LOGIN“ซา...หวัด...ดี...ขรับ ผมเรมี่ คะ...ขรับ”
ราเชนทร์ยิ้มเยาะคิดว่าแกล้งส่งเด็กฝึกจากนานาชาติมาแล้วจะทำอะไรเขาได้หรือ เผลอ ๆ อาจเข้าทางเขาเลยต่างหาก ดีนะคุณกานต์ออกไปก่อนเด็กฝึกมา เขาจะปั้นเรื่องใส่สีตีไข่ให้เมียขังเอ็งไว้ในกรงสุนัขเป็นการลงโทษเลยคอยดูไอ้ติณณ์!
“Which language are you more proficient in, English or French?” ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส นายพูดภาษาไหนคล่องกว่ากัน
“French” ฝรั่งเศส
“Okay, alors tu prépares la Mise en Place, tu décortiques les coquilles Saint-Jacques, tu les nettoies, tu les sèches. Ensuite, tu les disposes sur ces trois plateaux en les espaçant d'un pouce. Quand tu auras fini, viens me prévenir pour que je te donne la suite.” โอเค งั้นนายเตรียม Mise en Place แกะหอยเชลล์ ทำความสะอาด ซับให้แห้ง วางเรียงลงบนสามถาดนี้ให้เต็ม เว้นช่องไฟหนึ่งนิ้ว เสร็จแล้วมาบอกฉัน จะได้ให้งานต่อ
ราเชนทร์ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำเจ้าเด็กเรมี่คนนี้กลัวอยู่หรือเปล่า เพราะจำได้ว่าตัวเองเคยทำงานกลุ่มกับเพื่อนและสลับกันเป็นหัวหน้า เพราะชินกับครัวไทยและครัวโรงทานมาก่อน จึงควบคุมเสียงไม่ค่อยถนัดถนี่นักในครัวปิด
“Pendant ce temps, si tu as le moindre doute, tu dois me demander immédiatement. Ne prends aucune initiative, même si ça te semble simple, si tu es confus, tu dois demander. Compris?” ระหว่างนี้ถ้าสงสัยอะไรต้องถามฉันทันที ห้ามคิดเองเออเองเด็ดขาด จะง่ายแค่ไหนแต่ถ้าสับสนต้องถาม เข้าใจไหม
“Je... je comprends!” ขะ..เข้าใจครับ!
ราเชนทร์ยกยิ้มส่งมือลูบหัวลูกมือเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู แล้วจึงหยิบถุงหอยขึ้นมาวางให้บนโต๊ะอย่างไม่ถือตัวแล้วจึงผละไปวอร์มเตาสำหรับอบล็อบสเตอร์หนึ่ง ตรวจสอบดูปลาค็อดในตู้แช่ แล้วจึงยิ้มแหยงให้รับชีวิตที่สู้กลับเมื่อกะที่แล้วไม่ได้เตรียมวัตถุดิบให้เลย ไอ้พวกนั้นคงรวมหัวกันแกล้งเขาแน่ ๆ มาตรฐานของโรงแรมนี้มันอยู่ตรงไหนกัน
ราเชนทร์คิดแผนแก้แค้นพลางเดินมาเตรียมกุ้งหน้าสเตชัน ผ่าแบ่งส่วนทำความสะอาดเตรียมจัดใส่หม้ออบ ตามที่คุณกานต์บอก เห็นว่ากุ้งได้รับความนิยมมากที่สุด รองลงมาจะเป็นหอยเชลล์ดังนั้นหลังทุกเมนูเสร็จเขาควรเริ่มทำ Homard (ล็อบสเตอร์) ต่อทันทีหากไม่มีจานพิเศษถูกส่งมา โดยรายการอาหารที่เขาต้องทำมีดังนี้
Sole Meunière (ซอล เมอนิแยร์) เมนูปลาคลาสสิกทำจากปลาลิ้นหมา แล่และปรุงรสด้วยเกลือพริกไทยนำไปคลุกแป้งทอดในกระทะกับเนย
