บทที่ 4

เจียงเสวียนหนิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ จนสาวใช้ทั้งสองได้แต่ลอบมองหน้ากันเงียบ ๆ

พวกนางพากันนั่งหลบมุมอยู่ห่างจากคุณหนูพอสมควร เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ขุ่นมัวของผู้เป็นนาย เนื่องจากคืนนี้คุณหนูก็จับท่านแม่ทัพเข้าหอไม่ได้อีกแล้ว

“เฮ้อ...ทะลุมิติทั้งที ดันเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายเสียได้”

เจียงเสวียนหนิงทำหน้าเซื่องซึมหมดอาลัยตายอยาก

ไม่คิดเลยว่าการเปลี่ยนแปลงตัวเองจะยากกว่านิยายที่อ่านมาเสียอีก ในนิยาย นางเอกล้วนเปลี่ยนชะตาชีวิตได้ แต่ดูเหมือนนางจะไม่ใช่หนึ่งในนั้น

“เสี่ยวจิน เสี่ยวจู มานี่สิ”

“เจ้าค่ะ”

เสวียนหนิงมองสาวใช้ทั้งสองด้วยความสับสน เพียงแค่เอ่ยเรียก พวกนางก็สะดุ้งตกใจถึงเพียงนี้

“มานี่...ข้าแค่จะถามอะไรหน่อย”

“ไม่ตีพวกเจ้าหรอกนะ”

เสวียนหนิงกวักมือเรียกสาวใช้ทั้งสองที่นั่งกอดกันตัวสั่น พวกนางได้แต่ผลักกันเข้ามาหานาง เห็นเช่นนั้นเสวียนหนิงก็อดสงสารไม่ได้ ที่ผ่านมาพวกนางคงถูกนางร้ายคนเดิมโขกสับไม่น้อย

เสี่ยวจินและเสี่ยวจูเห็นว่าครั้งนี้คุณหนูดูไม่ได้โกรธจนถึงขั้นอาละวาดเช่นที่ผ่านมา จึงค่อย ๆ คลานเข้าไปหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เสี่ยวจูสะกิดให้พี่สาวพูดก่อน พลางลอบมองสีหน้าคุณหนูอย่างระแวง

“เอ่อ...มีสิ่งใดจะสั่งให้บ่าวทำอีกหรือเจ้าคะ”

เสวียนหนิงเห็นใบหน้าใสซื่อของเสี่ยวจิน จึงยิ้มบาง ๆ ให้นางอย่างอ่อนโยน เสี่ยวจินที่เห็นรอยยิ้มของคุณหนูถึงกับแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง

“ท่านแม่ทัพเขานอนกับไป๋ชิงเหยียนทุกคืนเลยหรือ”

นางเอ่ยถามด้วยสีหน้าใสซื่อ แต่รอยยิ้มกริ่มนั้นกลับปกปิดไม่มิด จนสองพี่น้องมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก กลัวว่าหากพูดออกไป คุณหนูจะโกรธเอาได้

“เอ้า...รีบ ๆ พูดมาสิ ข้ารอฟังอยู่นะ”

‘อยากรู้จัง...พวกเขานอนร่วมห้องกันเฉย ๆ หรือแอบหวานกันอยู่บ้างนะ’

เสี่ยวจินและเสี่ยวจูถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มนั้น ไม่รู้ว่าคุณหนูกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่

เสี่ยวจูจึงทำใจกล้าเอ่ยออกไป ดูท่าคุณหนูคงอารมณ์ดี จึงไม่อาละวาด พูดออกไปอาจจะไม่ถูกทำโทษก็ได้

“ก็ไม่ถึงกับทุกคืนหรอกเจ้าค่ะ”

“ก็ฮูหยินยื่นคำขาด...ว่าให้ท่านแม่ทัพมานอนห้องเดียวกับคุณหนูทุกสามวันเจ้าค่ะ”

เสี่ยวจูลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ก่อนพูดต่อ

“มิเช่นนั้น...จะส่งคุณชายไป๋ให้แก่ทางการเจ้าค่ะ”

