บทที่ 3

เจียงเสวียนหนิงกลับออกมาจากห้องของไป๋ชิงเหยียน ก็พบว่าสาวใช้หน้าตาใสซื่อสองคนกำลังยืนตัวสั่น มองมาที่นางอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เมื่อเสวียนหนิงเห็นพวกนาง นางก็จำได้ทันทีจากความทรงจำของนางร้าย รวมถึงเนื้อหาในนิยายที่เคยอ่านมา

“เร็วเข้า เสี่ยวจิน เสี่ยวจู กลับจวนไปตั้งหลักก่อน”

เสวียนหนิงคว้ามือของสาวใช้ทั้งสองคนไว้คนละข้าง เตรียมพาพวกนางกลับจวนเจิ้นกั๋วกงก่อน วันนี้นางร้ายคนเดิมก่อเรื่องเอาไว้มากมายเหลือเกิน

ทว่าเสี่ยวจินกับเสี่ยวจูกลับฝืนรั้งนางเอาไว้ เสวียนหนิงจึงหยุดฝีเท้า ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมองใบหน้าซีดเผือดของสาวใช้ทั้งสอง

“ทำไม…รีบกลับจวนสิ”

“พวกเจ้าจะอยู่รอให้แม่ทัพหน้านิ่งผู้นั้นมาตัดหัวหรืออย่างไร”

“เอ่อ…คุณหนูเจ้าคะ ไม่สิ…ฮูหยิน ท่านกลับจวนเจิ้นกั๋วกงไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”

เสี่ยวจินกะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตท่าทีของคุณหนูตนเอง

“ทำไม!” เสวียนหนิงมองพวกนางด้วยความสับสน

“ฮูหยินลืมสิ้นแล้วหรือเจ้าคะ”

“ว่าท่านแม่ทัพสั่งห้าม…ไม่ให้ท่านกลับไปฟ้องท่านกั๋วกงเรื่องของคุณชายไป๋อีก”

เสี่ยวจูเห็นว่าสีหน้าของคุณหนูนางเต็มไปด้วยความสงสัย จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป

เจียงเสวียนหนิงถึงกับชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบเค้นหาความทรงจำของนางร้ายออกมา

เพราะในเนื้อเรื่องที่นางอ่านค้างไว้ ไม่เคยมีเหตุการณ์ที่นางร้ายบีบบังคับให้พระเอกยอมแต่งงานด้วยสำเร็จ

ทว่าเมื่อความทรงจำของนางร้ายหลั่งไหลกลับมา นางจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว นางร้ายใช้เรื่องที่แม่ทัพหวังปิดบังและเก็บไป๋ชิงเหยียนเอาไว้ ทั้งที่เขาเป็นบุตรชายของกบฏ เป็นข้ออ้างบีบบังคับให้พระเอกยอมแต่งงานกับนาง

‘นี่มันอะไรกัน! ทำไมเรื่องราวจริง ๆ ถึงไม่เหมือนในนิยายที่ฉันอ่าน!’

“เฮ้อ…หมดหนทางแก้ไขแล้วสินะ”

เสวียนหนิงถอนหายใจ สีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด นางเดินคอตกกลับเรือนทันที

คราวนี้ชีวิตของนางในฐานะนางร้ายคงยากลำบากเป็นแน่ ต่อให้นางพยายามทุ่มเททุกอย่างเพื่อไถ่โทษมากเพียงใด ก็ไม่รู้ว่าจะยังมีใครยอมเชื่อใจนางอีกหรือไม่

“เอ่อ…ฮูหยินเจ้าคะ ทางกลับเรือนอยู่ทางนี้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวจินกับเสี่ยวจูรีบเข้ามาประคองร่างบางของคุณหนู ก่อนจะพานางไปยังเรือนของตนทันที

ทั้งสองแอบหันมองหน้ากันด้วยความสับสน วันนี้คุณหนูของพวกนางช่างแปลกไปเหลือเกิน แม้แต่ทางกลับเรือนก็ยังจำผิดจำถูก

หวังมู่เฉินเรียกหมอมาตรวจอาการของไป๋ชิงเหยียน เมื่อรู้ว่าเขาถูกเจียงเสวียนหนิงวางยาปลุกกำหนัดเช่นเดียวกัน สีหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลง

ยังดีที่ท่านหมอช่วยเหลือได้ทันเวลา มิฉะนั้นหากล่าช้าไปกว่านี้ เขาไม่อยากแม้แต่จะคิดว่าสหายของตนจะต้องพบเจอกับสิ่งใด