Brandade de Morue (บรองดาเดอ มอร์ฮูย) เนื้อปลาค็อดเค็มบดทำจากปลาค็อดที่ถูกแช่น้ำเพื่อลดความเค็ม จากนั้นนำไปต้มจนนิ่ม แล้วนำมาบดกับมันฝรั่งต้มให้ละเอียด ผสมกับน้ำมันมะกอก กระเทียม และนมสด ปรุงรสด้วยพริกไทยดำ เสิร์ฟพร้อมขนมปังบาแกตต์ย่าง
Coquilles Saint-Jacques (กอ-กีย์ แซงต์-ฌาคส์) หอยเชลล์ทั้งแบบจี่กระทะด้วยน้ำมันมะกอกกับเนย และอบกราแต็ง ราดด้วยซอสครีมโรยหน้าเกล็ดขนมปังและชีสจากนั้นนำไปอบ
ส่วนเมนูที่ไม่ต้องปรุงมากมายก็มี Huîtres (อุย-ทร์) หอยนางรมสดซึ่งเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย และ Homard (โอ-มาร์) ล็อบสเตอร์เสิร์ฟคู่กับซอสที่มีแผนกอื่นช่วยกลาย ๆ
ไอ้พวกนั้นกล้าท้าทายราเชนทร์คนนี้ คิดหรือว่าเขาจะสิ้นไร้ไม้ตอก คอยดูนะ เขาจะฟ้องคุณกานต์ เขียนหนังสือรายงานความประพฤติ พอกลับไปบ้านแล้วก็จะเอาเรื่องที่เกิดวันนี้ฟ้อง (ว่าที่) เมียให้หมด!
“Rémy, une fois que tu as fini ici, tu peux retourner aider ton ancien service. Je ferai le reste moi-même.” เรมี่เสร็จจากตรงนี้แล้วก็กลับไปช่วยแผนกเดิมได้เลยนะ เดี๋ยวที่เหลือฉันทำเอง
“Reçu, Chef!” รับทราบครับเชฟ!
“Ha ha, tu n'as plus peur de moi?” ฮ่า ๆ ไม่กลัวฉันแล้วเหรอ?
“Monsieur Chainte est très gentil et très calme. Si j'avais été au service grillades et que je n'avais pas été aussi habile qu'aujourd'hui, je me serais fait gronder.” คุณเชนทร์ใจดี ใจเย็นมาก อยู่แผนกปิ้งย่างถ้าทำไม่คล่องเหมือนวันนี้โดนเรียกไปดุแล้วครับ
เขารู้ว่างานอาหารทะเลไม่ได้ง่าย ตอนเริ่มเรียนแล่ปลากับคุณปู่ครั้งแรกกว่าจะชำนาญก็กินเวลาหลายเดือน โชคดีที่งานละเอียดอ่อนยังไม่ล้นมือ ว่าแล้วเมื่อลอบถามเด็กเสิร์ฟที่แวะมาเติมกุ้ง เมื่อรู้ว่าพอมีเวลาพักนิดหน่อยจึงเดินนำพาเด็กน้อยเรมี่ไปส่งยังแผนกเดิม
ระหว่างนั้นก็ได้คุยเรื่อยเปื่อยกับเด็กฝึก เห็นว่ามาทำงานได้ไม่นาน ทีแรกเกือบจะได้มาอยู่แผนกปลาแต่เพราะคุณกานต์ได้เลื่อนขึ้นเป็นซูเชฟเสียก่อน ตำแหน่งผู้ฝึกสอนจึงว่าง ครั้นจะให้ผู้ช่วยเชฟสอนเหมือนร้านอื่น ๆ เด็กน้อยคงได้เรียนแต่งานจิปาถะ จึงได้ไปทำแผนกปิ้งย่างแทน จนถึงตอนนี้ก็เริ่มมาได้หนึ่งเดือนแล้ว
“พาเด็กมาส่งคืนครับผม ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”
ราเชนทร์ตบไหล่หนูน้อยเรมี่สองสามที พร้อมส่งยิ้มให้คนในครัวที่กำลังอยู่ในช่วงพักเหนื่อยไม่ต่างกัน ไม่นานตัวบอสก็เดินคาบบุหรี่มายืนฉีกยิ้มประจันหน้า
“เป็นไง เด็กที่ฉันส่งไป ดีไหม?”
