เข้าสู่ระบบCW: มีการกล่าวถึงเนื้อหาล่อแหลมทางเพศ
“คุณหนูเป็นยังไงบ้าง!?”
ราเชนทร์รีบไขรหัสวิ่งกุลีกุจอขึ้นเพนส์เฮาส์ เพราะเป็นห่วงคุณหนูเกรงว่าจะเป็นอะไรไป ตัวเล็กเท่าเมี่ยงไม่รู้จะโดนลมแอร์พัดจนล้มตกบันไดหรือเปล่า ทว่าพอมาเห็นเจ้าทนายนั่งเคี้ยวผลไม้เคลือบช็อกโกแลตกรุบ ๆ ก็กะจะเดินเข้าไปทุบข้อหาแย่งขนมชาวบ้าน
“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ”
นรินทร์กล่าวขึ้นมาก่อนจะจิ้มขนมใส่ปากอีกชิ้นอย่างผาสุก ดีจริง ๆ ที่ปันส่วนไว้กินเป็นมื้อดึก ทำงานมาเหนื่อย ๆ มีของหวานเป็นรางวัลชีวิตมันดีอย่างนี้นี่เอง
“เดี๋ยว...ไม่ได้เป็นอะไรเหรอครับ แล้วที่ไอ้วินมันส่งรูปมา...”
“คุณหนูบอกว่าอยากรู้ว่าท้องได้ไหม เลยเรียกหมอมาตรวจเฉย ๆ”
ราเชนทร์ได้ฟังดังนั้นก็โล่งอก เพราะเราเถียงกันไปเมื่อเที่ยงสินะ คุณหนูถึงได้เรียกหมอมาตรวจอาการถึงบ้าน เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยมากกว่าที่จินตนาการเอาไว้เสียอีก
ไม่นานเจ้าวินมันก็ขอตัวกลับเพราะจะรีบไปดูซีรีส์จีนออกใหม่ ทิ้งให้เขาในสภาพหัวฟูรีบขับอนาสตาเซียกลับมาด้วยความเร่งรีบจนเกือบโดนใบสั่ง
ราเชนทร์ไม่รู้ต้องพูดอะไรจึงได้แต่นั่งจับหลังคอกระอักกระอ่วน จะไปอาบน้ำเข้านอนก็เกรงใจเจ้าภาพอย่างคุณหนูที่กำลังเอร็ดอร่อยกับขนมที่ทำให้เมื่อเช้า แต่ตอนนี้มันเที่ยงคืนแล้วไม่ใช่หรือ น่าจะอาบน้ำเตรียมนอนได้แล้วสิ
“ทำไมคุณหนูถึงยังไม่นอนเหรอครับ? วินมันบอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดนี่”
“ผมมีเรียนออนไลน์น่ะ”
“ระดับคุณหนูยังต้องเรียนอีกเหรอครับ”
“เรียน Green Tourism มันไม่ได้บรรจุอยู่ในที่ที่ผมจบมา”
“อ๋อ แล้วคุณหนูจบอะไรมาเหรอครับ”
“QT Business School อังกฤษ”
“ผมไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่คงดังมากแน่ ๆ เห็นโรงแรมเป็นชื่อฝรั่งเศส นึกว่าคุณหนูจะจบฝรั่งเศสซะอีก”
“เคยไปแลกเปลี่ยนอยู่ครั้งหนึ่ง สมัยประถม”
“สมแล้วที่เป็นคุณหนู”
พอได้เริ่มคุยพวกเขาก็คลายความเกร็งลงไปเยอะ บวกกับคุณหนูเองก็ยินดีตอบคำถามอยู่ตลอด ๆ ไม่ได้ปิดบังเป็นความลับส่วนตัวอย่างใด แม้จะบอกแค่ผิวเผินไม่ได้อธิบายรายละเอียดก็ตาม
“แล้วผลตรวจเป็นยังไงบ้างเหรอครับ?”
“…”
ทันใดนั้นคุณหนูก็ตัวแข็งทื่อไม่พูดไม่จา พร้อมใบหูขึ้นสีแดงก่ำ เจ้าตัวยังคงปิดปากเงียบพลางหยิบแล็ปท็อปขึ้นเปิดไฟล์บางอย่างยื่นมาให้เขาอ่าน
“ลิสต์...อาหารสำหรับ...ว่าที่...คุณแม่”
“หมอส่งอันนี้มาให้ บอกว่าให้กินครับ...”
