บทที่ 5

หวังมู่เฉินที่อ้างกับไป๋ชิงเหยียนว่าจะไปค่ายทหาร แท้จริงแล้วกลับแอบเดินตามเจียงเสวียนหนิงมายังเรือนของนางต่างหาก

ช่วงขาที่ยาวก้าวเพียงไม่กี่ครั้ง ก็เข้าประชิดร่างเล็กของนางได้ทัน ก่อนที่นางจะมีโอกาสกลับเข้าเรือนเสียอีก

หมับ! ฝ่ามือหยาบคว้ารั้งข้อมือบางของเสวียนหนิงเอาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมจับจ้องนางไม่วางตา

“อ๊ะ! ข้าเจ็บนะ”

แต่แล้วหวังมู่เฉินกลับชะงักไป เมื่อเห็นใบหน้าของนางใกล้ ๆ นางไม่เพียงทำตัวแปลกไปเท่านั้น วันนี้ใบหน้าที่เคยประโคมแต่งแต้มจนหนาเตอะ กลับดูงดงามอ่อนเยาว์ยิ่งนัก ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย

“เจ้ากำลังวางแผนอันใดอยู่กันแน่ เสวียนหนิง”

“ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนเลยว่า”

“เจ้าห้ามแตะต้องชิงเหยียนอีก”

เขาเอ่ยเสียงเข้มอย่างดุดัน แต่เมื่อหันไปเห็นรอยช้ำที่ยังหลงเหลืออยู่บนลำคอของนางจากฝีมือของตนเอง ฝ่ามือหนาจึงคลายจากข้อมือนางโดยไม่รู้ตัว

“ข้าสาบาน...ว่าต่อจากนี้จะไม่ทำร้ายไป๋ชิงเหยียนอีก”

เสวียนหนิงสบตาหวังมู่เฉินอย่างแน่วแน่

“ท่านจงวางใจ นับจากนี้ไปข้าจะทำดีกับเขาให้มากที่สุด”

“อย่างน้อย...ก็ขอให้ข้าได้ทำอะไรเพื่อไถ่โทษให้ชิงเหยียนบ้างได้หรือไม่”

‘แม้ว่านั่น...จะไม่ใช่ฝีมือฉันก็เถอะนะ’

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหวังมู่เฉินยังคงไม่เชื่อใจนาง เสวียนหนิงจึงชูนิ้วขึ้นกล่าวคำสาบานทันที

“หากท่านยังไม่เชื่อใจข้า...”

“เช่นนั้นข้าขอสาบาน หากในชาตินี้ข้าทำร้ายไป๋ชิงเหยียนอีก”

“ขอให้ข้าตายด้วยคมหอกคมดาบนับพันเล่ม”

‘ตายห่า!แล้ว ฉันสาบานแรงไปไหมนะ’

แม้คำสาบานที่เอ่ยออกไปจะทำให้นางเสียวสันหลังวาบ แต่เสวียนหนิงยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

หวังมู่เฉินถึงกับหรี่ตามองนางอย่างจับผิด เขาแอบพิจารณาท่าทีของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นด้วยกับสหายว่านางดูเปลี่ยนไปจริง

แต่เพียงชั่วข้ามคืน สตรีร้ายกาจเช่นนางจะเปลี่ยนไปได้จริงหรือ

“หึ...ทำให้ได้อย่างที่พูดเถอะ”

“ข้าจะดูสิว่า...สตรีเช่นเจ้าจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอันใดอีก”

กล่าวจบ หวังมู่เฉินก็เตรียมหันหลังเดินจากไป เขาไม่อยากเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นของนาง มันไม่คุ้นตาเอาเสียเลย ในใจกลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด

เสวียนหนิงเห็นว่าหวังมู่เฉินกำลังจะไป จึงรีบก้าวตามเขาไป เพื่อถามให้แน่ใจเรื่องของเขากับไป๋ชิงเหยียน

“เดี๋ยวก่อน”