“เสวียนหนิง…เจ้าช่างรนหาที่ตายนัก”

กึก! ฝ่ามือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เมื่อเห็นสภาพอันย่ำแย่ของสหาย หวังมู่เฉินได้แต่โทษตนเองที่ปกป้องสหายรักไว้ไม่ได้

“ข้า…จะไปจัดการนาง”

หมับ! ไป๋ชิงเหยียนรีบคว้าข้อมือของหวังมู่เฉินเอาไว้ ก่อนจะสบตาเขาด้วยแววตาอ่อนล้า

“อย่าเลย…ปล่อยนางไปเถอะ”

เพียงหวนนึกถึงสีหน้าของเจียงเสวียนหนิงในยามที่นางกระชากตัวนางคณิกาผู้นั้นออกจากร่างของเขา แววตาของไป๋ชิงเหยียนก็สั่นไหวลงเล็กน้อย

หวังมู่เฉินหันกลับมามองสหาย สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“เจ้าใจดีเกินไปแล้ว ชิงเหยียน นางทำกับเจ้าถึงเพียงนี้”

“จะให้ข้าปล่อยนางไปหรือ”

“ต่อไป…นางคงยิ่งกำเริบเสิบสาน คิดหาทางเล่นงานเจ้ายิ่งกว่าเดิม”

เพียงคิดว่าหากไป๋ชิงเหยียนเกิดเป็นอะไรขึ้นมา หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ

แล้วเช่นนี้ เขาจะมีหน้าไปพบบิดามารดาของไป๋ชิงเหยียนในปรโลกได้อย่างไร หากแม้แต่ตอนนี้ เขายังไม่สามารถปกป้องสหายของตนเอาไว้ได้

สายตาของไป๋ชิงเหยียนไหววูบลง

เขาเองก็ใช่ว่าจะสามารถให้อภัยนางได้โดยง่าย ทว่าครั้งนี้ แม้นางจะเป็นผู้ทำร้ายเขา แต่ก็เป็นนางเช่นกันที่ช่วยเขาเอาไว้

“อย่างน้อย…ครั้งนี้นางช่วยข้าไว้”

“ไม่ว่านางจะมีเจตนาใดแอบแฝงก็ตาม”

“แต่อย่างน้อย…นางก็เป็นฮูหยินของเจ้า อย่าต้องมาทะเลาะกันเพราะข้าเลย”

ไป๋ชิงเหยียนสบตาหวังมู่เฉินด้วยแววตาอ่อนแรง ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือ ปล่อยแขนของสหายลง

หวังมู่เฉินหลับตาลงอย่างอดกลั้น

เขารู้ดีว่าที่เจียงเสวียนหนิงทำร้ายไป๋ชิงเหยียน ทุกอย่างล้วนเกิดจากความหึงหวงที่มีต่อเขากับสหาย นางจึงหาทางกลั่นแกล้งไป๋ชิงเหยียนสารพัด

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ทุกครั้งมันกลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“เช่นนั้น…เจ้าพักผ่อนเถอะ”

ไป๋ชิงเหยียนยิ้มรับคำของหวังมู่เฉินด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ เดินออกไปอย่างเงียบงัน

จากนั้นจึงหลับตาลง พักสายตาจากความเหนื่อยล้า

แกร๊ก! ทว่าเสียงเปิดประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง ไป๋ชิงเหยียนถึงกับยิ้มบาง

‘คงเป็นมู่เฉินกระมัง เจ้านั่นช่างขี้ระแวงเสียจริง’

เมื่อคิดว่าสหายคงไม่อาจวางใจปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพัง ไป๋ชิงเหยียนก็อดยิ้มอย่างขบขันไม่ได้กับความดื้อดึงของหวังมู่เฉิน

“มู่เฉิน…เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานอนเป็นเพื่อนข้าก็ได้”

เจียงเสวียนหนิงที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับฉีกยิ้มกว้าง

นี่พระเอกกับนายเอกนอนห้องเดียวกันบ่อยเพียงใดกันนะ เพียงคิดถึงฉากเลิฟซีนในนิยาย นางก็อดรู้สึกฟินไม่ได้แล้ว

ส่วนไป๋ชิงเหยียนที่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากสหาย จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าไม่กลัวฮูหยินของเจ้ามาฉีกอกข้าอีกหรือ กลับไปเถอะ ข้าจะหลับแล้ว”