ด้วยความอยากเอาชนะนรินทร์จึงเรียกคุณหมอประจำตัวมาตรวจให้รู้ดำรู้แดง แต่ผลที่ออกมาคือตัวเขาเริ่มมีภาวะขาดสารอาหาร ทั้งที่สมัยเรียนจบใหม่ยังปกติดีอยู่แท้ ๆ
“ผมรบกวนคุณทำให้ตามนั้นได้ไหม ผมไม่สะดวกสั่งเอง ค่าวัตถุดิบเดี๋ยวผมโอนเข้าบัญชีให้ทุกเดือน”
นรินทร์พูดไปก็อายตัวเอง เมื่อเที่ยงยังปากดีเถียงเขาสุดใจขาดดิ้นอยู่เลยว่าไม่ได้ผอมกะหร่อง มาตอนนี้กลับมาขอร้องหน้าด้าน ๆ ทีแรกวิลเลี่ยมบอกจะทำตารางแล้วสั่งอาหารดิลิเวอรีมาให้ตามเวลา แต่คุณหมอก็ปรามไว้ก่อนเพราะระหว่างทางอาหารอาจปนเปื้อนฝุ่นควันบนถนน ทานติดต่อกันอาจไม่ใช่เรื่องที่ดี ดังนั้นควรกินอาหารปรุงสุกจากวัตถุดิบสดใหม่ วิลเลี่ยมจึงแนะนำให้เขามารบกวนคุณราเชนทร์
โอเมก้าตัวเล็กอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขายอมรับแล้วว่าตัวเองมันผอมไม่สมประกอบ ดังนั้นเชิญล้อกันตามสบายเลย
“เชื่อมือผมได้เลยครับ แต่เริ่มทำวันสองวันนี้เลยไม่ได้เพราะตารางผมยังไม่แน่นอน ไว้เดี๋ยวสัปดาห์หน้าจะทำให้นะครับ ระหว่างนี้เดี๋ยวผมขอทำเมนูง่าย ๆ ไปก่อน อาจจะไม่ตรงในนี้มากนัก เป็นอะไรไหมครับ?”
“อะ...อื้อ ไม่เป็นไรหรอก”
ราเชนทร์ฉีกยิ้มหวาน คุณหนูคนนี้ทำตัวน่ารักเป็นกับเขาด้วย เขาไม่รังเกียจหรอกที่มาขอร้องกันตรง ๆ แบบนี้ ในสัญญาเองก็มีเขียนไว้ว่าเขาต้องให้ความร่วมมือในการกำเนิดทายาท เรื่องนี้เองก็คงเป็นหนึ่งในนั้น
“ผมขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมครับ?”
“เชิญเลยครับ เดี๋ยวผมใช้อีกห้อง”
นรินทร์พยักหน้าตอบรับพลางมองแผ่นหลังกว้างเดินเข้าห้องนอนใหญ่ คุณหนูโอเมก้าได้เวลาส่วนตัวกลับคืนมานานสักพักแต่ไม่รู้ทำไมใบหูยังคงรู้สึกร้อนผ่าวอยู่ บางทีอาจเป็นไข้ ทว่าคุณหมอพึ่งมาตรวจไปหยก ๆ จะมีโรคภัยขึ้นมาได้อย่างไร จะว่าอายก็แปลก แต่ยิ่งนึกย้อนไปถึงใบหน้าเมื่อสักครู่ของคุณราเชนทร์ จากแค่ใบหูก็เริ่มลุกลามมายังพวงแก้ม นี่เขาเป็นอะไรไป
ราเชนทร์เข้ามาในห้องน้ำก็ยิ้มดีใจ ที่คุณหนูรู้เรื่องสุขภาพร่างกายตัวเองแล้ว บางทีชีวิตต่อจากนี้อาจง่ายขึ้น ที่ทำงานแม้มีตัวปัญหาอยู่บ้าง...ก็เยอะอยู่ แต่ในเมื่อมีหัวหน้าที่เข้าอกเข้าใจมันก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ก็เอาไปรายงานไอ้วิน ไม่ก็ (ว่าที่) ภรรยาก็จบข่าว ดังนั้นพรุ่งนี้ พวกลูกมือกะบ่าย พวกเอ็งเตรียมตัวเตรียมใจโดนเอาคืนได้เลย!
