บทที่ 12 น่าเป็นห่วง

CW: มีการกล่าวถึงเนื้อหาล่อแหลมทางเพศ

---

“คุณหนูเป็นยังไงบ้าง!?”

ราเชนทร์รีบไขรหัสวิ่งกุลีกุจอขึ้นเพนส์เฮาส์ เพราะเป็นห่วงคุณหนูเกรงว่าจะเป็นอะไรไป ตัวเล็กเท่าเมี่ยงไม่รู้จะโดนลมแอร์พัดจนล้มตกบันไดหรือเปล่า ทว่าพอมาเห็นเจ้าทนายนั่งเคี้ยวผลไม้เคลือบช็อกโกแลตกรุบ ๆ ก็กะจะเดินเข้าไปทุบข้อหาแย่งขนมชาวบ้าน

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ”

นรินทร์กล่าวขึ้นมาก่อนจะจิ้มขนมใส่ปากอีกชิ้นอย่างผาสุก ดีจริง ๆ ที่ปันส่วนไว้กินเป็นมื้อดึก ทำงานมาเหนื่อย ๆ มีของหวานเป็นรางวัลชีวิตมันดีอย่างนี้นี่เอง

“เดี๋ยว...ไม่ได้เป็นอะไรเหรอครับ แล้วที่ไอ้วินมันส่งรูปมา...”

“คุณหนูบอกว่าอยากรู้ว่าท้องได้ไหม เลยเรียกหมอมาตรวจเฉย ๆ”

ราเชนทร์ได้ฟังดังนั้นก็โล่งอก เพราะเราเถียงกันไปเมื่อเที่ยงสินะ คุณหนูถึงได้เรียกหมอมาตรวจอาการถึงบ้าน เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยมากกว่าที่จินตนาการเอาไว้เสียอีก

ไม่นานเจ้าวินมันก็ขอตัวกลับเพราะจะรีบไปดูซีรีส์จีนออกใหม่ ทิ้งให้เขาในสภาพหัวฟูรีบขับอนาสตาเซียกลับมาด้วยความเร่งรีบจนเกือบโดนใบสั่ง

ราเชนทร์ไม่รู้ต้องพูดอะไรจึงได้แต่นั่งจับหลังคอกระอักกระอ่วน จะไปอาบน้ำเข้านอนก็เกรงใจเจ้าภาพอย่างคุณหนูที่กำลังเอร็ดอร่อยกับขนมที่ทำให้เมื่อเช้า แต่ตอนนี้มันเที่ยงคืนแล้วไม่ใช่หรือ น่าจะอาบน้ำเตรียมนอนได้แล้วสิ

“ทำไมคุณหนูถึงยังไม่นอนเหรอครับ? วินมันบอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดนี่”

“ผมมีเรียนออนไลน์น่ะ”

“ระดับคุณหนูยังต้องเรียนอีกเหรอครับ”

“เรียน Green Tourism มันไม่ได้บรรจุอยู่ในที่ที่ผมจบมา”

“อ๋อ แล้วคุณหนูจบอะไรมาเหรอครับ”

“QT Business School อังกฤษ”

“ผมไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่คงดังมากแน่ ๆ เห็นโรงแรมเป็นชื่อฝรั่งเศส นึกว่าคุณหนูจะจบฝรั่งเศสซะอีก”

“เคยไปแลกเปลี่ยนอยู่ครั้งหนึ่ง สมัยประถม”

“สมแล้วที่เป็นคุณหนู”

พอได้เริ่มคุยพวกเขาก็คลายความเกร็งลงไปเยอะ บวกกับคุณหนูเองก็ยินดีตอบคำถามอยู่ตลอด ๆ ไม่ได้ปิดบังเป็นความลับส่วนตัวอย่างใด แม้จะบอกแค่ผิวเผินไม่ได้อธิบายรายละเอียดก็ตาม

“แล้วผลตรวจเป็นยังไงบ้างเหรอครับ?”