“ถ้าไม่ดี ผมไม่เดินมาส่งเองกับตัวหรอกครับ”
ว่าแล้วก็ยีหัวเด็กฝึกงานทิ้งท้าย แล้วจึงเดินร่นถอยออกมา เมื่อกี้หางตาเห็นมีเด็กเสิร์ฟวิ่งถือกระดาษไปครัวกลาง บางทีอาจเป็นออร์เดอร์เมนูปลา เอาเป็นว่าทิ้งท้ายมันสักหน่อยก็แล้วกัน
“Rémy, si tu te fais gronder parce que tu es venu aider, dis-le moi. J'ai des bonnes relations.” เรมี่ ถ้าโดนดุเรื่องที่มาช่วยก็มาบอกฉันนะ ฉันเส้นใหญ่
ราเชนทร์กล่าวเสียงดังฟังชัด เจ้าหนูเรมี่ที่รู้สึกมีที่พึ่งก็ยกยิ้มกว้าง ส่วนติณณ์ที่โดนหักหน้าเพราะไม่รู้ว่าเชฟหน้าอ่อนมันพูดฝรั่งคล่องปร๋อก็ได้แต่คิดหมั่นไส้ในใจ ทำเมียจ๋าลำบากไม่พอ ยังมาหยามหน้าถึงถิ่นแบบนี้เดี๋ยวก็เอาหน้าแนบกระทะเสียหรอก!
เชฟปลาเดินกลับพลางฮัมเพลงอย่างมีความสุขที่ได้โต้กลับรุ่นพี่เชฟเนื้อ จากนี้งานเติมสต๊อกอาหารก็แค่ดูกล้องวงจรปิดเช็กประเภทแล้วก็ทำเผื่อ ส่วนออร์เดอร์ย่อยวันนี้ก็หั่นวัตถุดิบเตรียมไว้ ด้วยความเร็วปกติไม่น่ามีปัญหาอะไร
‘ครืด’ จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นเสียดสีกับเนื้อผ้า เมื่อเปิดขึ้นมาดูจึงเห็นข้อความจากไอ้เพื่อนวินส่งมา ไม่ใช่ว่าป่านนี้มันนอนดูซีรีส์อยู่บ้านแล้วหรอกหรือ กระนั้นเมื่อดูภาพประกอบดี ๆ กลับมีเรื่องให้น่าตกใจยิ่งกว่า
[ทำงานสู้ ๆ นะจ๊ะเพื่อนรัก เดี๋ยวกระผมดูแลคุณหนูเอง ᕙ (•̀ ᗜ •́) ᕗ]
ข้อความนั้นถูกส่งมาพร้อมรูปเซลฟีของไอ้วินชูสองนิ้วยิ้มแป้นแลบลิ้น พร้อมด้วยพื้นหลังกลางบ้านซึ่งมีคุณหนูนรินทร์นั่งให้หมอตรวจอะไรบางอย่างอยู่
ราเชนทร์ชักใจไม่ดี การที่หมอมาถึงบ้านหมายความว่าต้องมีเหตุการณ์ร้ายแรงบางอย่างเกิดขึ้นก่อนหน้าแน่ ๆ แต่เขาจะกลับไปตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะแรงงานก็มีเขาคนเดียว จะโทรศัพท์ออร์เดอร์ก็เข้ามาพอดีอีก แล้วแบบนี้น่ะเหรอคุณหนูแกบอกว่าไม่เป็นไร
“ณิชา! แด๊ดดี๊มารับแล้วนะคะ”ว่าแล้วเจ้าของชื่อตัวเล็กก็วางมือจากของเล่น วิ่งแถด ๆ ไปกอดผู้เป็นบิดาด้วยความคิดถึง ก่อนที่เด็กหญิงจะเดินเตาะแตะไปสวัสดีทีเชอร์ หยิบกระเป๋าเป้มาสะพายพร้อมเดินทางกลับบ้านแสงยามเย็นสาดส่องเข้ามายังอาคารเรียนชั้นอนุบาลของโรงเรียนนานาชาติ ไม่ว่าจะเป็นลานกรีฑา สระว่ายน้ำ หรือสนามเด็กเล่นล้วนถูกย้อมไปด้วยสีส้มจากดวงอาทิตย์ บริเวณทางเดินหน้าห้องเรียนมีเพียงสองพ่อลูกเดินจูงมือมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ถึงกระนั้นเด็กหญิงผู้สดใสกลับไม่ได้ต้องการดื่มด่ำกับความสงบนั้นด้วยเหตุผลประการใหญ่“แด๊ดดี๊มาสายตั้งหนึ่งนาทีนะคะ”“แด๊ดขอโทษ... พี่อนาสตาเซียเขาเสียนิดหน่อยค่ะ”“พี่อนาสตาเซียแก่แล้ว