นคือตอนไหนนะ ชั้นยังไม่เจอกับเธอเลยใช่มั้ย” จากที่นิต้าตอ
ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว 55.1 # หมกมุ่น
“ใครโทรมาตอนนี้วะ”ในจังหวะที่ฉันกำลังรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า จู่ ๆ ก็ได้ยินหมอวัตสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เขายันตัวเองลุกขึ้นจากตัวฉัน ซึ่งแขนฉันที่คล้องเกี่ยวคอของเขาไว้ก็ปล่อยให้ร่วงหล่นลงบนที่นอนแบบไร้แรงต้านทาน“คงไม่ใช่น้องคนไหนของคุณโทรมาตามใช่มั้ยคะ” ฉันเอ่ยถามเขาออกไป พยายามไม่ให้เสียงดังจนเกินไปจนเข้าไปในสายให้ฝั่งตรงข้ามได้ยินเมื่อฉันลุกขึ้นใส่ชุดคลุมแล้วเดินตามเขาออกมาที่ห้องรับแขก เห็นเขาแนบมือถือที่หูแต่ไม่พูดอะไร ได้แต่ยื่นนิ่งเงียบ แต่เพราะเขายืนหันหลังให้ฉัน ฉันจึงไม่ทันได้เห็นสีหน้าเขา เลยเดาไม่ถูกว่าปลายสายนั้นโทรมาด้วยเรื่องดีหรือร้ายอย่างไรกันแน่“เอ่อ คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ แล้วก็ เฮ้อ แต่งตัวเถอะ เดี๋ยวเราต้องออกไปกันแล้ว” หลังจากคำถามฉันจบเพียงไม่นาน หมอวัตวางสายแล้วจึงหันกลับมาคุยกับฉันด้วยท่าทีสงบ แต่เหมือนฉันจะมองออกว่า ความสงบนั้นเป็นเพียงท่าทีที่เขาพยายามแสดงออกมาเพื่อปกปิดอะไรไว้บางอย่างฉันไม่ได้ทำตามที่เขาบอกในทันที เพียงแต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขมวดคิ้วมอง
You May Also Like
ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.5K viewsประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89155.5K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว393.2K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.9K viewsเถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง
คุณธิดา176 viewsไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย64 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา176 viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร28 views