ป๊าบ! เมื่อได้ยินคำตอบจากเสี่ยวจู เสวียนหนิงถึงกับตบเข่าตนเองฉาดใหญ่ จนสาวใช้ทั้งสองถอยหนีทันที

“หึ...ร้ายนักนะ”

สองพี่น้องเตรียมอุดหูเมื่อเห็นคุณหนูเกริ่นมาเช่นนี้ คงจะด่าคุณชายไป๋อีกเป็นแน่

“เสวียนหนิง...เจ้ามันมารขัดขวางความรักคู่จิ้นของข้าเสียจริงเชียว”

นางหรี่ตาลง เชิดหน้ามองตรงไปข้างหน้าอย่างฮึกเหิม

“แต่ไม่ต้องกลัวไป...ต่อจากนี้เสวียนหนิงคนนี้”

“จะช่วยดันเรือของเจ้าเอง ไป๋ชิงเหยียน”

“รับรอง...ติ่งตัวแม่อย่างข้าไม่ทำให้ผิดหวังแน่”

เสี่ยวจูถึงกับสะกิดแขนพี่สาว ก่อนมองเสี่ยวจินที่ทำหน้าเหวอด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

“เสี่ยวจิน...ข้าว่าคุณหนูเราคงเสียใจจนเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ”

“นั่นสิ...ข้าว่าคุณหนูคงกำลังปลอบใจตัวเองอยู่แน่ เสี่ยวจู”

เสวียนหนิงรีบเดินไปยังโต๊ะหนังสือใกล้ ๆ ก่อนลงมือเขียนรายการอาหารที่ไป๋ชิงเหยียนกับหวังมู่เฉินชอบ แต่เมื่อเห็นว่าลายมือของตนเองสวยขนาดนี้ นางก็ยิ้มปริ่มอย่างเหลือเชื่อ

“นางร้ายนี่...ก็ลายมือสวยเหมือนกันนะเนี่ย”

นางเค้นความทรงจำจากเนื้อหานิยายที่อ่านมา ว่าเหยียนเหยียนของนางชอบอะไรที่สุดออกมาเต็มหน้ากระดาษ ก่อนส่งให้สาวใช้

“เอานี่ไป...พรุ่งนี้เตรียมอาหารตามนี้ให้ข้าด้วย”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”

เสวียนหนิงยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ขั้นแรก นางต้องแสดงความจริงใจให้พวกเขาเห็นเสียก่อน จึงจะได้รับความไว้ใจจากไป๋ชิงเหยียนและหวังมู่เฉิน

รุ่งเช้า เจียงเสวียนหนิงตื่นขึ้นด้วยความหวังเต็มอก ในฐานะติ่งตัวแม่ นางจะต้องได้เห็นกับตาตัวเองให้ได้ว่าพระเอกสุดโหดผู้นั้น...ยามอยู่กับนายเอกจะอ่อนโยนเพียงใด จะเหมือนในนิยายที่นางเคยอ่านหรือไม่

ร่างงามเดินเข้าสู่เรือนหลักด้วยรอยยิ้มสดใส ราวกับซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด แต่ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เรือนหลัก บรรยากาศภายในกลับเงียบลงในพริบตา

หวังมู่เฉินที่กำลังคีบอาหารอยู่ถึงกับวางตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง!

“อุ้ย!”

เสวียนหนิงสะดุ้งโหยง ใบหน้าจิ้มลิ้มหุบยิ้มลงฉับพลัน เมื่อเผชิญกับสีหน้าเย็นชาของหวังมู่เฉิน

‘ไอ้บ้านี่...หน้าหงิกชะมัด เชอะ!’

เสวียนหนิงเมินหวังมู่เฉิน แล้วหันไปทางไป๋ชิงเหยียน นางส่งยิ้มให้เขาอย่างเปิดเผย จนสาวใช้ที่เห็นต่างพากันตกใจทำตัวไม่ถูก

‘พระอาทิตย์คงขึ้นกลางคืนแล้วกระมัง ฮูหยินยิ้มให้คุณชายไป๋!’

