บทที่ 2

ปี 2026.

เจียงเสวียนหนิงเปิดประตูเข้ามาในห้องเช่าเล็ก ๆ ของเธอ ภายในห้องเต็มไปด้วยภาพพระเอกและนายเอกจากนิยายวายเรื่องโปรดที่แปะอยู่แทบทั่วทุกผนัง

ปึก! ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง

“เฮ้อ...เหนื่อยชะมัด”

เธอเหลือบมองเอกสารกองโตบนโต๊ะ ก่อนขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

ติ๋ง! เสวียนหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

‘เสวียนหนิง เราเลิกกันเถอะ’

“ห๊ะ?” เธอเบิกตากว้าง กำโทรศัพท์แน่น ก่อนสบถออกมาอย่างเจ็บใจ

“ไอ้เวรเอ๊ย! แกกล้าบอกเลิกฉันหรือห๊ะ”

ติ๋ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแอปนิยาย

นักเขียนอัปตอนใหม่แล้ว

ดวงตาของเสวียนหนิงพลันเป็นประกาย ความเศร้าเมื่อครู่ราวกับถูกปัดหายไปในพริบตา

“ตอนใหม่มาแล้ว!”

เธอปัดหน้าแชตแฟนเก่าทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วรีบกดเข้าไปยังนิยายวายเรื่องโปรด ล่ามรักแม่ทัพหวัง

นิ้วเรียวกดโดเนตปลดตอนอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มผุดขึ้นเมื่อเห็นชื่อ ไป๋ชิงเหยียน นายเอกที่เธอรักที่สุด

ไม่ว่าวันนั้นจะเหนื่อยล้าเพียงใด นิยายเรื่องนี้คือสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของเธอ

แต่ยิ่งอ่าน สีหน้าของเสวียนหนิงก็ยิ่งมืดครึ้มเพราะเนื้อหาในนิยาย

“เจียงเสวียนหนิง! หล่อนกล้ารังแกลูกชายฉันได้ยังไง!”

นางร้ายในเรื่องจับไป๋ชิงเหยียนกรอกยาปลุกกำหนัด แล้วยังส่งสาวงามเข้าไปในห้องของเขาเพราะความหึงหวง

“ร้ายกาจชะมัด!” เธอสบถ ก่อนคว้าขนมบนโต๊ะขึ้นมากัด

“ถ้าอยู่ใกล้ ๆ นะ จะตบให้หน้าแหกเลย!”

แต่ยิ่งด่านางร้าย เธอกลับตะหงิดใจเพราะชื่อนางร้ายดันเหมือนชื่อเธอ ด่าไปก็เหมือนกำลังด่าตัวเองชัดๆ

เสวียนหนิงทั้งด่าไปกินไป ก่อนจะสำลักอย่างรุนแรงขึ้นมา

“แค่ก! ชะ...ช่วยด้วย...”

ปึก! ร่างเล็กล้มลงกับพื้น ใบหน้าแดงคล้ำ มือกุมลำคอแน่น ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต

‘ไม่นะ...ฉันยังไม่ได้อ่านตอนต่อไปเลย’

น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่ตกอยู่ไม่ไกล หวังเพียงว่าจะยังมีใครช่วยเธอทัน

อีกเพียงนิดเดียว… แต่อีกนิดนั้นกลับเอื้อมไม่ถึง

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายขาดสะบั้น พร้อมกับสติที่ดับวูบลงในความมืด

[กำลังเชื่อมต่อวิญญาณ...]

[เชื่อมต่อสำเร็จ]

ณ จวนแม่ทัพหวังมู่เฉิน

“แค่ก ๆ ๆ”

เจียงเสวียนหนิงสำลักอากาศเข้าปอดอย่างแรง ร่างเล็กสะดุ้งก่อนดีดกายลุกขึ้นนั่งทันที ฝ่ามือบางยังกุมลำคอที่แสบร้อนไว้แน่น

แต่ควันกำยานจาง ๆ ที่อบอวลทั่วห้องกลับทำให้นางชะงักงัน สมองอื้ออึงหนักอึ้งจนปวดตุบ ๆ

“ที่นี่ที่ไหนกัน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างยากลำบาก

“ยังไม่ตายอีกหรือ” เสียงทุ้มต่ำกดอารมณ์โทสะดังขึ้น

ร่างบางสะดุ้งตัวโหยงเมื่อได้ยินเสียงนั้น นางรีบก้มมองข้างกายทันที ก่อนจะพบบุรุษรูปงามใบหน้าคมสันที่นั่งทรุดกายหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ไม่ไกล

แต่สภาพของนางในยามนี้ช่างน่าอับอายนัก เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจนแทบเปลือยกาย ไหนจะบุรุษหนุ่มข้างกายที่อกล่ำบึกบึนผู้นี้อีก