“อันใดอีก”

แต่เพราะคงรีบจนเกินไป นางจึงหยุดเดินไม่ทัน ในจังหวะเดียวกับที่หวังมู่เฉินหันกลับมา เสวียนหนิงจึงเผลอจุมพิตริมฝีปากของเขาเข้าอีกครั้งจนได้

ตึกตัก…ตึกตัก…หัวใจแกร่งเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ

หวังมู่เฉินและเสวียนหนิงต่างเบิกตากว้าง จ้องหน้ากันอย่างตกตะลึง เมื่อทั้งคู่เผลอจุมพิตกันอีกครั้ง

ฟึ่บ! ร่างสูงรีบผละออกห่างจากนางทันที ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ สับสนจนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

ส่วนเสวียนหนิงก็อายจนหน้าแดงไม่แพ้กัน ได้แต่ยกมือแตะริมฝีปากตนเองอย่างประหม่า

“เมื่อครู่ข้าขอโทษ”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ”

นางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน แต่สีหน้ากลับประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

‘บ้าเอ๊ย! ดันไปจูบพระเอกโหดนี่จนได้สินะฉัน’

หวังมู่เฉินรีบเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้นางเห็นว่าเขากำลังประหม่า

“มีสิ่งใดจะพูดก็รีบพูดมา เสียเวลาข้า”

‘เมื่อครู่...ริมฝีปากนางช่างนุ่มนัก’

เมื่อรู้ว่าตนเผลอคิดในสิ่งที่ไม่ควร เขาจึงฝืนสลัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที

เสวียนหนิงรวบรวมความกล้า ก่อนเอ่ยสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา บางทีนี่อาจทำให้หวังมู่เฉินยอมมองนางในแง่ดีขึ้นบ้างก็ได้

“เรื่องที่ท่านจะต้องมานอนกับข้าทุกสามวันน่ะ”

“ไม่ต้องก็ได้...หากท่านพอใจจะนอนที่ไหนก็แล้วแต่ท่านเถอะ”

นางลอบมองสีหน้าเย็นชาของหวังมู่เฉินอย่างหวั่น ๆ

“หรือ...ท่านอยากไปค้างที่ห้องของไป๋ชิงเหยียนทุกคืนก็ได้นะ”

“ข้าเปิดทางให้ท่านเต็มที่เลย”

กล่าวจบ นางก็ขยิบตาให้เขาอย่างทะเล้น ราวกับเข้าอกเข้าใจเขาเป็นอย่างดี

ทำเอาหวังมู่เฉินโกรธจนแทบควันออกหู นั่นนางหมายความว่าอย่างไรกัน

“นี่เจ้า...เดี๋ยวนะ หมายความว่าอย่างไรกัน”

“ข้ากับชิงเหยียนเป็นสหายกันนะ”

แต่เสวียนหนิงกลับตีความว่าท่าทีร้อนรนของเขาคือความเขินอายนางจึงยิ้มให้เขา ก่อนตบบ่าแกร่งเบา ๆ ราวกับทั้งคู่เป็นสหายรู้ใจกันมานาน

“เอาน่า...ข้ารู้หมดแล้ว”

“ไม่ต้องอายข้าหรอก เดี๋ยวนี้โลกมันเปิดกว้าง”

“จะเพศไหนก็ไม่เป็นไร...ขอเพียงท่านพอใจก็พอ”

กล่าวจบ นางก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างพอใจ

‘แสดงความจริงใจถึงขนาดนี้แล้ว อย่าจ้องจะกินหัวฉันก็พอ’

แต่กว่าที่หวังมู่เฉินจะเข้าใจสิ่งที่นางพูด เสวียนหนิงก็เดินกลับเข้าเรือนไปเสียแล้ว

“นี่! เจ้าหาว่าข้าเป็นต่วนซิ่วหรือ เจียงเสวียนหนิง”