เสวียนหนิงได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันเจ็บแปลบ

แม้คนที่ไป๋ชิงเหยียนกล่าวถึงจะเป็นนางร้ายคนเดิม แต่นางกลับรู้สึกผิดอย่างเต็มอก ฝ่ามือบางจึงเผลอกำชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า

“ข้าเอง…”

เพียงได้ยินเสียงของเจียงเสวียนหนิง ร่างสูงก็พลันดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที นัยน์ตาคมจับจ้องนางอย่างไม่ไว้วางใจ

“คุณหนูเจียง…”

“ไม่สิ…ฮูหยิน เจ้ามาหาข้าทำไม”

“หรือว่ายังกลั่นแกล้งข้าไม่สาแก่ใจเจ้าอีกหรือ”

สายตาเย็นชาเจือแววตัดพ้อของไป๋ชิงเหยียน ทำให้เสวียนหนิงรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

ที่ผ่านมา เขาต้องทนรับการกลั่นแกล้งจากนางร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายที่ผอมบางเช่นนี้จะฝืนทนมาได้อย่างไร

นางค่อย ๆ ประคองถาดไม้ในมือ เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ

ควันจาง ๆ จากถ้วยข้าวต้มลอยฟุ้ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยไปถึงปลายจมูกของไป๋ชิงเหยียน

“ข้าแค่จะเอาข้าวต้มมาให้เจ้าเท่านั้น”

นางฉีกยิ้มหวานอย่างจริงใจ ก่อนจะยื่นถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ ส่งให้เขา

ทว่าไป๋ชิงเหยียนกลับมองนางอย่างระแวดระวัง สลับมองใบหน้านางกับถ้วยข้าวต้มอยู่เงียบ ๆ

‘นางจะมาไม้ไหนอีก…ในข้าวต้มนั่นคงใส่อะไรลงไปเป็นแน่’

“เจ้าเอาข้าวต้มของเจ้ากลับไปเถอะ…ข้าไม่หิว”

“แต่ว่าเจ้าเพิ่งกินยาถอนฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดไป”

“ยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่หรือ”

ไป๋ชิงเหยียนเห็นว่านางมีท่าทีเข้ามาใกล้ จึงถอยหนีไปชิดขอบเตียง ฝ่ามือเรียวยาวสั่นเทา บนนิ้วมือทั้งสองข้างยังมีผ้าพันแผลปิดเอาไว้อย่างน่าสงสาร

“ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจต่อว่าเจ้า”

“ข้าแค่ไม่หิวจริง ๆ”

เจียงเสวียนหนิงถอนหายใจอย่างลำบากใจ

นางเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้าย ต่อให้นางพยายามทำดีกับเขามากเพียงใด ในสายตาของไป๋ชิงเหยียน นางก็คงยังเป็นปีศาจร้ายที่เคยทำร้ายเขาอยู่ดี

ร่างบางนั่งลงข้างเตียงเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของเขาอย่างอ่อนโยน

“ข้าขอโทษนะ”

“ต่อจากนี้ข้าสาบาน…”

“จะไม่มีเจียงเสวียนหนิงคนเดิมที่ทำร้ายเจ้าอีกแล้ว”

ไป๋ชิงเหยียนถึงกับสะดุ้ง ดวงตาสั่นไหวลงเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วของนางที่เช็ดคราบน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบา

เขาเผลอสบตานางด้วยความสับสน

‘เหตุใด…แววตาของนางในยามนี้ ถึงดูไร้ซึ่งการเสแสร้งใด ๆ กัน’

แม้คำพูดของนางจะทำให้เขาประหลาดใจเพียงใด แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา รวมถึงสิ่งที่นางเคยทำไว้ ไป๋ชิงเหยียนจึงเบือนหน้าหนีจากฝ่ามือของนางอย่างเย็นชา

“เจ้ากลับออกไปเถอะ…เจ้าไม่ควรอยู่ในห้องนี้กับข้า”

เสวียนหนิงเห็นท่าทีห่างเหินของไป๋ชิงเหยียน ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขายังไม่อาจไว้ใจนาง

หากเป็นนาง ก็คงไม่สามารถเชื่อใจคนที่เคยทำร้ายตนเองได้ง่าย ๆ เช่นกัน

นางจึงยอมลุกขึ้น ก่อนจะวางถ้วยข้าวต้มไว้ข้างเตียงให้เขา

“เช่นนั้น…ข้าไปแล้ว ข้าวต้มวางไว้ตรงนี้นะ”