“…”

ทันใดนั้นคุณหนูก็ตัวแข็งทื่อไม่พูดไม่จา พร้อมใบหูขึ้นสีแดงก่ำ เจ้าตัวยังคงปิดปากเงียบพลางหยิบแล็ปท็อปขึ้นเปิดไฟล์บางอย่างยื่นมาให้เขาอ่าน

“ลิสต์...อาหารสำหรับ...ว่าที่...คุณแม่”

“หมอส่งอันนี้มาให้ บอกว่าให้กินครับ...”

ด้วยความอยากเอาชนะนรินทร์จึงเรียกคุณหมอประจำตัวมาตรวจให้รู้ดำรู้แดง แต่ผลที่ออกมาคือตัวเขาเริ่มมีภาวะขาดสารอาหาร ทั้งที่สมัยเรียนจบใหม่ยังปกติดีอยู่แท้ ๆ

“ผมรบกวนคุณทำให้ตามนั้นได้ไหม ผมไม่สะดวกสั่งเอง ค่าวัตถุดิบเดี๋ยวผมโอนเข้าบัญชีให้ทุกเดือน”

นรินทร์พูดไปก็อายตัวเอง เมื่อเที่ยงยังปากดีเถียงเขาสุดใจขาดดิ้นอยู่เลยว่าไม่ได้ผอมกะหร่อง มาตอนนี้กลับมาขอร้องหน้าด้าน ๆ ทีแรกวิลเลี่ยมบอกจะทำตารางแล้วสั่งอาหารดิลิเวอรีมาให้ตามเวลา แต่คุณหมอก็ปรามไว้ก่อนเพราะระหว่างทางอาหารอาจปนเปื้อนฝุ่นควันบนถนน ทานติดต่อกันอาจไม่ใช่เรื่องที่ดี ดังนั้นควรกินอาหารปรุงสุกจากวัตถุดิบสดใหม่ วิลเลี่ยมจึงแนะนำให้เขามารบกวนคุณราเชนทร์

โอเมก้าตัวเล็กอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขายอมรับแล้วว่าตัวเองมันผอมไม่สมประกอบ ดังนั้นเชิญล้อกันตามสบายเลย

“เชื่อมือผมได้เลยครับ แต่เริ่มทำวันสองวันนี้เลยไม่ได้เพราะตารางผมยังไม่แน่นอน ไว้เดี๋ยวสัปดาห์หน้าจะทำให้นะครับ ระหว่างนี้เดี๋ยวผมขอทำเมนูง่าย ๆ ไปก่อน อาจจะไม่ตรงในนี้มากนัก เป็นอะไรไหมครับ?”

“อะ...อื้อ ไม่เป็นไรหรอก”

ราเชนทร์ฉีกยิ้มหวาน คุณหนูคนนี้ทำตัวน่ารักเป็นกับเขาด้วย เขาไม่รังเกียจหรอกที่มาขอร้องกันตรง ๆ แบบนี้ ในสัญญาเองก็มีเขียนไว้ว่าเขาต้องให้ความร่วมมือในการกำเนิดทายาท เรื่องนี้เองก็คงเป็นหนึ่งในนั้น

“ผมขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมครับ?”

“เชิญเลยครับ เดี๋ยวผมใช้อีกห้อง”

นรินทร์พยักหน้าตอบรับพลางมองแผ่นหลังกว้างเดินเข้าห้องนอนใหญ่ คุณหนูโอเมก้าได้เวลาส่วนตัวกลับคืนมานานสักพักแต่ไม่รู้ทำไมใบหูยังคงรู้สึกร้อนผ่าวอยู่ บางทีอาจเป็นไข้ ทว่าคุณหมอพึ่งมาตรวจไปหยก ๆ จะมีโรคภัยขึ้นมาได้อย่างไร จะว่าอายก็แปลก แต่ยิ่งนึกย้อนไปถึงใบหน้าเมื่อสักครู่ของคุณราเชนทร์ จากแค่ใบหูก็เริ่มลุกลามมายังพวงแก้ม นี่เขาเป็นอะไรไป

---

ราเชนทร์เข้ามาในห้องน้ำก็ยิ้มดีใจ ที่คุณหนูรู้เรื่องสุขภาพร่างกายตัวเองแล้ว บางทีชีวิตต่อจากนี้อาจง่ายขึ้น ที่ทำงานแม้มีตัวปัญหาอยู่บ้าง...ก็เยอะอยู่ แต่ในเมื่อมีหัวหน้าที่เข้าอกเข้าใจมันก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ก็เอาไปรายงานไอ้วิน ไม่ก็ (ว่าที่) ภรรยาก็จบข่าว ดังนั้นพรุ่งนี้ พวกลูกมือกะบ่าย พวกเอ็งเตรียมตัวเตรียมใจโดนเอาคืนได้เลย!

