6.2 # คุณด่าผมเหรอ

หลังจาก นั่งรอและดื่มชาของที่ร้านไปอีกแก้ว ขนมชิ้นเล็กๆ ไปอีกหลายชิ้น ก็ยังไม่เห็นเงาของลูกค้าพี่แพตตี้จะมา

“นี่ ปกติลูกค้าก็มาเลทแบบนี้เหรอคะ” ฉันถามพนักงานประจำของร้านที่จะคอยต้อนรับลูกค้าคนนี้ด้วยความสงสัย

“ไม่นะคะคุณนิต้า ปกติคุณวัตจะมาตรงเวลาค่ะ หรือไม่ก็จะมาก่อนเวลานิดหน่อยไม่เคยมาเลทเลย วันนี้ไม่แน่ใจทำไมเลทขนาดนี้ ให้ทางร้านโทรสอบถามให้มั้ยคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รออีกหน่อยก็ได้ค่ะ ลูกค้าอาจจะติดธุระจริงๆ” ฉันยังอยากให้การพบกันครั้งแรกของตัวเองกับลูกค้าเต็มไปด้วยความประทับใจ ไม่โทรจิก โทรตาม ให้ลูกค้ารู้สึกสบายใจที่เลือกใช้บริการ แต่ก็อดที่จะสงสัยกับชื่อลูกค้าที่พนักงานที่ร้านเรียกไม่ได้ ‘ทำไมชื่อคุ้นๆ หูจังนะ เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน’

หลังจากนั่งสงสัยอยู่เพียงไม่นาน ฉันก็คิดว่ากำลังจะได้คำตอบเรื่องที่สงสัย เมื่อพนักงานที่กำลังคุยกับฉันอยู่ กำลังเดินออกไปทางหน้าร้าน พร้อมกับเอ่ยน้ำเสียงแสดงถึงความยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่ง “สวัสดีค่ะ คุณวัต”

ผมเป็นคนค่อนข้างตรงต่อเวลา เพราะด้วยอาชีพที่เป็นหมอ เรื่องเวลาถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่กับสาวๆ แต่ละคนที่ผมควง ผมจะต้องเจอเหตุการณ์ที่ต้องให้รอพวกเธอเสมอ อย่างน้องเชอร์รี่คนล่าสุดนี้ก็เช่นกัน

ผมไปรับเธอที่คอนโดตามเวลาที่นัดกันไว้คือประมาณ 10 โมง ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เช้าแล้ว ถือว่าสายแล้วด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยังคงต้องนั่งรอเธอแต่งตัวอีกครึ่งชั่วโมง กว่าจะได้ออกจากคอนโด เราถึงห้างที่นัดกับนักช็อปส่วนตัวไว้ ก็เป็นช่วงก่อนมื้อกลางวันพอดี

“วันนี้เชอร์รี่อยากกินอะไรคะ”

“เชอร์รี่อยากทานอาหารญี่ปุ่นค่ะ เชอร์รี่กำลังไดเอท”

“โอเคค่ะ งั้นเราไปทานกันก่อนนะคะ เสร็จแล้วค่อยไปซื้อของกัน วันนี้อยากได้กระเป๋า หรือรองเท้าคิดไว้หรือยังคะ”

“พี่วัตจะซื้อให้เชอร์รี่จริงๆ เหรอคะ ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เชอร์รี่เกรงใจ แค่พี่วัตมีเวลาพาเชอร์รี่มาทานข้าวเชอร์รี่ก็ดีใจแล้วค่ะ” สาวๆ หลายคนที่ผมควงก็มักจะพูดแบบนี้แหละตอนที่ผมถาม แต่ไม่มีซักรายที่จะมาแค่ทานข้าวจริงๆ ถ้าไม่จบที่กระเป๋า รองเท้า ก็จะเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูไม่ต่ำกว่า 2 ชุดทุกรายน็

เมื่อผมกับน้องเชอร์รี่เดินถึงที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เลือกไว้ เป็นร้านที่มีทั้งเป็นซูชิสายพาน และด้านในจะเป็นโต๊ะ VIP ซึ่งจะใช้สั่งผ่านหน้าจอและมีพนักงานมาคอยดูแล

ผมแจ้งพนักงานหน้าร้านว่าจะนั่งโต๊ะ VIP พนักงานจึงเดินนำพาไปที่โต๊ะ น้องเชอร์รี่เดินตามพนักงานไปก่อน และผมจึงเดินตามเธอไปอีกที

ก่อนจะถึงโต๊ะเราจะต้องเดินผ่านโซนสายพานที่อยู่ด้านหน้า ช่วงเวลานี้คนยังไม่เยอะเพราะยังไม่เที่ยงดี จึงมีคนนั่งอยู่เพียงบางตา 

ก่อนที่เราจะถึงโต๊ะของตัวเอง กลับมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ระหว่างที่ผมกำลังเดินตามน้องเชอร์รี่ไป จู่ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์สายพาน ก็ลุกขึ้นกะทันหันแล้วเซถอยหลังมาชนเข้ากับผมในจังหวะที่ผมจะเดินผ่านเธอพอดี เมื่อเธอเหมือนจะล้มหงายลงมา ผมจึงยกแขนขึ้นประคองเธอไว้โดยอัตโนมัติ