นางหันกลับไปมองเขาด้วยสายอ่อนลง ราวกับยังอาลัยอาวรณ์

แววตานั้นใสซื่อและไร้เดียงสาเสียจนไป๋ชิงเหยียนอดสับสนไม่ได้

นี่คือความจริงใจของคนที่สำนึกผิดจริง ๆ หรือเป็นเพียงการเสแสร้งอีกครั้งกันแน่

ทว่าในเวลานั้น หวังมู่เฉินที่ย้อนกลับมาเพราะไม่วางใจปล่อยให้ไป๋ชิงเหยียนอยู่เพียงลำพัง ก็กลับเข้ามาเห็นภาพที่เสวียนหนิงอยู่ในห้องของสหาย

สีหน้าของเขาพลันมืดครึ้มลง ก่อนจะก้าวเข้ามาและปัดถ้วยข้าวต้มในมือนางลงพื้นทันที

เพล้ง! เสียงถ้วยข้าวต้มแตกกระจาย ทำให้เสวียนหนิงตกใจจนใบหน้าซีดเผือด

แม้แต่ไป๋ชิงเหยียนเองก็ยังตกใจไม่ต่างกัน

หมับ! หวังมู่เฉินคว้าข้อมือบางของนางเอาไว้ ก่อนจะออกแรงบีบแน่นจนเสวียนหนิงต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

“เจ้ายังกล้าเอาของของเจ้ามาให้ชิงเหยียนกินอีกหรือ เสวียนหนิง”

แววตาคมแข็งกร้าว กดเสียงต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นเยียบ

“คราวนี้เป็นอะไรอีกเล่า…ยาพิษ หรือยาปลุกกำหนัดเช่นเดิม”

“โอ๊ย! ไม่ใช่ ข้าแค่อยากเอาข้าวต้มมาให้ชิงเหยียนเท่านั้น”

“ข้าไม่มีเจตนาร้ายเลย”

ดวงตาคู่สวยสั่นระริกจ้องมองหวังมู่เฉินอย่างหวาดหวั่น พลางพยายามดึงมือกลับจากเขา

ไป๋ชิงเหยียนเห็นเช่นนั้นจึงคิดจะเข้าไปห้าม

อย่างน้อยนางก็เป็นสตรี หากหวังมู่เฉินลงมือรุนแรงกับนางจริง ๆ คงไม่เหมาะสม

“มู่เฉิน…ปล่อยนางเถอะ”

“ไม่! ชิงเหยียน สตรีเช่นนางไม่มีทางสำนึกผิดจริงหรอก”

“มานี่…”

หวังมู่เฉินลากแขนเสวียนหนิงออกจากห้องอย่างไม่ปรานีแม้แต่น้อย

ไป๋ชิงเหยียนได้แต่มองตามอย่างทำอะไรไม่ถูก

เขารู้ว่าตนเป็นคนใจอ่อน แต่เมื่อนางยังดูไม่น่าไว้วางใจ เขาจึงไม่คิดขัดขวางสหาย ได้เพียงมองนางถูกพาตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ

ปึก! ร่างของเสวียนหนิงถูกโยนออกมานอกห้องอย่างไม่ปรานี สะโพกกระแทกพื้นหินเต็มแรง

ปัง! หวังมู่เฉินปิดประตูใส่หน้านางเสียงดังลั่น ไม่สนว่านางจะเจ็บหรือไม่

“โอ๊ย! เจ็บนะ”

“ไม่รู้จักอ่อนโยนต่อสตรีบ้างหรืออย่างไร”

นางอดกลั้นความเจ็บปวด ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สีหน้าสลดลงเล็กน้อย

“ก็บอกแล้วไงว่าข้ารู้สึกผิด”

“ข้าแค่มาขอโทษเอง…ใจร้ายชะมัดเลย”

นางเดินกะเผลกกลับเรือนอย่างช้า ๆ ฝ่ามือบางกุมสะโพกที่ปวดตุบ ๆ พลางเดินจากไปด้วยท่าทางน่าสงสาร

โดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาคมกริบจากหวังมู่เฉินกำลังมองตามอยู่ที่หน้าต่างห้อง

เขาเพียงยืนนิ่ง มองนางเดินกะเผลกจากไปอย่างเงียบงัน