LOGIN“ปะ...ปล่อยหนูพีร์เถอะค่ะ” เธอดันมือใหญ่ที่จับคางของตัวเองออกพลางหลบตาด้วยความเขินอาย
กล่องกำมะหยี่เป็นกล่องเล็กๆ ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกครั้ง ป้าอนงค์มอบให้ในวันที่ความรักของเธอกับรักษ์ได้เริ่มต้นกันใหม่ เธอจำได้ว่าเขาเป็นคนยกให้เธอ เธอมองมันและมองหน้าของลูกและสามีที่นอนข้างๆ กันแล้วอมยิ้ม คิดย้อนไปถึงวันนั้น วันเขามาง้อ ตอนนี้ห้าปีกว่าแล้วลูกน้อยของเธอและเขาอายุได้สองขวบพอดี เด็กชายรักชลิต ชาติมั่นคง หรือน้องเลิฟ รักษ์คงลืมไปแล้วก็ได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมอบมันให้หล่อนแล้วหล่อนนั่นไม่ใยดี แต่มาวันนี้เธออยากให้เขาวสวมมันให้เธออีก จริงๆ อยากบอกเขานานแล้วว่าสวมแหวนวงเล็กในกล่องให้หน่อย แต่ก็เขินและอายจนปล่อยให้เวลาผ่านเลยมาจนรักชลิตโตได้สองขวบ “อือ! ” หล่อนก้มไปหอมแก้มสามกสามีและลูกน้อยสลับไปมา จนคนตัวโตที่หลับไปกับลูกปรือตาตื่นขึ้นมามองหน้าแม่ยอดรักของตนเอง “อือ! พี่เผลอหลับกับน้องเลิฟเหรอเนี่ย แล้วเนี่ยมาขโมยหอมแก้มพี่ใช่ไหม”
โอ๊ย! “น้องแสบตบหน้าพี่ทำไมเนี่ย” มโนร้องเจ็บ เมื่อหยุดเดินตะลิงปลิงก็ตบหน้าเขาตบเอาสองสามครั้งติดต่อกันจนหน้าร้าวระบมไปหมดแล้วตอนนี้ “ก็พี่มันเลว ลูกหนึ่งแล้วนะคะ ยังทำแบบนี้อีก” เธอพูดพร้อมกับง้างมือขึ้นหมายจะตบอีกครั้ง แต่ก็ถูกมือใหญ่จับคว้าให้หยุดไว้ทัน “ฟะ...ฟังพี่ก่อนสิจ๊ะคนดี คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้จ้ะ...” แล้วเรื่องทุกอย่างก็ถูกเล่าออกมาจากปากของเจ้าของแผนการทันที “เหรอคะ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ แสบหึง แสบหวงพี่มากแค่ไหนพี่ก็รู้ เห็นไหมโดนตบเจ็บฟรีเลย แต่ก็สมควรค่ะ อยากคิดแกล้งดีนัก” ตะลิงปลิงยอมเชื่อสามี ก็ในแววตาของเขามันไม่มีพิรุธอะไรให้เห็น “งือ! ต้องให้ค่าทำขวัญพี่นะคืนนี้ พี่ไม่ยอมแน่ คนเขารักเมียจะตาย มาใส่ร้ายได้ยังไงก็ไม่รู้” พูดแ
“โอ๊ย! เจ็บจ้ะเจ็บ” ลวงร้อยงอตัวเมื่อถูกกำปั้นเล็กๆ ของลักษณารัวเข้าใส่ แล้วเขาก็ฉวยโอกาสรวบรัดร่างน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดทันที “ไม่โกรธนะจ๊ะคนดีของพี่ลวง” เขาเอ่ยเสียงหวาน “ทำไมยังเจ้าชู้แบบนี้อีกคะ ทำไมคะ ไหนสัญญาว่าจะมีแค่ฮันนี่ จะไม่เจ้าชู้กับใคร ทำแบบนี้กี่ครั้งแล้วคะ” เธอถามสามีเสียงสั่นเครือ “ไม่ครับ ไม่มีสักครั้ง ครั้งนี้ครั้งแรกและยังไม่ทำอะไรเลยครับ พี่ขอโทษนะครับ พี่รักฮันนี่นะ” เขาบอกรักคนในอ้อมกอดพร้อมเช็ดน้ำตาให้เธอ อึก! “รักแล้วทำไมทำแบบนี้คะ ฮันนี่ไม่ชอบ ฮันนี่ อึก! ฮือๆๆ” “ไม่ร้องนะเด็กดีของพี่ เป็นแม่คนแล้วนะฮันนี่ ไม่ร้องสิครับ พี่ขอโทษนะครับ ขอโทษที่ทำให้เสียใจ” เขาบอกภรรยา จริงๆ