“อุ้ย! ตะ…ตายแล้ว คุณเป็นใครเนี่ย”

หวังมู่เฉินจ้องนางด้วยดวงตาแดงก่ำ สตรีผู้นี้ฟื้นคืนสติมาได้ก็ยังคิดแสร้งทำเป็นละเลือนอีกหรือ

‘คิดจะหนีความผิดที่ทำกับข้าหรือ…ไม่มีวัน’

หมับ! ฝ่ามือหนาคว้าบีบลำคอนางไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของเจียงเสวียนหนิงราวกับจะสังหารนางให้ตายจริง ๆ

ส่วนเจียงเสวียนหนิงที่ถูกบีบคอ ได้แต่ดันไหล่กว้างของเขาให้ปล่อยนาง ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางกลับหลั่งไหลเข้ามาราวสายน้ำเชี่ยวกราก

ภาพของนางร้ายเจียงเสวียนหนิงที่คอยทำร้ายไป๋ชิงเหยียน และพยายามจับหวังมู่เฉินทำสามี หลั่งไหลเข้ามาจนเสวียนหนิงผู้เพิ่งทะลุมิติเข้ามาในร่างนี้แทบสิ้นสติ

“อึก! ปะ…ปล่อยข้าก่อน”

“ข้ามียาถอนพิษยาปลุกกำหนัด”

สิ้นคำของนาง หวังมู่เฉินก็ปล่อยลำคอของเจียงเสวียนหนิง ก่อนจ้องนางเขม็งด้วยสายตาเอาเรื่อง

‘ตายแล้วฉัน เวรกรรมบ้าบออะไรกันเนี่ย’

‘ถึงได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายที่เกลียดที่สุดแบบนี้ด้วย’

เสวียนหนิงลนลานคว้าเสื้อขึ้นมาสวม ก่อนใช้ความทรงจำของร่างเดิมค้นหายาถอนพิษฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด โชคดีที่นางร้ายยังซ่อนมันไว้ในถุงหอมของตน

“เจอแล้ว” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งอก

เสวียนหนิงหันไปมองพระเอกสุดหล่ออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่เมื่อเห็นอกแน่นของเขา นางกลับเผลอมองค้างจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

หวังมู่เฉินเห็นสายตาลุกลี้ลุกลนของนาง ก็รีบดึงคอเสื้อเข้าปิดร่างกายตนเองทันที

“อยากตายนักหรือ…เจียงเสวียนหนิง”

“เจ้าคงไม่อยากเก็บลูกตาคู่นั้นไว้มองโลกอีกแล้วกระมัง”

เสวียนหนิงรู้ตัวว่านางเผลอมองในสิ่งที่ไม่ควรมอง จึงรีบก้มหน้าหลบสายตา แต่ดันเหลือบไปเห็นส่วนที่นูนเด่นใต้กางเกงของเขาเข้าอีก นางจึงรีบยกฝ่ามือขึ้นปิดตาตนเองทันที

“ตายแล้ว…แม่เจ้าโว้ย…ใหญ่โตอะไรเบอร์นั้น”

“แล้วแบบนี้…เหยียนเหยียนของฉันจะรับไวไหมนะ”

นางก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำ ทว่าท่าทีดื้อดึงนั้นกลับเห็นได้ชัดนัก

หวังมู่เฉินเห็นท่าทางน่าหมั่นไส้ของนางก็ถึงกับกัดฟันแน่น เพราะบัดนี้เขาแทบอดกลั้นต่อไปไม่ไหว ถึงขั้นจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเลือดซึม เพื่อบังคับสติของตนเอง

“ตกลง…เจ้าคงไม่คิดมอบยาถอนพิษให้ข้าใช่หรือไม่ เจียงเสวียนหนิง”

“ให้แล้ว…ข้าให้ท่าน”

ด้วยความหวาดกลัว นางจึงรีบล้วงเม็ดยาออกจากถุงหอม ก่อนยัดใส่ปากเขาอย่างลนลาน

เสวียนหนิงรีบลุกขึ้นยืน ถอยห่างจากพ่อพระเอกเลือดร้อนทันที ดวงตาสั่นไหวขณะมองเขาอย่างหวาดระแวง

“ในเมื่อข้าให้ยาถอนพิษท่านแล้ว”

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

‘ไปแล้ว…ไม่อยู่แล้วเว้ย!’

“จะหนีไปไหน”

หมับ! ยังไม่ทันได้วิ่งหนี ร่างของนางก็ถูกหวังมู่เฉินคว้าไว้เสียก่อน ร่างงามเสียหลักล้มตึงทับร่างสูงของเขาโดยไม่ตั้งใจ

จุ๊บ! ริมฝีปากของนางพลันแตะเข้ากับริมฝีปากหยักของหวังมู่เฉินโดยไม่ทันตั้งตัว

ทั้งคู่ชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างมองกันอย่างตกตะลึง

“อื้อ!”

