7.2 # นักช็อปส่วนตัวคนใหม่

อย่างที่บอกว่า ลูกค้าหลายคนของฉัน มักเป็นกลุ่มชายสูงวัยที่ค่อนข้างมีฐานะ มีหน้ามีตาในสังคม แต่ก็เหมือนจะมาคู่กับการมีสาวข้างกาย แต่ไม่สามารถพาออกหน้าออกตาได้

หลังจากที่ฉันรับงานได้ 2-3 ครั้ง ก็มีคนแนะนำลูกค้ามาให้ แต่ตอนนั้นด้วยความเป็นมือใหม่เพิ่งเข้าวงการ จากความดีใจที่ได้ลูกค้าแนะนำ จึงไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อน

กลายเป็นว่าครั้งนั้น ฉันรับลูกค้าที่มือเก่าในวงการทุกคนรู้กันดีว่า ชอบลวนลามนักช็อปฯ ผู้หญิงหน้าใหม่ และหากไม่ระวังตัว ก็จะกลายเป็นบ้านน้อยของเขาไปโดยปริยายจนไม่สามารถกลับเข้าวงการได้อีก ถือว่าครั้งนั้นฉันโชคดีมากที่รอดมาได้

แต่ลูกค้าใหม่คนนี้ หน้าตา ท่าทางดีกว่าพวกนั้นเยอะ แต่ทำไมถึงเริ่มใช้บริการนักช็อปฯ แบบฉัน และไม่นานนักฉันก็ได้คำตอบเรื่องที่สงสัยนี้

“ขอบคุณนะคะพี่วัต ถูกใจเชอร์รี่ที่สุดเลย แบบนี้ต้องให้รางวัล...”

“ไม่เป็นไรค่ะ เชอร์รี่ชอบพี่ก็ดีใจแล้ว ยังไงวันนี้พี่ต้องรีบกลับแล้ว พอดีพี่มีงานด่วน ไว้เราค่อยนัดกันใหม่นะคะ ขอโทษด้วย”

“อ้าว...งั้นที่เราตกลงกันไว้..”

“ไว้ว่างเมื่อไหร่พี่โทรหานะคะ ขอโทษนะ พี่มีงานด่วนจริงๆ”

ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่นานหรอก เพราะพอพนักงานห่อกระเป๋ากับรองเท้าที่เธอเลือกใส่ถุงให้เสร็จ เธอก็ยิ้มหน้าบาน พร้อมจะเดินเชิดหน้าออกจากร้านทันที ไม่ทันได้รอคนที่พาเธอมาและกำลังรอจ่ายเงินหลักแสนให้เธออยู่เลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณมากนะคะ ที่เลือกไว้วางใจให้มาบริการวันนี้ หวังว่าจะถูกใจกับของที่เลือกให้นะคะ” ฉันเอ่ยกับลูกค้าเมื่อกำลังยื่นรอที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน ทุกครั้งที่ให้บริการเสร็จฉันจะรอจนกระทั่งลูกค้าออกจากร้านก่อน ฉันถึงจะกลับ

“ขอบคุณคุณนิต้าเช่นกันครับ คุณมืออาชีพมาก หวังว่าครั้งต่อไปจะได้ใช้บริการอีกนะครับ”

“ยินดีค่ะ” ฉันคิดว่าเขาคงพูดออกมาแบบนั้นเป็นเพียงมารยาท เพราะของที่ผู้หญิงคนนั้นได้ไป ราคาไม่ใช่น้อยๆ แทบจะจัดอยู่ในรุ่นที่มีราคาสูงที่สุด จึงไม่คิดว่าเขาคนนี้จะยินดีที่จะมาใช้บริการฉันอีก

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเลือกของแพงๆ ให้หรอกนะ แต่ของพวกนั้น คุณภาพดีจริงๆ สมกับราคา และต้องถือว่าผู้หญิงคนนั้นโชคดีที่มีของพอดี ตั้งแต่เลือกจะทำอาชีพนี้ ฉันตั้งปณิธานไว้แล้วว่าต้องเลือกของที่ดีที่สุด เหมาะสมและคุ้มค่าที่สุดให้ลูกค้า แต่จะไม่บังคับให้ลูกค้าต้องจ่ายหากไม่พอใจ และไม่พร้อม หากลูกค้ามีงบประมาณตั้งเอาไว้ให้ ฉันก็จะเลือกที่ดีที่สุดตามงบนั้น

ดังนั้น ฉันจึงไม่ได้ให้นามบัตรหรือข้อมูลการติดต่อกลับไป เพราะคิดว่าเขาคงไม่ติดต่อมาตามที่พูดนั้น หลังจากพนักงานเคลียร์บิลลูกค้าเรียบร้อยแล้ว ก็ออกมายืนส่งลูกค้าที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยกันกับฉัน

ฉันต้องเอียงคอมองอย่างสงสัยเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเหมือนเขาจะยังคงยืนรอนิ่งอยู่ ไม่รีบเดินตามแฟนสาวที่ออกจากร้านไปได้ซักครู่หนึ่งแล้ว “มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ เอ่อ..เมื่อซักครู่คุณผู้หญิงออกจากร้านไปก่อนแล้วค่ะ”

“อ๋อ เอ่อ...ไม่มีอะไรครับ งั้นผมขอตัวก่อน”

“สวัสดีค่ะ” ‘ไม่รู้พี่แพตตี้จะบ่นชั้นขนาดไหนนะเนี่ย ทำเสียลูกค้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ เฮ้อ ซวยจริงๆ นิต้าเอ้ย’ ฉันทำได้แค่บ่นอยู่คนเดียวในใจคนเดียว ระหว่างที่กำลังยืนมองผู้ชายคนนั้น เดินออกจากร้านไป

“นิต้า ไม่รับสายเหรอ เค้าน่าจะมีเรื่องสำคัญนะ เราเห็นโทรเข้ามาหลายสายแล้วนะ” ฉันเงยหน้าขึ้นจากหนังสือนิยายในมือ มองไปที่หน้าจอมือถือที่วางอยู่ที่ข้างตัว เห็นชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอนั้นยังเป็นชื่อ พี่แพตตี้คนสวย ชื่อที่เจ้เขาบังคับให้ฉันตั้งไว้ แม้จะเป็นมือถือของฉันก็ตาม

“ยังอะ...ชั้นรู้ว่าเรื่องอะไร ชั้นยังทำใจไม่ได้” ฉันตอบกลับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน คนที่เตือนให้ฉันรับสาย

หลังจาก ส่งลูกค้ารายใหม่ออกจากร้านได้ไม่นาน ฉันก็รีบเก็บกระเป๋า และออกจากห้าง เพื่อมาหาเพื่อนสนิทฉันที่บ้านของเธอ ฉันอยากหาที่พักใจซักหน่อย หลังจากเพิ่งผ่านมรสุมความซวยในชีวิตมา

ฉันมาบ้านอัยย์เพื่อนสนิทตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน มหา’ลัย ของฉัน บ้านเธอเป็นเซฟโซนที่ดีของฉันที่หนี่งเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าเวลาที่ฉันจะสบายใจ หรือไม่สบายใจ ฉันมาที่นี่จะได้รับความอบอุ่นและความสบายใจเสมอ