ใบหน้าของหวังมู่เฉินพลันเขียวคล้ำลง นางยังคงปักใจเชื่อว่าเขาชอบบุรุษ ทั้งยังพาลหึงหวงไป๋ชิงเหยียน และคิดว่าเขากับสหายมีอันใดกัน

“หึ...สตรีใจหยาบช้า คิดว่าข้าชอบบุรุษอย่างนั้นหรือ”

หวังมู่เฉินมองไปยังเรือนของนาง ในใจเดือดดาลยิ่งนัก นางทำเป็นใจกว้าง ยกเขาให้ไป๋ชิงเหยียน นางชักจะเป็นเอามาก

เขาได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนเดินจากไปด้วยความไม่พอใจยิ่งนัก

บัดนี้เข้าสู่ยามอู่แล้ว ไป๋ชิงเหยียนกำลังนั่งฝึกคัดอักษร ทว่ามือที่ยังเจ็บจากการถูกเสวียนหนิงทำร้ายยังไม่หายดีนัก

เขากังวลเพียงว่าต่อจากนี้อาจไม่สามารถกลับมาคัดอักษรและวาดภาพได้ดังเดิมอีกแล้ว

ในฐานะบัณฑิต ฝ่ามือทั้งสองข้างคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา เมื่อฝืนทำต่อไปก็มีแต่จะยิ่งเจ็บนิ้วมือ สุดท้ายจึงวางพู่กันลงด้วยสีหน้าเศร้าสลด

ในใจหวนนึกถึงคำของมารดา “มือคู่นี้ไม่ควรเปื้อนเลือด แต่มันเหมาะแก่การจับพู่กันมากกว่า” คือคำที่มารดาเคยกล่าวกับเขา

ท่านเฝ้าทะนุถนอมร่างกายของเขาเป็นอย่างดี เพราะรู้ว่าตัวเขาชอบการอ่านตำรา มากกว่าการจับดาบออกรบเช่นหวังมู่เฉิน

หากเขาเป็นหิมะที่เงียบงาม หวังมู่เฉินก็คือไฟที่ร้อนแรง ทั้งสองแตกต่างกันจนไม่น่าจะอยู่ร่วมกันได้ ทว่าเมื่ออยู่เคียงกัน กลับกลายเป็นที่พักพิงของกันและกัน

ในขณะที่ไป๋ชิงเหยียนกำลังจมอยู่กับอดีตและคิดถึงบิดามารดา เสวียนหนิงก็เดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ ในมือถือตลับยารักษาบาดแผลที่นิ้วมือมาด้วย

“เจ้ากำลังคัดอักษรอยู่หรือ”

ไป๋ชิงเหยียนชะงักเมื่อได้ยินเสียงของเจียงเสวียนหนิง ก่อนหันกลับมาหานางอย่างไม่ค่อยวางใจนัก

“เจ้ามาทำไมกัน ที่นี่เจ้าเคยบอกว่ามันสกปรกมิใช่หรือ”

‘โอ๊ย...คำพูดประชดประชันจากเหยียนเหยียน ทำฉันใจสลายเลย’

เสวียนหนิงมีสีหน้าสลดลง ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้าเอายามาให้” นางชูตลับยาในมือขึ้นอย่างบริสุทธิ์ใจ

“รับรอง...ไม่แอบใส่อะไรลงไปในนี้แน่นอน”

กล่าวจบ นางก็ล้วงเนื้อยาออกมาทาฝ่ามือตนเองให้ไป๋ชิงเหยียนดู เมื่อเห็นว่าเขานิ่งเงียบ จึงอาสานั่งลงข้างกาย ก่อนมองฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาด้วยสายตาเสียใจ

“เจ็บมากหรือไม่”

“ขอข้าดูหน่อยเถิด”

ไป๋ชิงเหยียนคิดจะดึงมือกลับ แต่สายตาของนางในยามนี้กลับอ่อนโยนนัก จนเขาเผลอมองโดยไม่รู้ตัว