‘อุ๊ยตาย! เหยียนเหยียน แม่ขอโทษ จูบสามีหนูไปแล้ว’

ฟึ่บ! เสวียนหนิงดีดกายลุกออกจากร่างกำยำของหวังมู่เฉินทันที พร้อมชูฝ่ามือขึ้นอย่างยอมแพ้ สีหน้าเลิ่กลั่กถึงขีดสุด

“ขออภัยด้วย! ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”

“ท่านดึงข้าทำไมเล่า ข้าจะรีบไปช่วยเหยียนเหยียนก่อน”

เจียงเสวียนหนิงเผ่นออกไปทันที เพื่อรีบไปช่วยไป๋ชิงเหยียนจากคณิกาที่นางร้ายจ้างมาข่มเหงเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ส่วนหวังมู่เฉินที่เพิ่งได้สติกลับคืนมา ได้แต่นิ่งอึ้ง ยกมือแตะริมฝีปากของตนอย่างไม่เข้าใจ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางบังคับจุมพิตเขา แต่เหตุใดเมื่อครู่ริมฝีปากของนางจึงน่าสัมผัสถึงเพียงนั้น

เมื่อรู้ว่าตนกำลังคิดเรื่องเหลวไหล หวังมู่เฉินก็รีบสะบัดศีรษะแรง ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านางพูดถึงไป๋ชิงเหยียน

เขาจึงรีบตามออกไปทันที

“เสวียนหนิง…หากเจ้าทำร้ายชิงเหยียน”

“ข้าจะฆ่าเจ้าแน่”

บัดนี้ ไป๋ชิงเหยียนสิ้นหวังกับโชคชะตาที่ตกต่ำยิ่งนัก ร่างกายร้อนรุ่มแทบฝืนไม่ไหว ในใจพลันนึกถึงหวังมู่เฉินขึ้นมา

ร่างสูงทรุดกายลงข้างเตียง ถูกเหล่าสตรีทั้งห้าเข้ารุมทึ้ง ฉีกกระชากเสื้อผ้าอย่างทารุณ ลูบไล้ร่างกายเขาอย่างจ้าบจ้วง

“ออกไป! อย่าแตะต้องตัวข้า”

ไป๋ชิงเหยียนฝืนฤทธิ์ยา ผลักไสพวกนางออกไป เรี่ยวแรงเริ่มถดถอยจนมิอาจต้านไหว

ปึก! ร่างสูงถูกผลักให้นอนราบลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างไร้ปรานี

นางคณิกาคนหนึ่งขึ้นคร่อมกายผอมบางของไป๋ชิงเหยียน โดยมีที่เหลือจับกดแขนมิให้เขาขัดขืน

“ฮื้อ… นึกไม่ถึงว่าคุณชายไป๋ผู้รูปงามจะไม่ชมชอบสตรี”

“ช่างน่าเสียดายนัก”

นางเชยคางเรียวเขาให้หันมาสบตา รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ผุดพรายอย่างชอบใจที่ได้เชยชมบุรุษรูปงามเช่นนี้

ไป๋ชิงเหยียนดิ้นรนขัดขืน แต่ทว่าบัดนี้เขาตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาจนมิอาจสู้แรงได้ จึงได้แต่หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างน่าเวทนา

“ฮ่าๆๆ ยอมแล้วหรือ”

“อย่าห่วงไปเลย ผ่านคืนนี้ไป ท่านอาจหันมาชมชอบสตรีก็ได้”

“ใช่แล้ว… ท่านต้องขอบคุณพวกข้าถึงจะถูก ฮ่าๆๆๆ”

‘มู่เฉิน… ครั้งนี้ข้าคงต้องเสียตัวจริงๆ แล้วใช่หรือไม่’

ไป๋ชิงเหยียนยอมรับชะตากรรมอันโหดร้าย ได้แต่กำหมัดแน่นปล่อยให้พวกนางย่ำยีศักดิ์ศรีของตน ยิ่งฝ่ามือนางสัมผัสขอบกางเกง น้ำตายิ่งไหลพราก

ปัง! ในความสิ้นหวัง ประตูกลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรง สตรีทั้งห้าหยุดมือลงทันที

ฝ่ายไป๋ชิงเหยียนก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาหันไปทางประตู ใบหน้าซีดเซียวพลันปรากฏรอยยิ้มแห่งความหวัง

“มู่เฉิน…. ช่วยข้าด้วย” เขาเอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า

ทว่า… ผู้ที่ปรากฏกายกลับเป็นร่างบางของสตรี เมื่อนางเดินเข้ามา แสงสว่างที่บดบังใบหน้าจางหาย เผยให้เห็นว่าเป็นเจียงเสวียนหนิง

เจียงเสวียนหนิงโกรธจัด นางรีบก้าวเข้าไปกระชากสตรีที่บังอาจขึ้นคร่อมตัวไป๋ชิงเหยียน ทุ่มลงพื้นทันที

ปึก! นางคณิกาที่เหลือถึงกับสับสน มองนางด้วยความตกตะลึง มิเข้าใจ

เจียงเสวียนหนิงหันมาจ้องหน้าพวกนางตาเขียวปั๊ด ยามนี้นางช่างน่ากลัวยิ่งนัก

“ไสหัวออกไป!”

“อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก”

สตรีทั้งห้าต่างมองหน้ากันอย่างสับสน คนที่ว่าจ้างพวกนางมาข่มเหงไป๋ชิงเหยียน บัดนี้กลับเป็นฝ่ายลงมือจัดการพวกนางเสียเอง

“ยังไม่รีบพาสหายของเจ้าออกไปอีกหรือ!”

นางคณิกาทั้งสี่สะดุ้งโหยง รีบช่วยกันพาลากสหายที่นอนโอดโอยบนพื้นออกไปอย่างทุลักทุเล

เสวียนหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอกที่มาทันเวลา ก่อนที่นายเอกสุดน่าสงสารของนางจะแปดเปื้อนมลทินเพราะนางร้ายคนเดิม

นางรีบก้าวเข้าไปหา ทว่าไป๋ชิงเหยียนกลับหวาดกลัว ถอยหนีไปหลบมุมห้องทันที

“เหยียนเหยียน…”

“เอ่อ… ไป๋ชิงเหยียน เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่”

ไป๋ชิงเหยียนค่อยๆ หันมองเสวียนหนิง ใบหน้าหล่อเหลาเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมอ่อนข้อให้นางอีกแล้ว

“ถอยออกไป… อย่าเข้ามาใกล้ข้า”

เขาเมินฝ่ามือบางที่ยื่นเข้ามาช่วย ก่อนจะกอดเข่าก้มหน้าตัวสั่นอย่างน่าเวทนา

เสวียนหนิงเห็นเช่นนั้นพลันสงสารจับใจ หัวใจบีบรัดแน่น ชิงเหยียนของนาง… คงเกลียดนางเข้าแล้วจริงๆ

‘โธ่… เหยียนเหยียนของฉัน อย่าเกลียดกันเลยนะ’

ฟึ่บ! “โอ๊ย!” เสวียนหนิงถูกผลักอย่างแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้น

นางเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นว่าเป็นหวังมู่เฉินที่เข้ามาช่วยไป๋ชิงเหยียน

“ชิงเหยียน… เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”

หวังมู่เฉินเห็นสภาพอันน่าเวทนาของสหายก็ขบฟันแน่น สาดสายตาอาฆาตมองเจียงเสวียนหนิงอย่างแข็งกร้าว

“มู่เฉิน… ในที่สุดเจ้าก็มา” ไป๋ชิงเหยียนเอ่ยเสียงสั่นระริก มองสหายทั้งน้ำตา

“มา… ข้าช่วย”

หวังมู่เฉินรีบถอดเสื้อคลุมสวมให้ไป๋ชิงเหยียน แล้วเข้าประคองลุกขึ้น เขากำลังจะพาไป๋ชิงเหยียนออกจากห้อง ทว่าก่อนไป ได้หยุดสายตาคมกริบจ้องมองร่างบางบนพื้นอย่างเอาเรื่อง

“เรื่องวันนี้… ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ เจียงเสวียนหนิง”

กล่าวจบ เขาก็ประคองไป๋ชิงเหยียนจากไป เสวียนหนิงได้แต่มองตามตาละห้อยด้วยความรู้สึกผิด ทั้งที่เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ฝีมือนาง

“เฮ้อ… จบสิ้นกัน ดันเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายเสียได้”

“แล้วต่อไปฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย”

เสวียนหนิงนั่งเบะปากเตรียมร่ำไห้อย่างสิ้นหวัง ทว่าเมื่อความคิดหนึ่งวูบขึ้นมา ใบหน้าเศร้าสลดพลันปรากฏรอยยิ้มแห่งความหวัง

“จริงสิ! ติ่งตัวแม่แบบฉันจะจับคู่ให้พวกเขาสมหวังเอง!”

“ไม่ต้องห่วงนะเหยียนเหยียน ฉันจะช่วยให้เธอได้ครองรักกับพระเอกอย่างราบรื่นแน่นอน”

เสวียนหนิงกำหมัดชูขึ้นอย่างฮึกเหิม ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินตามออกไปเงียบๆ

ในเมื่อหลีกหนีไม่ได้ เช่นนั้นนางในฐานะแม่ยกของนายเอก ก็จะทำดีเพื่อไถ่โทษแทนนางร้ายคนเดิม และดันรักแท้ของพวกเขาให้สุดกำลัง!