แด๊ดดี๊ไม่ขอให้มามี้ซื้อให้ใหม่ล่ะคะ”ลูกสาวตัวเล็กเอื้อนเอ่ยเป็นเสียงเจื้อยแจ้วกับบิดาด้วยความงอนเล็กน้อย ส่วนเจ้าของ ‘พี่อนาสตาเซีย’ ที่มีนามว่าราเชนทร์กลับได้แต่รู้สึกผิดพลางสวมหมวกนิรภัยให้ลูกสาวคนสวย เผอิญว่าระหว่างทางลืมว่าน้ำมันใกล้หมด ผลที่ได้คือการที่ล้อหยุดหมุนกลางทาง ท้ายที่สุดจึงต้องเข็นมอเตอร์ไซค์ลงทางด่วนแวะเข้าปั
“คุณปู่จะพักที่นี่ไปตลอดเลยก็ได้นะครับ”“แบบนั้นมันจะรบกวนหนูรินทร์เอาน่ะสิ”คุณปู่วัยชราที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน นั่งพิงพนักอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย ใบหน้าของท่านยังคงมีร่องรอยความอ่อนเพลียจากการพักฟื้น แต่ดวงตากลับฉายแววเอื้อเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูหลวมโคร่งบ่งบอกถึงน้ำหนักที่ลดลงไปบ้าง แต่ท่าทีโดยรวมยังคงแข็งแรงดีหลานสะใภ้อย่างนรินทร์ในตอนนี้อาจอำนวยความสะดวกให้ท่านไม่ได้มาก เพราะตั้งครรภ์มาเข้าเดือนที่เจ็ดแล้ว แต่ท่านเองก็ไม่ถือสาอะไร“ผมว่าเชนทร์ต้องดีใจมากแน่ ๆ ครับ”“ฮ่า ๆ มันจะจริงเหรอ?”ชัยวัฒน์กลั้วหัวเราะในลำคอ ตอนมาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลใคร ๆ ก็ดูออกว่าหลานเขามันหวงเมียอย่างกับอะไรดี ขนาดพยาบาลเบต้าเข้าใกล้ยังมองเขม่น ต่อให้เขาเป็นปู่แท้ ๆ แต่กลับกันถ้าให้สวมบทบาทเป็นหลาน เขาก็ลำบากใจหากมีผู้หลักผู้ใหญ่มาร่วมชายคา“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมเช่าคอนโดใกล้ ๆ ให้ คุณปู่จะได้เดินทางสะดวก ดีไหมครับ?”“ไม่ต้องหรอกจ้ะ ปู่กลับไปนอนร้านก็ได้”“ตอนนี้ร้านกำลังปรับปรุง เกรงว่าจะไม่สะดวกครับ”แม้
ในห้องครัวขนาดพอเหมาะ ณ โรงแรมโฮเต็ล-เลอ-ลัวที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและคาวปลา แฝดชายสามคนครัวในเครื่องแบบสีขาวสะอาดกำลังนั่งสุมหัวอยู่ยังมุมหนึ่งของห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กระซิบกระซาบถึงพฤติกรรมของหัวหน้างานที่ผิดแผกไป“พวกมึงว่าลูกพี่เขาโดนของรึเปล่าวะ” เขตเปรยถามเหล่าน้อง“กูว่าเขาก็เป็นแบบนี้ของเขาทุกวันนะ” เขื่อนค้านตาใส ด้วยว่าหัวหน้าเขาก็หน้าบานทุกครั้งที่ท่านผอ. แวะมาหา“ไม่หรอก กูเห็นด้วยกับไอ้เขต” ขุนคนกลางสนับสนุนคนพี่ เนื่องจากคราวนี้ลูกพี่ราเชนทร์พอว่างจากงานก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ต่างจากปกติที่จะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถี่ขนาดนี้ว่าแล้วทั้งสามก็หันคอกลับไปมองปัวส์ซงนิเอร์หัวหน้าแผนกเป็นตาเดียว