เสพกายเร้นรัก 12

“อ่า ที่รัก อือ ไม่ไหวแล้ว”

        “ชูว์ ใจเย็นๆ ทูนหัวของผม อ่า เสียว...แน่น ซี้ดดด โอว ไม่ไหวแล้วพร้อมกันทิมมี่ อ่า”

        พั่บ! พั่บ! พั่บ!

        แรงไหวโยกของเนินเนื้อที่ดังกระทบกระทั่งกันเป็นจังหวะไพเราะพร้อมกับเสียงของเตียงไหวโยกกระแทกกับผนังห้อง กายเปลือยเปล่าของทั้งสองชื้นไปด้วยเหงื่อ ทั้งสองช่วยกันสอดประสานกลืนกินกันและกันด้วยความเหนียวแน่น แล้วเพียงเวลาไม่นานแรงกระหน่ำสวาทของไทรีสก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับครางซ่านกระตุกเกร็งร่างก่อนจะร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียงด้วยความสุขสม

        “กรี๊ดดดด ไทรีส....อ่า”

        “อ่า ถึงแล้วพระเจ้า...อ่า คุณเก่งมากทิมมี่ ตาผมบ้าล่ะ อ่า แน่นเป็นบ้า ตอดรัดผม อือ”

        ชญาดาเพิ่งได้พบความสุขและหลุดจากความทรมานร้อนรุ่มในทรวงกายก็ต้องแอ่นเด้งร้องครางเสียวอีกครั้งเมื่อเอวสอบเร่งขยับเร็วถี่กระหน่ำบดเอวเข้าหาหนักหน่วงกว่าทุกครั้ง จนหล่อนน้ำตาเล็ดไปกับแรงกระแทกและความเจ็บปวดกลางร่าง และไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงของเขาคำรามลั่นห้อง

        “โอว์ มันเป็นบ้าทิมมี่ของผม อ่า”

        ร้องออกมาสุดเสียงเมื่อได้พบความสุขสมจากร่างเล็กที่ไม่คิดว่าในชีวิตนี้เขาจะแตะต้อง แต่แล้วเขาก็ได้แตะต้องผู้หญิงที่ตรงข้ามกับความต้องการที่ผ่านมา และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ไทรีสเผลอลืมคือเขาได้ปล่อยธารรักของเขาในร่างน้อยคับแน่นจนหมดทุกหยาดหยด แถมไม่ได้ป้องกันกับเจ้าหล่อน

        “เวรแล้วไงไทรีส”

พอนึกได้ว่าตนเองเผลอตัวปล่อยน้ำสวาทของตนในร่างเล็กแถมไม่ได้ป้องกันอะไรสักอย่างก็รีบถอนแก่นกายร้อนออกจากร่างเล็กทั้งๆ ที่เพิ่งได้พบกับความสุขไม่ถึงนาทีดีก็ต้องอารมณ์เสีย ทำให้ชญาดามึนงงและไม่เข้าใจเมื่อถูกเขาถอนร่างออกจากตนเองพร้อมกับผลักออกห่างราวกับรังเกียจ

ร่างเปลือยแข็งแรงลุกขึ้นเดินไวๆ ไปที่โต๊ะทำงานเพื่อคว้าโทรศัพท์ต่อสายหาบอดี้การ์ดคนสนิท ส่วนชญาดาเมื่อได้รับอิสระหล่อนก็ลุกขึ้นนั่งชันเข่าพิงหัวเตียง เม้มปากแน่น เช็ดคราบน้ำตาที่แห้งเหือดของตนออกจากแก้มและฟังบทสนทนาของคนบาปว่าเขาพูดอะไรกับบอดี้การ์ดของเขา และยิ่งได้ยินก็ยิ่งเจ็บแค้น ยิ่งเกลียดชายที่ชื่อ “ไทรีส”  มากกว่าเดิม

        “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ให้เลือดคนบาปอย่างคุณมาเกิดหรอก ถ้าเขามาเกิดฉันจะเอาเขาออกเอง เพราะฉันก็ไม่ต้องการมีเลือดชั่วๆ ของคุณในท้องของฉันเหมือนกัน”

ไม่รู้ว่าอะไรทำให้หล่อนพูดออกมาแบบนี้ น้อยใจหรือว่าเกลียดเขามากกันแน่ แต่ที่แน่ๆ หล่อนเสียใจที่เขาไม่ต้องการตนเอง ทำไมหัวใจของเธอถึงได้ดื้อทั้งๆ เขาทำไม่ดีและชั่วช้ากับตนถึงเพียงนี้ หล่อนไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร รู้แต่ว่าหล่อนเจ็บที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้นกับคนของเขา

“ดีมากคุณหนูทิมมี่ ฉันเองก็ไม่ต้องการจะมีลูก เพราะฉันไม่ต้องการเด็กที่เกิดมาจากความใคร่ความอยากของฉันเหมือนกัน” เอ่ยเสียงทุ้ม เดินมาเก็บเสื้อผ้าของชญาดาแล้วโยนใส่หน้าของหญิงสาวพร้อมกับพูดต่อ

“แต่งตัวซะ เอเดนกับนิโคจะพาเธอไปหาบอดี้การ์ดของเธอ และเธอจะได้กลับบ้านไปฟ้องแด๊ดของเธอ บอกด้วยล่ะว่าฉันเอาเธอมันแค่ไหน” ยิ้มหยันเดินกลับไปโต๊ะทำงานแล้วหยิบขวดบรั่นดีขึ้นมาเปิดฝาแล้วกระดกดื่มทั้งขวด

“อ่า ดีเป็นบ้า แต่ก็ไม่ดีเท่ารสคุณหนูคาลีย์หรอกว่าไหม อยากรู้นักถ้าไอ้มอร์แกนมันรู้ว่าลูกสาวที่มันรักเป็นเมียของคนบาปอย่างไทรีสแล้วมันจะจุกแค่ไหนกัน หึหึ”

ใจจริงเขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับ แต่เมื่อคิดว่านี่เป็นการแก้แค้นและสั่งสอนหล่อนเขาจึงหยุดทุกอย่างเท่านี้ ทั้งๆ ที่อยากจะเชยชมร่างเล็กขาวนวลเนียนอีกหลายๆ ครั้ง แต่ก็ต้องหยุดเพราะเมื่อกี้การได้ครอบครองร่างเล็กทำให้เขาเผลอลืมป้องกันตัวเอง ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉะนั้นเขาจึงต้องส่งหล่อนกลับ เพราะยังมีเวลาอีกเยอะที่เขาจะครอบครองหล่อน

ยิ่งได้ยินคำพูดของเขาก็ยิ่งทำให้หล่อนเกลียดคนตัวโตจนอยากลุกไปบีบคอเขาแต่หล่อนทำไม่ได้ ตอนนี้เรี่ยวแรงจะลุกยืนหรือจะแต่งตัวเองก็ยังไม่ไหว หล่อนเจ็บร้าวไปทั้งตัว และที่สำคัญเพียงแค่ขยับเคลื่อนไหวกลางร่างตรงจุดสงวนของหล่อนยิ่งเจ็บแสบทุกครั้งที่ขยับตัว

“อูว์” หล่อนร้องเจ็บพร้อมกับกุมกุหลาบงามอวบอูมกลางร่างแล้วสูดปากแรงๆ กำเสื้อผ้าในมือแน่น