“ข้านั่งด้วยสิ”

ร่างเล็กเลือกนั่งข้างไป๋ชิงเหยียนทันที ทำให้หวังมู่เฉินที่จับตามองนางอยู่ตลอดหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง

ส่วนไป๋ชิงเหยียนกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก นางในยามนี้ดูราวกับดอกเหมยบริสุทธิ์ มิใช่ดอกโบตั๋นแดงชาดร้อนแรงเช่นเมื่อก่อน

“เอ่อ...ฮูหยิน ข้าว่าเจ้าขยับไปหน่อยเถิด”

“ทำไมหรือ...” นางเอ่ยถามอย่างใสซื่อ

สายตานิ่งเรียบของไป๋ชิงเหยียนมองมายังตัวนาง เสวียนหนิงที่มัวแต่จ้องหน้าเขาจนเผลอเคลิ้ม จึงก้มลงมองตนเอง

แล้วก็พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด นางเผลอกอดแขนและซบไหล่เขาไปเสียแล้ว

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำให้ไป๋ชิงเหยียนตกใจ นางจึงรีบปล่อยแขนเขาทันที

กึก! หวังมู่เฉินกัดฟันแน่น นัยน์ตาคมกริบจ้องเสวียนหนิงเขม็ง เมื่อเห็นนางนั่งใกล้ชิดสหายของเขาเกินควร

ร่างสูงลุกพรวด ก่อนคว้าคอเสื้อนางให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปรานี

“มานี่...”

“โอ๊ย ๆ ๆ เบา ๆ หน่อยสิ...”

“จะลากข้าทำไมเนี่ย!”

ปึก! ร่างเล็กถูกจับให้นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว

คราวนี้นางถูกย้ายไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะอาหาร ห่างจากไป๋ชิงเหยียนราวกับหวังมู่เฉินขีดเส้นแบ่งเขตเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“เฮ้อ...ข้านั่งตรงนี้ก็ได้” นางทำหน้าเศร้าซึมอย่างน่าสงสาร

แต่หวังมู่เฉินหาได้สนใจ เขาหันไปทางไป๋ชิงเหยียนอย่างสงบนิ่ง

“กินต่อเถอะ”

“อื้ม...”

ไป๋ชิงเหยียนตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะแอบเหลือบมองเสวียนหนิง

เพียงเห็นสีหน้าสลดของนาง ในใจก็ยิ่งเกิดคำถามมากมายไม่รู้จบ

‘เมื่อครู่...นางกอดแขนข้าเพราะเหตุใดกัน’

แววตาของไป๋ชิงเหยียนไหววูบ ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ ทว่านิ้วมือที่ยังเจ็บอยู่กลับทำให้การคีบอาหารเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

เคล้ง! ตะเกียบหลุดจากมือ กระแทกชามข้าวเสียงดัง ฝ่ามือเรียวสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด

“ซี้ด...”

“ชิงเหยียน...”

“เหยียนเหยียน...”

ทั้งสองเอ่ยเรียกชื่อเขาพร้อมกันด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงเหยียนเจ็บจนกินข้าวต่อไม่ได้

หวังมู่เฉินตวัดสายตามาทางเสวียนหนิงตาเขียวปั๊ด เมื่อเห็นว่านางทำท่าจะเข้ามาหาสหาย ในใจยิ่งระแวงว่านางกำลังคิดจะเล่นเล่ห์กลอันใดอีก

“มาเถอะ…ข้าป้อนเจ้าเอง”

เพียงได้ยินว่าพระเอกกำลังจะป้อนข้าวนายเอกสุดน่ารักของนาง ใบหน้าที่เซื่องซึมพลันเผยรอยยิ้มปริ่ม ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย เฝ้ามองหวังมู่เฉินป้อนข้าวให้ไป๋ชิงเหยียนอย่างมีความสุข

‘ว้าย! ตายแล้วแม่…แค่ป้อนข้าว ต้องจ้องหน้ากันหวานขนาดนั้นเลยหรือไง’

เสวียนหนิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นางบิดตัวไปมา ราวกับกำลังชมฉากหวานของคู่พระนางด้วยความอิ่มเอมใจ

ไป๋ชิงเหยียนที่เห็นสายตาเป็นประกายของเสวียนหนิง ข้าวที่เพิ่งเคี้ยวเข้าไปแทบกลืนไม่ลง