แล้วถึงพบว่าพี่แกหยิบมือถือขึ้นมาฉีกยิ้มใส่อีกแล้ว คนไม่มองว่าโดนของเข้าก็ให้มันรู้ไปทันใดนั้นก็มีสัญญาณออร์เดอร์เข้า พวกเขาทั้งสามจึงต้องรีบวิ่งกลับเข้าที่พร้อมเป็นลูกมือหัวหน้าแผนกผู้เคร่งครัด โดยในขณะที่เจ้าขุนกำลังเตรียมแป้งทำทะเลทอด ก็เกิดสนอกสนใจประเด็นเกี่ยวกับหัวหน้า“ลูกพี่ เมื่อกี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร
“ฮึก... นรินทร์...ฮึก...พ่อ...ฮึก...ฟื้ด! ฮือ...”รณภพพอทราบเรื่องจากราโชค ก็หิ้วเมียขึ้นรถขับตรงมายังเพนต์เฮาส์ของลูกชายคนเล็ก พร้อมสิ่งของเสื้อผ้าสมัยเด็กที่นรินทร์เคยใช้ เพื่อนำมาตัดเป็นผ้าพกนำโชคสำหรับหลานตัวน้อยที่กำลังจะเกิดในอีกเก้าเดือนข้างหน้าเมื่อมาถึงทั้งสองก็เข้าประคบประหงมว่าที่คุณแม่ โดยเฉพาะคุณตาซึ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งซาบซึ้งจนภรรยาอย่างน้ำนนท์ต้องหยิบทิชชูไปวางบนตัก“ผมนึกว่าคุณพ่อจะมาเยี่ยมพรุ่งนี้...”“จริง ๆ ป๊าก็คิดอย่างนั้นแหละจ้ะ แต่พ่อเขาไม่ยอม”น้ำนนท์กล่าวอย่างละเหี่ยใจ ทั้งที่วิดีโอคอลเอาก็ยังได้ ไม่เห็นต้องถ่อมารบกวนลูกดึก ๆ ดื่น ๆ แต่เอาเถอะ อย่างไรผัวเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยคบกันแรก ๆ แล้วส่วนราเชนทร์นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีขนมต้อนรับเป็นทาร์ตส้มที่พึ่งทำสด ๆ เมื่อเย็นวันนี้ จึงนำมาวางตรงกลางให้สมาชิกหยิบไปชิม เมื่อราวหลายชั่วโมงก่อนนรินทร์ยังเป็นกังวลหนักอยู่เลย แต่พอมาตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้วเพราะที่ปรึกษามาเยือนถึงบ้าน ว่าแล้วสามีอัลฟ่าจึงเข้าไปกระซิบข้างหูภรรยาให้เล่าเรื่องหนักใจ ในขณะที่เขาขอปลีกตัวมา
“ยินดีกับการตั้งครรภ์ครับคุณหนู”นายแพทย์ประจำตัวกล่าวแสดงความยินดีน้ำตาคลอ เพราะเขาเองก็เอ็นดูคุณหนูเหมือนลูกเหมือนหลาน เห็นเจ้าตัวไปได้ดีกับคู่ชีวิต และกำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจก็ยิ่งปลาบปลื้มส่วนราเชนทร์ตอนนี้นั่งยิ้มปากแทบฉีกไปถึงหู มองที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันที่ขึ้นสองขีดด้วยความภาคภูมิใจ ผ่านมาราวสองเดือนกว่าในที่สุดพวกเขาก็จะได้มีเจ้าตัวเล็กมาวิ่งเล่นในบ้านเสียที ว่าแล้วก็โอบเอวภรรยาที่ดูจะอึ้งกับผลลัพธ์ตรงหน้าตามตรงนรินทร์ไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่าคุณหมอขอตัวกลับไปตอนไหน เพียงแต่จู่ ๆ ความเครียดก็เข้าปะทะ ความรู้สึกหนักอึ้งบีบรัดทรวงอกจนหายใจติดขัด ความเงียบก้องอยู่ในหูจนแทบจะกลบเสียงรอบข้างทั้งหมด