เสวียนหนิงแกะผ้าพันแผลผืนเดิมออกอย่างเบามือ นางแทบร้องไห้ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลออยู่ที่หางตา จนแทบกลั้นไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นว่านิ้วมือและฝ่ามือของเขาบอบช้ำเพียงใด

“ขอโทษนะ...เจ้าคงเจ็บน่าดูเลย”

ติ๋ง! หยดน้ำตาของนางร่วงลงบนหลังฝ่ามือเขา ทำให้ไป๋ชิงเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ได้แต่มองใบหน้าที่กำลังร้องไห้เงียบ ๆ ของนางอย่างไม่เข้าใจ

ความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิดขึ้นทำให้เขาสับสน กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของนางลอยมาแตะปลายจมูก มิใช่กลิ่นเครื่องหอมฉุน ๆ เช่นที่ผ่านมาอีกแล้ว

เสวียนหนิงค่อย ๆ ทายาลงบนนิ้วมือที่บวมช้ำของไป๋ชิงเหยียนอย่างแผ่วเบา นางทำอย่างใจเย็นจนครบทั้งสิบนิ้ว ก่อนก้มลงเป่าแผลให้เขาเบา ๆ

“ฟู่วส์...”

“หายไว ๆ นะ ถ้าฝ่ามือคู่นี้เป็นอะไรไป”

“ข้าคงปวดยิ่งนัก”

ไป๋ชิงเหยียนสบกับแววตาเศร้าหมองของนางอย่างสั่นไหว เสวียนหนิงในยามนี้ดูเปลี่ยนไปจนเขาทำตัวไม่ถูก ไหนจะวันนี้นางยังไม่แต่งหน้าเข้มเช่นทุกที

ยามนางอยู่ใกล้ ใบหน้านี้ช่างงดงามเหลือเกิน แต่ติดตรงที่นางไม่น่าเป็นคนใจร้ายถึงเพียงนี้

เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังคิดกับนางเกินควร ไป๋ชิงเหยียนจึงค่อย ๆ ดึงฝ่ามือกลับจากเสวียนหนิง ทั้งยังจงใจขยับออกห่างจากนาง

“ฮูหยิน...เจ้ากลับไปเถอะ”

“ข้าจะพักผ่อนแล้ว”

“ได้สิ...เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ”

“แล้วข้าจะมาหาเจ้าใหม่”

“ข้าน่ะ เตรียมกระดาษเนื้อดีไว้ให้เจ้าตั้งเยอะแหนะ”

“ยังมีแท่งหมึกกับที่ฝนหมึกอันใหม่ด้วยนะ”

รอยยิ้มของนางค่อย ๆ จางลง ก่อนเอ่ยออกมาแผ่วเบา เพราะกำลังชดเชยในสิ่งที่นางร้ายคนเดิมเคยทำไว้กับไป๋ชิงเหยียน

“ชดเชยของเดิม...ที่ข้าทำลายของเจ้าไป”

“ข้ารู้ว่าเจ้าชอบอ่านตำรา คัดอักษร และวาดภาพ”

“แต่ข้าในยามนี้ ไม่ใช่เสวียนหนิงคนเดิมอีกแล้ว”

“เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะไม่มีวันทำร้ายเจ้าอีกเด็ดขาด”

เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงเหยียนยังคงนิ่ง ไม่เอ่ยคำใด เสวียนหนิงเม้มริมฝีปาก ก่อนหันหลังกลับไปช้า ๆ แววตาเจือความผิดหวังที่ปิดไม่มิด

ไป๋ชิงเหยียนเห็นนางเดินจากไปด้วยสีหน้าเศร้าเช่นนั้น ถึงกับใจกระตุกวูบอย่างไม่เข้าใจตนเอง ก่อนก้มลงมองฝ่ามือที่นางทายาให้ด้วยสายตาสับสน

‘คำพูดพวกนั้น...ข้าควรเชื่อใจนางหรือไม่’