“หล่อนทำอะไรของหล่อนยะ มาโผเข้าใส่ผู้ชายคนอื่นแบบนี้ หน้าไม่อาย” ไม่ทันได้ตั้งตัว ผมก็ได้ยินเสียงน้องเชอร์รี่ที่เหมือนหันมาเห็นเหตุการณ์ ต่อว่าผู้หญิงในอ้อมแขนผม

“แล้วใครหน้าไหนที่ชนชั้นจนน้ำร้อนลวกมือ ไม่ขอโทษกันแถมยังมาผลักและมาโวยวายใส่กันอีก ทำแบบนี้ไม่อายคนอื่นเค้าเหรอฮะ” เมื่อคนในอ้อมแขนพยุงตัวเองยืนได้มั่นคง ผมก็เลือกจะถอยห่างออกมาจากเธอหนึ่งก้าว แต่เหมือนเธอจะไม่ใช่คนที่ยอมคน เพราะเธอต่อปากต่อคำกับน้องเชอร์รี่ไม่หยุด แต่ก็ทำให้ผมได้รู้สาเหตุที่เธอลุกขึ้นกระทันหันจนทำให้เซมาหาผม

“ใครชนหล่อนยะ มีหลักฐานมั้ย นี่เห็นผู้ชายหน่อยไม่ได้เลยหล่ะสิ ระริกระรี้เชียวนะยะ แกออกไปห่างๆ พี่วัตของฉันเลย” ผมฟังก็เริ่มรู้สึกว่าน้องเชอร์รี่ก็เริ่มพูดแรงเกินไปแล้ว หันมองคนในร้านก็เริ่มมีคนหันมามอง แม้คนในร้านจะน้อยแต่ก็ไม่ควรให้เป็นเรื่องใหญ่ ผมจึงเดินเข้าไปสะกิดให้น้องหยุด

“เข้าใจผิดละค่ะ ใครจะอยากได้คนของคุณกันล่ะ ถ้าเลือกคบคุณได้ ก็แสดงว่านิสัยคงแย่ไม่ต่างกันหรอก ฉันคงไม่ตาต่ำขนาดนั้นหรอกค่ะ” กลายเป็นว่า ผมโดนด่าไปด้วย ทั้งๆ ที่กำลังจะบอกให้น้องเชอร์รี่ขอโทษกับสิ่งที่พลาดไป แต่ไม่ทันแล้ว

“อ่าวคุณ นี่คุณด่าผมเหรอ” ผมไม่ได้คิดจะเอาเรื่องอะไรหรอกนะ แต่ไหนๆ ก็โดนพาดพิงแล้ว ก็ต้องแสดงตัวหน่อยเผื่อเธอจะยอมสงบลงบ้าง

“น้องพนักงานค่ะ ช่วยยกเลิกโต๊ะนี้ให้ทีนะคะ ชั้นคงไม่ทานแล้วค่ะ” ก็ยังดีที่เธอเลือกจะจบการทะเลาะวิวาทนี้โดยเร็ว ด้วยการเดินจากไปทั้งๆ ที่เธอน่าจะยังไม่ได้เริ่มกินอะไรเลยด้วยซ้ำ เท่าที่ผมเห็นคือบริเวณเคาน์เตอร์ที่เธอนั่งยังคงว่างเปล่า มีเพียงแก้วชาใบเดียววางอยู่ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่า เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจคนหนึ่งเลย

หลังจากผู้หญิงคนนั้นเดินจากไป ผมรีบเดินนำและจับแขนน้องเชอร์รี่ให้เดินตาม ไปตามทางที่พนักงานพาไปที่โต๊ะ VIP เพื่อจะได้เริ่มสั่งอาหารกันสักที ก่อนที่คนจะเข้ามาในร้านเยอะและจะต้องรออาหารนาน

ขนาดที่พยายามรีบแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องรออีกจนได้ เมื่อเมนูอาหารที่น้องเชอร์รี่สั่งไป ค่อนข้างมีรายละเอียดเงื่อนไขมากมาย อย่างปลาย่างต้องลดเกลือ แยกซอส ไม่ใส่นั่น ไม่เอานี่ จนอาหารบางจานที่มาเสิร์ฟ พอได้ตรงตามออเดอร์ เธอก็จะบอกให้พนักงานแจ้งให้พ่อครัวทำให้ใหม่

แทนที่การทานอาหารญี่ปุ่นง่ายๆ จะใช้เวลาเพียง 1 ชั่วโมง แต่กลับกินเวลาไปถึง 1 ชั่วโมง 40 นาที หลังจากนั้นเธอยังต้องเข้าห้องน้ำ และเหมือนจะเข้าไปแต่งเติมหน้าเพิ่มก็กินเวลาไปอีกเกือบ 10 นาที

สุดท้ายแล้ว ผมคิดกับตัวเองในใจ ว่าวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายของน้องเชอร์รี่ แต่เมื่อเคยรับปากไว้แล้ว นัดวันนี้ก็ต้องดำเนินไปจนจบ ผมพาน้องเชอร์รี่ไปที่ร้านแบรนด์เนมร้านประจำ ซึ่งได้นัดกับนักช็อปส่วนตัวคนใหม่เอาไว้แล้ว แต่นัดแรกก็มาสายเกือบครึ่งชั่วโมง หวังว่านักช็อปส่วนตัวคนใหม่จะพูดง่ายนะ