ความตื่นเต้นและความดีใจที่ควรจะมีในช่วงเวลาเช่นนี้กลับถูกกลืนหายไปจนสิ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุเขากลัว กลัวว่าเก้าเดือนต่อจากนี้ร่างกายตัวเองอาจจะไม่พร้อมรับกับท้องที่ค่อย ๆ โตขึ้น ภาระงานในอนาคตไม่ว่าจะการสัมมนา หรือการประชุมทั่วไปเขาที่อุ้มท้องเด็กคนนี้อยู่จะสามารถจัดการมันได้ดีหรือเปล่า กรณีที่วิลเลี่ยมหรือสามีไม่อยู่ตรงนั้น เขาไม่มั่นใจเลย
CW: มีการกล่าวถึงเนื้อหาล่อแหลมทางเพศ“นรินทร์วันนี้ก็น่ารักอีกแล้วนะครับ!”“เชนทร์หยุดพูดได้แล้ว ผมอายนะ”อัลฟ่าตัวโย่งโผเข้ากอดศรีภรรยาตัวกลมด้วยความตื้นตันใจ เพราะวันนี้นรินทร์ยอมสละเวลาอันมีค่า เอากล่องข้าวลงมาคืนเองกับมือ หลังจากที่ไม่ได้ทำมานาน เนื่องจากท่านผู้อำนวยการคนสวยของเขามักงานล้นมือช่างน่ายินดีจนเขาอยากจะยืนกอดนรินทร์โชว์แขกเหรื่อกันเลยทีเดียว ทว่ากลับต้องถูกห้ามปรามไว้เสียก่อนเพราะนรินทร์ไม่ชอบการแสดงออกในที่สาธารณะ“อายอะไร ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านแล้วนี่”“เฮ้อ...ยอมก็ได้ครับ”“เย่!!”ราเชนทร์เมื่อได้รับอนุญาตก็จับอุ้มโอเมก้าตัวเล็ก ที่วันนี้ก็ยังเลือกเสื้อผ้าได้อย่างมีสไตล์เช่นเคย ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูของเขานอกจากจะเข้ากับริบบิ้นแล้ว ยังเข้ากับพวกเสื้อคอจีนด้วย ยิ่งทำจากเนื้อผ้าสีขาวภรรยาของเขายิ่งดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเข้าไปใหญ่สามียิ้มหน้าบานหอบพาคุณภรรยามาคลอเคลียบนโซฟาที่ป
CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคายเมื่อก้าวเท้าออกจากลิฟต์ส่วนตัวเสียงเงียบสงัดจึงครอบคลุมทุกโสตประสาท ราวกับก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่งที่ตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง เพนต์เฮาส์แห่งนี้ต
CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคายนรินทร์นั่งไตร่ตรองสักพัก เจ้าของร้านอัลฟ่าก็เดินถือปิ่นโตออกมาพร้อมถุงน้ำกะทิแยกต่างหาก และมือขวาที่ลากคอทนายตัวดีให้ออกมาคุยกันต่อเ
“สวัสดีครับ ผมนรินทร์ โสภณวิจิตร”“ผมราเชนทร์ ธรรมคุณครับ คุณหนูสนใจทานขนมไหมครับ ผมทำเตรียมไว้”“ขอบคุณมากครับ”นรินทร์ถูกเชิญให้มานั่งยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้าน ซึ่งมองออกไปเห็นถนนและวิวไร่นาได้อย่างชัดเจน ตลอดทางมานี้เขาเองก็คิดว่ามีร้านอาหารที่เปิดในที่ร้างผู้คนยังมีลูกค้าแวะ
CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคายสัญญาการแต่งงานชั่วคราวสัญญาฉบับนี