เชฟหนุ่มหัวเราะสะใจกับตัวเองพลางคิดแผนชั่วในหัว แล้วจึงหยิบเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมาสวมเตรียมตัวไปเก็บสัมภาระทุกอย่างให้เข้าที่เสียก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีไฟล์รายการอาหารของวันพรุ่งนี้ รวมไปถึงรายการอาหารของคุณหนูที่ต้องทำความเข้าใจวัตถุดิบแล้วคิดเมนูเตรียมไว้ตลอดทั้งเดือนต่อจากนี้
เมื่อออกจากห้องน้ำเข้าสู่ห้องนอน ฮัมเพลงด้วยความรื่นรมย์ พลันหางตาหันไปเห็นเงาตะคุ่มเดินเข้ามาใกล้ก็หันไปมอง
“คุณหนู!!”
“ครับ?”
“ชะ...ชุดนั้นมัน!”
ราเชนทร์สะดุ้งตกใจดีดตัวหนีแทบไม่ทัน เนื่องจากการแต่งกายของคุณหนูช่างวาบหวิวจนเขาไม่อาจคิดได้ว่าผ้าบนตัวคือชุดนอน
เสื้อสายเดี่ยวขนาดสั้นครึ่งตัวตัดเย็บจากผ้าเนื้อบางสีขาว มีระบายเป็นชั้นปกปิดช่วงอกอย่างหมิ่นเหม่เผยหน้าท้องขาวเนียนแบนราบ เข้าคู่กับกางเกงขาสั้นทรงหลวมทำจากผ้าชนิดเดียวกัน แน่นอนว่าความสั้นและบางของเนื้อผ้าแทบไม่ปกปิดอะไรเลย ยังดีที่เจ้าตัวคลุมผ้าคลุมลูกไม้มาด้วย
“ชุดนี้ คุณราเชนทร์ไม่ชอบเหรอครับ?”
“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นครับ!”
โคตรน่ารัก โคตรถูกใจเลยต่างหาก ยิ่งเป็นคุณหนูที่เบ้าหน้าดีอยู่แล้วยิ่งไปกันใหญ่!
“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมถึงหนีครับ”
นรินทร์ไม่เข้าใจ ก่อนพาเข้ามาอยู่บ้านเดียวกันเขาก็ค้นหาความชอบของพวกอัลฟ่าสมัยนี้มาแล้วว่าชอบแบบไหน ส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าชอบแบบที่ดูอ่อนแอบอบบาง เขาจึงเลือกสีขาวแบบที่ทั้งโชว์เนื้อหนังแต่ก็ยังดูไม่ประเจิดประเจ้อมา
“ผมถามหมอมาแล้ว ว่าระหว่างที่เก็บไข่ไม่ได้ให้ลองทำวิธีธรรมชาติไปก่อน”
“ครับ?”
“อย่าเล่นตัวได้ไหมครับ มันเสียเวลาผมนะ พรุ่งนี้ผมต้องทำงานแต่เช้า”
ว่าแล้วคุณหนูโอเมก้าก็เข้าประชิดตัวเชฟหนุ่ม นั่งคร่อมกลางกายบดเบียดคลอเคลีย บีบบังคับให้ว่าที่สามีทำหน้าที่ของตนเสียที ในขณะที่ราเชนทร์ได้แต่ร้องโอดโอยอดกลั้นสัญชาตญาณดิบอยู่ในใจ นี่สวรรค์ตั้งใจมอบรางวัลหรือลงโทษเขากันแน่
“ณิชา! แด๊ดดี๊มารับแล้วนะคะ”ว่าแล้วเจ้าของชื่อตัวเล็กก็วางมือจากของเล่น วิ่งแถด ๆ ไปกอดผู้เป็นบิดาด้วยความคิดถึง ก่อนที่เด็กหญิงจะเดินเตาะแตะไปสวัสดีทีเชอร์ หยิบกระเป๋าเป้มาสะพายพร้อมเดินทางกลับบ้านแสงยามเย็นสาดส่องเข้ามายังอาคารเรียนชั้นอนุบาลของโรงเรียนนานาชาติ ไม่ว่าจะเป็นลานกรีฑา สระว่ายน้ำ หรือสนามเด็กเล่นล้วนถูกย้อมไปด้วยสีส้มจากดวงอาทิตย์ บริเวณทางเดินหน้าห้องเรียนมีเพียงสองพ่อลูกเดินจูงมือมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ถึงกระนั้นเด็กหญิงผู้สดใสกลับไม่ได้ต้องการดื่มด่ำกับความสงบนั้นด้วยเหตุผลประการใหญ่“แด๊ดดี๊มาสายตั้งหนึ่งนาทีนะคะ”“แด๊ดขอโทษ... พี่อนาสตาเซียเขาเสียนิดหน่อยค่ะ”“พี่อนาสตาเซียแก่แล้ว