“เอ่อ…ข้าว่า ข้ากินเองดีกว่ามู่เฉิน”

เขาทำท่าจะแย่งตะเกียบจากหวังมู่เฉิน เพราะเริ่มรู้สึกผิดปกติกับสายตาของเสวียนหนิงที่มองมายังเขา

แต่หวังมู่เฉินกลับไม่ยอม ยังคงป้อนข้าวให้สหายต่อไป พร้อมสลับคีบอาหารกินเอง

“อย่าดื้อ…มือเจ็บเช่นนี้ เจ้าจะกินเองได้อย่างไร”

“แต่ข้ายังกินเองได้”

ไป๋ชิงเหยียนมีสีหน้าลำบากใจ มองสลับระหว่างสหายกับฮูหยินของเขา ซึ่งเอาแต่ยิ้มมองมาทางตนอย่างทำตัวไม่ถูก

‘ไอ้บ้ามู่เฉิน! ดูฮูหยินเจ้าสิ นางมองข้าแปลกๆ หรือไม่’

‘นั่น! นางจะยิ้มอะไรนักหนา ยังจะยิ้มอยู่อีก’

“มา อ้าปาก…อีกคำแล้วค่อยกินยา”

หวังมู่เฉินคีบเนื้อปลานึ่งให้ไป๋ชิงเหยียนกิน ท่าทางของเขาราวกับกำลังดูแลภรรยาตัวน้อย จนไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่ตลอด

ส่วนเสวียนหนิงก็กินข้าวไป ยิ้มตาหวานไป ฟินกับภาพพระเอกเอาอกเอาใจนายเอกของนาง จนไม่รู้เลยว่าสาวใช้ทั้งสองกำลังมองมาด้วยความสับสนเพียงใด

‘ฉันมานั่งเป็นส่วนเกินของพวกเขาหรือเปล่านะ’

“มู่เฉิน…เจ้ารีบกินข้าวเถอะ”

“ไม่ใช่ว่าเจ้าจะรีบไปค่ายทหารหรอกหรือ”

ไป๋ชิงเหยียนรีบแย่งตะเกียบจากหวังมู่เฉิน เขาเริ่มรู้สึกว่าเสวียนหนิงคงมองเขากับมู่เฉินเป็นคู่รักกันไปแล้วแน่ๆ แต่ที่น่าประหลาดคือคราวนี้นางกลับไม่โวยวายเช่นทุกที เมื่อเห็นว่ามู่เฉินดูแลเขา

ช่างน่าประหลาดใจนัก ทั้งนางยังดูยินดีจนออกนอกหน้าเสียด้วยซ้ำ นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“เฮ้อ…เจ้านี่ดื้อนักนะชิงเหยียน”

“หากท่านป้าหรูเยวยังอยู่ คงอดตีเจ้าไม่ได้แน่”

“มือเจ็บก็ยังทำเป็นเข้มแข็งอยู่อีก”

“หากจะโทษ…ก็คงต้องโทษคนที่ทำร้ายเจ้าถึงจะถูก”

กล่าวจบ หวังมู่เฉินปรายหางตามาทางเสวียนหนิงอย่างเย็นชา แต่เมื่อเห็นว่านางยังเอาแต่นั่งยิ้ม เขายิ่งเดือดดาลในใจ คิดว่านางคงไม่สำนึกผิดที่ทำร้ายสหายของเขา

ส่วนเสวียนหนิงที่ถูกพูดถึงถึงกับสะดุ้ง ดวงตาเลิ่กลั่ก ก่อนรีบปรับสีหน้าให้นิ่งเข้าไว้

“หึ…คนชั่วอย่างไรก็ยังเป็นคนชั่ว ต่อให้แสร้งทำเป็นดี ก็ยังร้ายกาจอยู่วันยังค่ำ”

หวังมู่เฉินแทบอยากจับเสวียนหนิงโยนออกนอกห้องไปเสียให้พ้น เช้านี้มีนางมานั่งร่วมโต๊ะด้วย เขาก็แทบกินข้าวไม่ลง

“มาเถอะ…ปลานึ่งนี่เจ้าชอบมากไม่ใช่หรือ”