ทั้งห้าหนุ่มหนีภรรยามาเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของมโนที่สตูล นานแล้วที่ไม่ได้มาแบบนี้ ทั้งห้าหนุ่มนอนอาบแดดมองท้องฟ้า มองทะเลตรงหน้า มองคลื่นลมแรงที่กำลังกระทบกับฝั่ง กว่าจะหาเวลาว่างและโกหกมาได้เล่นเอากินเวลาไปเป็นเดือน แต่ละคนต่างโกหกว่ามาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนและมาด้วยกันทุกคน เหล่าภรรยาของพวกเขาไม่รู้จักหรอก และมันไกลไม่อยากให้มาลำบาก “เฮ้อ! ความสุขมันเป็นแบบนี้เองสินะ” มโนเอ่ยขึ้นพร้อมถอดแว่นกันแดดของตัวเองออก “นั่นสิ กว่าจะพูดให้น้องพีร์เชื่อได้ ฉันกล่อมทั้งคืนเลยนะเว้ย!” ฝันดีเอ่ยขึ้นบ้าง “อย่าว่าแต่มึงเลยไอ้ฝัน กูก็กว่าจะบอกน้องกล้วยได้แทบตาย รายนั้นนะน่ากลัว” เพ้อภพคิดถึงหน้าภรรยาตอนโกรธแล้วสั่นหน้ารัวๆ เลย แล้วทำปากบิดเบี้ยวไปมา “พวกมึงกลัวเมียก็แบบนี้แหละ สู้กูก็ไม่ได้ ฮันนี่น่ารัก พูดอะไรก็เชื่อ” ลวงร้อยเอ
“อืม! พะ...พี่รัก...” หล่อนครวญครางตอบสนอง “อ่า...พี่ต้องการน้องป๊อบ” “อือ! แล้วอยู่เฉยทำไมคะ” หล่อนท้าสามี พร้อมตวัดแขนเกี่ยวลำคอสามีดึงรั้งลงมาหาตน หล่อนบังคับหน้าสามีแล้วยื่นหน้าขึ้นบดจูบปากหนาของสามีหนักหน่วง “อ่า! อือ! พี่ต้องการป๊อบ อืม!” เขาบอกหล่อนแล้วก็เคลื่อนตัวขึ้นคร่อมทับเต็มร่าง ดึงรั้งผ้าห่มโยนทิ้ง แล้วก็ปลดเสื้อนอนของภรรยาคนสวยออกโดยที่เธอช่วยอีกแรง “อ่า! ไม่ไหวแล้วยอดรัก อืม!” “ป๊อบเหมือนกันค่ะ อืม! รักป๊อบแรงๆ ได้โปรด...อืม!” หล่อนแอ่นร่างเบียดสีไปกับหน้าอกสามี มือน้อยเคล้นคลึงหน้าอกของตัวเองยั่วยวนสามี พร้อมดึงมือใหญ่ของเขามาดูดเม้มเล่น “โอว์! นางแมวยั
“ครับที่รัก นอนก่อนพี่เลย พี่ดีใจจนนอนไม่หลับตอนนี้ ขออวดไอ้โน ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อ และไอ้ลวงหน่อยเถอะ ถึงมาช้าก็ไม่ได้แปลว่าพี่ไม่มีน้ำยา” พูดจบก็โน้มลงหอมหน้าผากมนของภรรยาที่ล้มตัวลงนอนข้างๆ เขาก็เอนหลังพิงหัวเตียงรอปลายสายรับ และทันทีที่มโนกดรับสาย เขาเลือกโทรหามโนก่อนเป็นคนแรก “กูมีน้ำยาเว้ยไอ้โน”ด้านมโนมึนงงทันทีกับคำพูดของรักษ์ “อะไรของมึงไอ้เวร! น้ำยาอะไรของมึง!” “กูกำลังจะเป็นพ่อคน น้องป๊อบท้องแล้วเว้ย!” “ว่าไงนะ?” มโนที่กำลังอ้อนตะลิงปลิงอยู่ก็รีบลุกขึ้นจากเตียงทันที “มึงได้ยินไม่ผิดหรอก กูทำน้องป๊อบท้องแล้วเว้ย! กูมีน้ำยา” รักษ์บอกอย่างดีใจ “ดีใจด้วยเว้ย! มาช้าดีกว่าไม่มา” มโนเอ่ยอย่างดีใจกับเพ
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา







