6.1 # คุณด่าผมเหรอ

อาชีพของฉัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ช็อปให้ตัวเอง แต่เมื่อได้ส่งสิ่งของเหล่านั้นให้กับเจ้าของตัวจริง และเห็นสีหน้าท่าทางดีใจของพวกเขาเหล่านั้น มันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตัน มีความสุขมากกว่าการได้เป็นเจ้าของแบรนด์เนมพวกนั้นเองเสียอีก

ฉันเริ่มทำงานนี้กับพี่แพตตี้มาตั้งแต่เรียนปี 4 และก็ยังคงทำมาจนถึงปัจจุบัน ฉันพอมีลูกค้าประจำของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็จะมีหลายครั้งที่พี่แพตตี้จะขอให้ฉันไปช่วยรับลูกค้าของเธอ และระยะหลังมานี้ก็เริ่มบ่อยขึ้น เพราะล่าสุดเธอกำลังจะได้สามีเป็นชาวต่างชาติที่มีฐานะดีมาก

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พี่แพตตี้ ส่งลูกค้ามาให้ฉัน และเมื่อวันนี้ฉันยังว่างอยู่จึงไม่ได้ปฏิเสธ ยังไงก็ได้เงินค่าจ้างและการได้ช็อปก็เป็นอีกวิธีที่จะช่วยชโลมใจฉันได้อย่างดี ใช่ฉันชอบช็อปปิงมาก ไม่ว่าจะให้ตัวเองหรือให้ใครก็ตาม ฉันจึงรักงานนี้ ไม่น้อยไปกว่าการเป็นฝ่ายคอสตูมให้กับกองถ่ายละครของพ่ออัยย์เลย

โชคดีที่ร้านนวดที่ฉันกำลังจะไป ก็อยู่ในห้างเดียวกันกับที่นัดลูกค้าของพี่แพตตี้ไว้ ‘ไว้ทำงานเสร็จแล้วค่อยไปนวดก็ยังไม่สายหรอกเนอะ’

ใช้เวลาไม่นานฉันก็ถึงห้างที่เป็นจุดหมาย ก่อนจะไปที่ช็อปที่พี่แพตตี้แจ้งไว้ว่าเป็นร้านที่ลูกค้าใช้บริการเป็นประจำ ฉันยังพอมีเวลาเดินสำรวจร้านอื่นๆ เก็บรายละเอียด อัปเดตคอลเลกชันใหม่ๆ แต่ละแบรนด์ เผื่อว่าจะสามารถแนะนำให้เหมาะกับลูกค้าได้

ข้อมูลที่พี่แพตตี้ให้ฉันมามีเพียงแค่ ลูกค้าเป็นผู้ชาย หนุ่มหล่อ หุ่นดี แต่มักใช้บริการพวกเราช็อปของให้สาวที่กำลังควงอยู่ ซึ่งครั้งนี้พี่แพตตี้ก็บอกลักษณะของสาวคนนั้นไม่ได้ เนื่องจากไม่เคยเจอ และมักจะไม่ค่อยได้เจอกับสาวคนเดิมซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วย ‘พวกเพลย์บอยสายเปย์สินะ’

เมื่อสำรวจร้านแบรนด์ต่างๆ ได้พอสมควรแล้วก็ใกล้เที่ยงพอดี ฉันเลือกร้านอาหารญี่ปุ่น เป็นแบบซูชิสายพานในห้างเพื่อทานมื้อกลางวันแบบไม่ต้องเสียเวลาเยอะ ก่อนจะไปรอลูกค้าของพี่แพตตี้ ที่นัดกันไว้ตอนเกือบบ่ายสอง

หลังจากเลือกที่นั่งหน้าเคาน์เตอร์สายพานเรียบร้อย ก็เริ่มชงชาเขียวที่ทางร้านมีให้บริการตนเอง เพียงแต่ระหว่างที่กำลังกดน้ำร้อนอยู่นั้น ทางด้านหลังฉันถูกชนด้วยกระเป๋าหนังของใครคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านโซนเคาน์เตอร์เพื่อเข้าไปทางด้านในร้านที่จัดเป็นโต๊ะ 