ไป๋ชิงเหยียนมองตะเกียบที่สหายคีบอาหารมาให้ ได้แต่จนใจและยอมกินอาหารนั้นแต่โดยดี

“อื้อ…ขอบใจเจ้ามาก”

หวังมู่เฉินยิ้มบางให้ไป๋ชิงเหยียน ในใจพลันนึกถึงช่วงวัยเยาว์ ตอนที่มือทั้งสองข้างของเขาแตกระบมจากการฝึกดาบอย่างหนัก และไป๋ชิงเหยียนเคยเป็นฝ่ายป้อนข้าวให้เขาเช่นนี้

“เจ้าเนี่ยนะ…กินข้าวเลอะปากอีกแล้ว ชิงเหยียน”

เมื่อเห็นเม็ดข้าวติดอยู่ตรงมุมปากของสหาย หวังมู่เฉินจึงขยับเข้าไปใกล้ ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยออกให้อย่างเบามือ

เสวียนหนิงทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังฝันหวาน เมื่อได้เห็นทั้งคู่ใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้กับตาตนเอง หัวใจของติ่งสาววายแทบกรีดร้อง

‘อร้ายยย! นั่นมันตาสบตากันชัดๆ!’

‘ฟินกว่าอ่านในนิยายอีก!’

“อร่อยหรือไม่ ชิงเหยียน”

เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยถามจากเสวียนหนิง ทั้งคู่จึงหันมาทางนางพร้อมกัน แต่ไป๋ชิงเหยียนลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนเอ่ยตอบออกไป

“ก็อร่อยดีขอรับ” เขาตอบเสียงเรียบ

นางได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มปริ่มด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าอาหารที่นางให้สาวใช้เตรียมไว้ถูกปากไป๋ชิงเหยียน

“เช่นนั้น…พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเตรียมไว้อีกนะ”

“เจ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ชิงเหยียน”

เพล้ง! แต่แล้วจานอาหารบนโต๊ะกลับถูกหวังมู่เฉินปัดตกลงพื้นจนแตกกระจาย

รอยยิ้มยินดีของเสวียนหนิงพลันแข็งค้าง นางมองอาหารที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นด้วยสายตาสั่นไหว

“ต่อไปนี้ หากผู้ใดกล้านำอาหารที่นางทำขึ้นโต๊ะอีก”

“ข้าจะสั่งโบย…และขายออกไปเสีย”

สิ้นคำของท่านแม่ทัพหวังมู่เฉิน สาวใช้ต่างพากันก้มหน้ารับคำด้วยร่างที่สั่นเทา ส่วนเสวียนหนิงได้แต่มองดูทุกอย่างด้วยความเสียใจเงียบๆ

ไป๋ชิงเหยียนเห็นว่าสหายทำเกินไป ในใจพลันกระตุกวูบ เมื่อเห็นดวงตาของเสวียนหนิงแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้

“มู่เฉิน…เจ้าใจเย็นๆ ก่อน”

“ออกไป!” เขาตวาดใส่นางเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาล

เสวียนหนิงหลับตาสะดุ้งเฮือก ก่อนมองหน้าหวังมู่เฉินด้วยความน้อยใจ น้ำตาไม่รักดีกลับไหลรินลงมาเงียบๆ ร่างเล็กวิ่งหนีออกไปทันที

หมับ! ไป๋ชิงเหยียนคว้าแขนสหายเอาไว้ ฝืนความเจ็บที่ฝ่ามือ ก่อนสบตาเขาอย่างไม่พอใจเป็นครั้งแรก

“เจ้าทำเกินไปหรือไม่ มู่เฉิน”

“บางที…นางอาจแค่หวังดีก็ได้”

หวังมู่เฉินที่กำลังฉุนจัด ค่อยๆ คิดตามคำพูดของสหายจนความโกรธจางลง ก่อนมองไปยังประตูด้วยสายตาสั่นไหววูบหนึ่ง

“เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

“ข้าจะไปค่ายทหารแล้ว”

กล่าวจบ หวังมู่เฉินก็เดินออกไปทันที แต่เส้นทางที่เขามุ่งไปกลับไม่ใช่หน้าประตูจวนเพื่อไปค่ายทหารแม้แต่น้อย