แด๊ดดี๊ไม่ขอให้มามี้ซื้อให้ใหม่ล่ะคะ”ลูกสาวตัวเล็กเอื้อนเอ่ยเป็นเสียงเจื้อยแจ้วกับบิดาด้วยความงอนเล็กน้อย ส่วนเจ้าของ ‘พี่อนาสตาเซีย’ ที่มีนามว่าราเชนทร์กลับได้แต่รู้สึกผิดพลางสวมหมวกนิรภัยให้ลูกสาวคนสวย เผอิญว่าระหว่างทางลืมว่าน้ำมันใกล้หมด ผลที่ได้คือการที่ล้อหยุดหมุนกลางทาง ท้ายที่สุดจึงต้องเข็นมอเตอร์ไซค์ลงทางด่วนแวะเข้าปั
“คุณปู่จะพักที่นี่ไปตลอดเลยก็ได้นะครับ”“แบบนั้นมันจะรบกวนหนูรินทร์เอาน่ะสิ”คุณปู่วัยชราที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน นั่งพิงพนักอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย ใบหน้าของท่านยังคงมีร่องรอยความอ่อนเพลียจากการพักฟื้น แต่ดวงตากลับฉายแววเอื้อเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูหลวมโคร่งบ่งบอกถึงน้ำหนักที่ลดลงไปบ้าง แต่ท่าทีโดยรวมยังคงแข็งแรงดีหลานสะใภ้อย่างนรินทร์ในตอนนี้อาจอำนวยความสะดวกให้ท่านไม่ได้มาก เพราะตั้งครรภ์มาเข้าเดือนที่เจ็ดแล้ว แต่ท่านเองก็ไม่ถือสาอะไร“ผมว่าเชนทร์ต้องดีใจมากแน่ ๆ ครับ”“ฮ่า ๆ มันจะจริงเหรอ?”ชัยวัฒน์กลั้วหัวเราะในลำคอ ตอนมาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลใคร ๆ ก็ดูออกว่าหลานเขามันหวงเมียอย่างกับอะไรดี ขนาดพยาบาลเบต้าเข้าใกล้ยังมองเขม่น ต่อให้เขาเป็นปู่แท้ ๆ แต่กลับกันถ้าให้สวมบทบาทเป็นหลาน เขาก็ลำบากใจหากมีผู้หลักผู้ใหญ่มาร่วมชายคา“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมเช่าคอนโดใกล้ ๆ ให้ คุณปู่จะได้เดินทางสะดวก ดีไหมครับ?”“ไม่ต้องหรอกจ้ะ ปู่กลับไปนอนร้านก็ได้”“ตอนนี้ร้านกำลังปรับปรุง เกรงว่าจะไม่สะดวกครับ”แม้
ในห้องครัวขนาดพอเหมาะ ณ โรงแรมโฮเต็ล-เลอ-ลัวที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและคาวปลา แฝดชายสามคนครัวในเครื่องแบบสีขาวสะอาดกำลังนั่งสุมหัวอยู่ยังมุมหนึ่งของห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กระซิบกระซาบถึงพฤติกรรมของหัวหน้างานที่ผิดแผกไป“พวกมึงว่าลูกพี่เขาโดนของรึเปล่าวะ” เขตเปรยถามเหล่าน้อง“กูว่าเขาก็เป็นแบบนี้ของเขาทุกวันนะ” เขื่อนค้านตาใส ด้วยว่าหัวหน้าเขาก็หน้าบานทุกครั้งที่ท่านผอ. แวะมาหา“ไม่หรอก กูเห็นด้วยกับไอ้เขต” ขุนคนกลางสนับสนุนคนพี่ เนื่องจากคราวนี้ลูกพี่ราเชนทร์พอว่างจากงานก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ต่างจากปกติที่จะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถี่ขนาดนี้ว่าแล้วทั้งสามก็หันคอกลับไปมองปัวส์ซงนิเอร์หัวหน้าแผนกเป็นตาเดียว แล้วถึงพบว่าพี่แกหยิบมือถือขึ้นมาฉีกยิ้มใส่อีกแล้ว คนไม่มองว่าโดนของเข้าก็ให้มันรู้ไปทันใดนั้นก็มีสัญญาณออร์เดอร์เข้า พวกเขาทั้งสามจึงต้องรีบวิ่งกลับเข้าที่พร้อมเป็นลูกมือหัวหน้าแผนกผู้เคร่งครัด โดยในขณะที่เจ้าขุนกำลังเตรียมแป้งทำทะเลทอด ก็เกิดสนอกสนใจประเด็นเกี่ยวกับหัวหน้า“ลูกพี่ เมื่อกี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร
“ฮึก... นรินทร์...ฮึก...พ่อ...ฮึก...ฟื้ด! ฮือ...”รณภพพอทราบเรื่องจากราโชค ก็หิ้วเมียขึ้นรถขับตรงมายังเพนต์เฮาส์ของลูกชายคนเล็ก พร้อมสิ่งของเสื้อผ้าสมัยเด็กที่นรินทร์เคยใช้ เพื่อนำมาตัดเป็นผ้าพกนำโชคสำหรับหลานตัวน้อยที่กำลังจะเกิดในอีกเก้าเดือนข้างหน้าเมื่อมาถึงทั้งสองก็เข้าประคบประหงมว่าที่คุณแม่ โดยเฉพาะคุณตาซึ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งซาบซึ้งจนภรรยาอย่างน้ำนนท์ต้องหยิบทิชชูไปวางบนตัก“ผมนึกว่าคุณพ่อจะมาเยี่ยมพรุ่งนี้...”“จริง ๆ ป๊าก็คิดอย่างนั้นแหละจ้ะ แต่พ่อเขาไม่ยอม”น้ำนนท์กล่าวอย่างละเหี่ยใจ ทั้งที่วิดีโอคอลเอาก็ยังได้ ไม่เห็นต้องถ่อมารบกวนลูกดึก ๆ ดื่น ๆ แต่เอาเถอะ อย่างไรผัวเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยคบกันแรก ๆ แล้วส่วนราเชนทร์นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีขนมต้อนรับเป็นทาร์ตส้มที่พึ่งทำสด ๆ เมื่อเย็นวันนี้ จึงนำมาวางตรงกลางให้สมาชิกหยิบไปชิม เมื่อราวหลายชั่วโมงก่อนนรินทร์ยังเป็นกังวลหนักอยู่เลย แต่พอมาตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้วเพราะที่ปรึกษามาเยือนถึงบ้าน ว่าแล้วสามีอัลฟ่าจึงเข้าไปกระซิบข้างหูภรรยาให้เล่าเรื่องหนักใจ ในขณะที่เขาขอปลีกตัวมา
“ยินดีกับการตั้งครรภ์ครับคุณหนู”นายแพทย์ประจำตัวกล่าวแสดงความยินดีน้ำตาคลอ เพราะเขาเองก็เอ็นดูคุณหนูเหมือนลูกเหมือนหลาน เห็นเจ้าตัวไปได้ดีกับคู่ชีวิต และกำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจก็ยิ่งปลาบปลื้มส่วนราเชนทร์ตอนนี้นั่งยิ้มปากแทบฉีกไปถึงหู มองที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันที่ขึ้นสองขีดด้วยความภาคภูมิใจ ผ่านมาราวสองเดือนกว่าในที่สุดพวกเขาก็จะได้มีเจ้าตัวเล็กมาวิ่งเล่นในบ้านเสียที ว่าแล้วก็โอบเอวภรรยาที่ดูจะอึ้งกับผลลัพธ์ตรงหน้าตามตรงนรินทร์ไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่าคุณหมอขอตัวกลับไปตอนไหน เพียงแต่จู่ ๆ ความเครียดก็เข้าปะทะ ความรู้สึกหนักอึ้งบีบรัดทรวงอกจนหายใจติดขัด ความเงียบก้องอยู่ในหูจนแทบจะกลบเสียงรอบข้างทั้งหมด ความตื่นเต้นและความดีใจที่ควรจะมีในช่วงเวลาเช่นนี้กลับถูกกลืนหายไปจนสิ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุเขากลัว กลัวว่าเก้าเดือนต่อจากนี้ร่างกายตัวเองอาจจะไม่พร้อมรับกับท้องที่ค่อย ๆ โตขึ้น ภาระงานในอนาคตไม่ว่าจะการสัมมนา หรือการประชุมทั่วไปเขาที่อุ้มท้องเด็กคนนี้อยู่จะสามารถจัดการมันได้ดีหรือเปล่า กรณีที่วิลเลี่ยมหรือสามีไม่อยู่ตรงนั้น เขาไม่มั่นใจเลย