เชฟหนุ่มหัวเราะสะใจกับตัวเองพลางคิดแผนชั่วในหัว แล้วจึงหยิบเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมาสวมเตรียมตัวไปเก็บสัมภาระทุกอย่างให้เข้าที่เสียก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีไฟล์รายการอาหารของวันพรุ่งนี้ รวมไปถึงรายการอาหารของคุณหนูที่ต้องทำความเข้าใจวัตถุดิบแล้วคิดเมนูเตรียมไว้ตลอดทั้งเดือนต่อจากนี้

เมื่อออกจากห้องน้ำเข้าสู่ห้องนอน ฮัมเพลงด้วยความรื่นรมย์ พลันหางตาหันไปเห็นเงาตะคุ่มเดินเข้ามาใกล้ก็หันไปมอง

“คุณหนู!!”

“ครับ?”

“ชะ...ชุดนั้นมัน!”

ราเชนทร์สะดุ้งตกใจดีดตัวหนีแทบไม่ทัน เนื่องจากการแต่งกายของคุณหนูช่างวาบหวิวจนเขาไม่อาจคิดได้ว่าผ้าบนตัวคือชุดนอน

เสื้อสายเดี่ยวขนาดสั้นครึ่งตัวตัดเย็บจากผ้าเนื้อบางสีขาว มีระบายเป็นชั้นปกปิดช่วงอกอย่างหมิ่นเหม่เผยหน้าท้องขาวเนียนแบนราบ เข้าคู่กับกางเกงขาสั้นทรงหลวมทำจากผ้าชนิดเดียวกัน แน่นอนว่าความสั้นและบางของเนื้อผ้าแทบไม่ปกปิดอะไรเลย ยังดีที่เจ้าตัวคลุมผ้าคลุมลูกไม้มาด้วย

“ชุดนี้ คุณราเชนทร์ไม่ชอบเหรอครับ?”

“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นครับ!”

โคตรน่ารัก โคตรถูกใจเลยต่างหาก ยิ่งเป็นคุณหนูที่เบ้าหน้าดีอยู่แล้วยิ่งไปกันใหญ่!

“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมถึงหนีครับ”

นรินทร์ไม่เข้าใจ ก่อนพาเข้ามาอยู่บ้านเดียวกันเขาก็ค้นหาความชอบของพวกอัลฟ่าสมัยนี้มาแล้วว่าชอบแบบไหน ส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าชอบแบบที่ดูอ่อนแอบอบบาง เขาจึงเลือกสีขาวแบบที่ทั้งโชว์เนื้อหนังแต่ก็ยังดูไม่ประเจิดประเจ้อมา

“ผมถามหมอมาแล้ว ว่าระหว่างที่เก็บไข่ไม่ได้ให้ลองทำวิธีธรรมชาติไปก่อน”

“ครับ?”

“อย่าเล่นตัวได้ไหมครับ มันเสียเวลาผมนะ พรุ่งนี้ผมต้องทำงานแต่เช้า”

ว่าแล้วคุณหนูโอเมก้าก็เข้าประชิดตัวเชฟหนุ่ม นั่งคร่อมกลางกายบดเบียดคลอเคลีย บีบบังคับให้ว่าที่สามีทำหน้าที่ของตนเสียที ในขณะที่ราเชนทร์ได้แต่ร้องโอดโอยอดกลั้นสัญชาตญาณดิบอยู่ในใจ นี่สวรรค์ตั้งใจมอบรางวัลหรือลงโทษเขากันแน่