แรงชนจากด้านหลังทำให้มือข้างที่ฉันถือแก้วอยู่นั้นเลื่อนเข้าไปถูกน้ำร้อนที่กำลังไหลออกมาจากก๊อก ทำให้น้ำร้อนลวกมือ จนฉันต้องปล่อยมือจากแก้วกระทันหัน แก้วนั้นล้มตะแคงบนโต๊ะและน้ำร้อนหกรดเต็มบริเวณ แล้วยังไหลมาที่ขอบโต๊ะจนเกือบจะรดลงบนขาฉัน

ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อหลบน้ำร้อน ทำให้ตัวเองเซหงายไปด้านหลัง โชคยังดีที่ชนเข้ากับใครบางคนที่เดินมาพอดี และเขาพยุงฉันเอาไว้ได้ทัน แต่แล้วก็ถูกเจ้าของกระเป๋าที่เพิ่งเดินชนฉันเมื่อครู่ หันมาโวยวายใส่ และผลักฉันออกจากอ้อมแขนของผู้ชายของเธอที่ช่วยพยุงฉันเอาไว้ไม่ให้ล้ม

“หล่อนทำอะไรของหล่อนยะ มาโผเข้าใส่ผู้ชายคนอื่นแบบนี้ หน้าไม่อาย” นอกจาก ชนฉัน ผลักฉัน แล้วยังทำเสียงดังใส่ฉันอีก ถ้ามาขอโทษกันดีๆ ฉันก็คงปล่อยผ่านไปได้ แต่นี่หาเรื่องกันชัดๆ

“แล้วใครหน้าไหนที่ชนชั้นจนน้ำร้อนลวกมือ ไม่ขอโทษกันแถมยังมาผลักและมาโวยวายใส่กันอีก ทำแบบนี้ไม่อายคนอื่นเค้าเหรอฮะ”

“ใครชนหล่อนยะ มีหลักฐานมั้ย นี่เห็นผู้ชายหน่อยไม่ได้เลยหล่ะสิ ระริกระรี้เชียวนะยะ แกออกไปห่างๆ พี่วัตของฉันเลย”

“เข้าใจผิดละค่ะ ใครจะอยากได้คนของคุณกันล่ะ ถ้าเลือกคบคุณได้ ก็แสดงว่านิสัยคงแย่ไม่ต่างกันหรอก ฉันคงไม่ตาต่ำขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“อ่าวคุณ นี่คุณด่าผมเหรอ”

“น้องพนักงานค่ะ ช่วยยกเลิกโต๊ะนี้ให้ทีนะคะ ชั้นคงไม่ทานแล้วค่ะ” ฉันไม่อยากเสียเวลากับคนไร้มารยาทแบบนี้ ดีที่ยังไม่ได้หยิบอาหารจากสายพาน จึงเคลียร์โต๊ะง่ายหน่อย บอกน้องพนักงานเสร็จก็หันไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ แล้วเดินออกมาที่เคาน์เตอร์คิดเงิน วางแบงก์แดงไว้หนึ่งใบแล้วเดินออกจากร้านมาเลย

ตามจริงแล้วฉันยังไม่ได้เริ่มกินอะไรเลยด้วยซ้ำ น้ำชาที่กำลังชงก็เป็นผงชาที่ทางร้านมีให้บริการฟรีสำหรับลูกค้าอยู่แล้ว แต่เพื่อจบปัญหาที่อาจจะมีตามมาอีก เลยถือว่าวางเป็นเงินทิปสำหรับพนักงานที่มาบริการในช่วงแรกก็แล้วกัน

 มองดูเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ ก็ยังเหลือเวลาอีกค่อนข้างมาก สามารถเลือกร้านอาหารร้านใหม่สำหรับมื้อกลางวันได้ เพียงแต่ฉันหมดอารมณ์ที่จะนั่งกินอาหารในร้านแล้ว จึงเลือกที่จะไปสั่งกาแฟร้านดัง กับแซนวิชอีกชิ้น กินเป็นมื้อกลางวันแทน

ก่อนเวลานัดประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันไปที่ร้านที่นัดกับลูกค้าไว้ เพื่อเตรียมตัว และพูดคุยกับพนักงานประจำร้าน เข้าไปทำความรู้จักและตีสนิทเอาไว้ก่อน สอบถามข้อมูลลูกค้าจากพนักงานที่ต้อนรับลูกค้าเป็นประจำ เพื่อการทำงานวันนี้จะได้ผ่านไปอย่างราบรื่น