CW: มีการกล่าวถึงเนื้อหาล่อแหลมทางเพศ“นรินทร์วันนี้ก็น่ารักอีกแล้วนะครับ!”“เชนทร์หยุดพูดได้แล้ว ผมอายนะ”อัลฟ่าตัวโย่งโผเข้ากอดศรีภรรยาตัวกลมด้วยความตื้นตันใจ เพราะวันนี้นรินทร์ยอมสละเวลาอันมีค่า เอากล่องข้าวลงมาคืนเองกับมือ หลังจากที่ไม่ได้ทำมานาน เนื่องจากท่านผู้อำนวยการคนสวยของเขามักงานล้นมือช่างน่ายินดีจนเขาอยากจะยืนกอดนรินทร์โชว์แขกเหรื่อกันเลยทีเดียว ทว่ากลับต้องถูกห้ามปรามไว้เสียก่อนเพราะนรินทร์ไม่ชอบการแสดงออกในที่สาธารณะ“อายอะไร ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านแล้วนี่”“เฮ้อ...ยอมก็ได้ครับ”“เย่!!”ราเชนทร์เมื่อได้รับอนุญาตก็จับอุ้มโอเมก้าตัวเล็ก ที่วันนี้ก็ยังเลือกเสื้อผ้าได้อย่างมีสไตล์เช่นเคย ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูของเขานอกจากจะเข้ากับริบบิ้นแล้ว ยังเข้ากับพวกเสื้อคอจีนด้วย ยิ่งทำจากเนื้อผ้าสีขาวภรรยาของเขายิ่งดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเข้าไปใหญ่สามียิ้มหน้าบานหอบพาคุณภรรยามาคลอเคลียบนโซฟาที่ป
“ผมเป็นโอเมก้า หวังว่าคุณราเชนทร์จะไม่รังเกียจนะครับ”“ไม่เลยครับ สมัยนี้แล้ว”“ผมรู้สึกโชคดีมากเลยครับที่ได้คุณราเชนทร์มาช่วย หน้าร้อนแบบนี้งานยุ่งมากเลยครับ”“ก็ไฮซีซั่นนี่ครับ”พวกเขาสนทนาสัพเพเหระ ระหว่างการนำทางขึ้นลิฟต์ไปยังครัวเจ้าตัวก็อธิบายสัดส่วนของโรงแรม เมื
เพราะรู้สึกผิดที่ทำผู้ชายคนนั้นน้ำตาตก นรินทร์จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำสิ่งที่ชายคนนั้นต้องการ แต่กว่าจะยัดทั้งหมดลงไปได้ก็เป็นยามที่เวลาผ่านไปได้ราวสองชั่วโมง เขาต้องค่อย ๆ ทำงานไปกินไป มิฉะนั้นคงได้ท้องแตกก่อนตรวจงานเสร็จเป็นแน่นรินทร์นำคำของผู้ชายคนนั้นกลับมาไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนอีกค
“นอนด้วยกันทั้งที่ยังไม่แต่งงานมันจะดูไม่ดีนะครับคุณหนู”“ฝ่ายสื่อลงข่าวว่าเราอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้ว ดังนั้นไม่เป็นไรครับ”นรินทร์วางงานลงแล้วจิ้มขนมปังจุ่มชีสเข้าปากอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ส่วนราเชนทร์กลับกระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกปั่นป่วนมวลท้องออกมาอย่างไร
CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคาย“เรื่องทัวร์สาขาแพร่ผมได้ยินว่ามีปัญหา คุยกับผู้ใหญ่บ้านได้รึยังครับ”[ติดต่อได้แล้วครับ แต่เขาไม่ค่อยอยากให้มีนักท่องเที่ยวเข้าไปเท่าไหร่]“ร



![ผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย [YAOI] + [BDSM] + [3P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



