ความรักในความลับ บทที่ 3

ขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยแล้วกันว่าเขาคิดกับเธอมากกว่าการเป็นเพื่อนหรือรุ่นน้อง เธอขอคิดว่าเขาอยากจีบเธอก็แล้วกัน

          “ว่าไงไปเที่ยวบ้านพี่ไหม” ภามถามยิ้ม ๆ

          “ไปในฐานะอะไรคะ”

          “อยากได้ฐานะอะไรล่ะครับ พี่โสด ถ้าฝันยังโสดลองมาคบกันไหมครับ” ปกติภามคิดว่าตัวเองเป็นคนใจเย็นมาก แต่ไม่คิดว่ากับเธอตรงหน้าเขาจะกลายเป็นคนใจร้อน ใช่เขาใจร้อนจริง ปีนี้เขาเรียนปีสามแล้ว เป็นปีที่เรียนหนักและปีสี่เขาต้องฝึกงานอีก พอเรียนจบต้องทำงาน อยากจะรีบศึกษาดูใจกันตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าทุกอย่างโอเคเข้ากันได้ เขาก็คิดจะไม่มีใครอีก เขาไม่อยากเสียเวลา อยากเร่งสร้างครอบครัว เห็นหน้าพาฝันแล้วเขาจินตนาการถึงหน้าลูกของเขาในอนาคตได้เลย

          “ขอคบง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ” รอบนี้พาฝันมีสติพอที่จะไม่รีบตอบตกลงง่าย ๆ เธออยากแน่ใจว่าที่เขาพูดไม่ใช่แค่พูดเล่น ถ้าจะเป็นเขาที่เป็นพ่อของลูกเธอในอนาคตเธอก็ไม่มีปัญหา

          “ก็ไม่ง่ายนะพี่เล่นกีตาร์ให้เราฟังตั้งหลายวัน” ภามตอบยิ้ม ๆ ใครจะมีอารมณ์สุนทรีย์ทุกวัน ที่เล่นเพราะอยากให้เธอสนใจและดูเหมือนสิ่งที่เขาทำก็ไม่ได้สูญเปล่า

          “พี่ไม่มีแฟนเหรอคะ” พาฝันเอ่ยถามมองหน้าเขาอย่างค้นหาคำตอบ นึกขอบคุณตัวเองที่มีสติมากพอไม่แสดงอาการว่าชอบเขามากเกินไป แถมเธอยังกล้าถามคำถามที่ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวเขาสักนิด

          “ก็บอกแล้วไงว่าพี่โสด ฝันเช็กได้เลย” ภามยื่นมือถือในมือให้กับพาฝัน เขาปลดล็อกมาเรียบร้อย

          “ถ้าพี่ภามกล้าให้เช็กขนาดนี้คงเตรียมตัวมาแล้ว แต่ฝันขอตัดสินใจก่อนนะคะ”

          “นานไหม” เสียงของภามดูน่าสงสารจนเธออยากตอบตกลงเขาเสียตอนนี้ แต่ไม่ได้เธอต้องเล่นตัวพอเป็นพิธี ถ้าตกลงเลยแล้วไปเล่าให้ฐานัฐฟังมีหวังเธอโดนดุแน่

          “รอไม่ได้เหรอคะ”

          “พี่รอได้ นานแค่ไหนพี่ก็รอฝันได้”

ปัจจุบัน

          “ ‘นานแค่ไหนพี่ก็รอฝันได้’ ตอแหลทั้งนั้น” เมื่อนึกย้อนไปถึงอดีตแล้วเธอได้แต่ก่นด่าตัวเอง คำพูดที่เขาเคยบอกว่านานแค่ไหนก็รอได้ มันไม่มีอยู่จริง ผู้ชายมันก็แบบนี้แหละ พอได้แล้วทุกอย่างก็คงตื่นเต้นน้อยลง ความหอมหวานสดใหม่ก็หายตามกาลเวลา

          ความกลุ้มใจของหญิงสาวยังประดังประเดเข้ามา เธอพยายามไม่คิดมาก ไม่คิดถึงเขา ไม่คิดถึงอดีต นี่คืองานและงานเท่านั้น เธอต้องเป็นมืออาชีพมากพอ ทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาตอนนี้คืองาน งานและงานเท่านั้น

          ยิ่งห้ามตัวเองว่าไม่ให้คิด แต่ภาพในอดีตกลับผุดขึ้นมายิ่งกว่าดอกเห็ด ทำไมนะช่วงเวลานั้นก็ผ่านมานานแสนนาน ทำไมเธอยังจำได้ดี จำได้ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขา

          คิดถึงคำบอกรักครั้งแรก

          คิดถึงจูบแรก

          คิดถึงเซ็กซ์ครั้งแรก

          คิดถึงระหว่างเขากับเธอ ในทุก ๆ ช่วงเวลาที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน คิดถึงความสำเร็จและคิดถึงการจากลา เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาช่างมากมายเหลือเกิน มันมากจนเธอรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่คิดถึง เมื่อไหร่จะลืมหรือชาตินี้คงลืมเขาไม่ได้ ทำไมนะ พาฝัน ทำไม เขาไม่รักเราแล้ว เขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว อย่าคิดถึงเขาอีกเลย

          น้ำตาเจ้ากรรมยังคงไหลรินออกมาเสมอเมื่อคิดถึงเขา การอยู่กับเขาในเวลานั้นมีช่วงเวลาที่มีความสุขมากมายแต่ก็มีช่วงเวลาที่เป็นทุกข์มากล้น เธออยากพ้นทุกข์จึงเดินออกมา แต่เมื่อออกมาแล้วใช่เธอไม่ทุกข์เรื่องเขา แต่เธอกลับไม่มีความสุขเหมือนอยู่กับเขา

          นี่แหละเขาถึงบอกว่าคือรสชาติของความรัก ทั้งสุขและทุกข์

หลังจากพาฝันออกจากห้องของเขา เธอก็ตรงเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันทีพลางปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

          “กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังออกมาหลายต่อหลายครั้ง เธออยากจะกรี๊ดดัง ๆ นี่มันเกินคาดสำหรับเธอมาก เขามาขอคบเธอ ขอคบเธออย่างนั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ เล่าให้ใครฟังจะมีคนเชื่อไหม

          “แก อยู่ห้องไหม” พาฝันรีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนที่อยู่ตรงข้ามอย่างฐานัฐ ซึ่งตอนนี้ฐานัฐเองก็ถึงกับงงว่าทำไมเพื่อนสาวถึงได้โทรมา ทั้ง ๆ ที่ปกติเธอจะเดินไปเคาะประตูห้องเขา

          “อยู่ มีอะไร” เสียงของอีกฝ่ายฟังดูไม่ค่อยสบอารมณ์

          “มีเรื่องอยากเล่า” พาฝันรีบบอกก่อนที่อีกฝ่ายจะวางสาย ขาเรียวงามวิ่งไปถึงหน้าประตูห้องตัวเอง เธอก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องฝั่งตรงข้าม

“มาถึงที่เลยคงอยากเล่ามาก” ฐานัฐเดินมาเปิดประตูพร้อมทั้งแซวคนสวยหน้ามันแผลบ ไม่รู้จักดูแลความงามแล้วแบบนี้หนุ่มหล่อนักกีฬามหาวิทยาลัยอย่างพี่ภามจะมาสนใจพาฝันได้อย่างไรกัน