LOGINห้องของรักษ์ไม่ได้ล็อกจึงทำให้พันแสงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย พอเข้ามาในห้องของญาติผู้น้องเห็นเจ้าของห้องนอนเอาหน้าซุกกับหมอนอยู่จึงเดินไปอีกฝั่งดึงเปิดม่านของห้องให้แสงสว่างเข้ามาในห้องและแยงตาของคนนอนบนเตียง และมันก็ได้ผลเมื่อรักษ์ขยับตัวและเปลือกตาขึ้นอย่างรำคาญอือ!“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนรัก” พันแสงเดินมายืนกอดอกมองน้องชาย“อือ! พี่หมอมาได้ไงเนี่ย” เมื่อลืมตาเต็มตาเห็นว่าใครมารบกวนก็ถามทันที“เดินขึ้นมา”“อย่ากวนผมได้ไหมพี่พัน แล้วนี่มาทำไมกัน” รักษ์ตอบอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้นเดินผ่านญาติผู้พี่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ของตน“เอาแกงผักหวานกุ้งสดมาให้น้าตวงน่ะ เลยแวะมาดูคนชั่วสักหน่อย เห็นว่าเมากลับบ้านมาด้วยนี่เมื่อคืน”“อือ! แล้วยังไงครับ ผมไปชั่วบนหัวพี่รึยังไง”“ก็ไม่หรอก แต่ไปชั่วกับคนอื่น ได้ยินว่ายิงนายลวงเหรอ”“ก็มันเลว!”“แล้วเราเป็นคนดีว่างั้น”“ก็เลวแต่ก็ไม่เลวชั่
“กูด้วย พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้วนะเว้ย” เพ้อภพบอก เพราะมาหลายวันแล้วคิดถึงคนรอที่บ้าน“กูก็ด้วย คิดถึงหนูพีร์” ฝันดีก็เช่นกัน คิดถึงยอดยาใจไม่ต่างจากเพ้อภพ“อือ! แล้วแต่พวกมึงเถอะ เข้าใจมีลูกมีเมียต้องดูแล” รักษ์เข้าใจดีว่าเพื่อนๆ นั้นรักภรรยามากแค่ไหน“พอเถอะไอ้รัก หยุดดื่มได้แล้ว เดี๋ยวก็ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก” มโนคว้าแก้วเหล้าในมือรักษ์มาถือไว้เอง“กลับกันเถอะ ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อจะกลับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็กลับกันเถอะ” พูดจบรักษ์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็เซเล็กน้อยทำให้มโนรีบลุกขึ้นยืนพยุงเพื่อน“นี่ไง กูบอกแล้วอย่าดื่มเยอะ วันนี้กูขับรถไปส่งเอง ส่วนมึงไอ้ฝัน ไอ้เพ้อขับรถดีๆ ล่ะ กูไปส่งไอ้เวรนี่ก่อน” ว่าแล้วก็ดึงลากรักษ์เดินออกจากห้องไป แล้วฝันดีกับเพ้อภพก็เดินตามออกไปติดๆ เพื่อไปจ่ายตังค์ เพราะมโนกับรักษ์ได้เดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว หน้าที่จ่ายตังค์วันนี้จึงเป็นหน้าที่ของฝันดีกับเพ้อภพพันแสงมาบ้านของคุณน้าตัวเองแต่เช้า เขาแวะเอาแกง
“ไอ้รัก มึงก็รู้ว่าทำไมพวกกูถึงมาที่นี่และรวมตัวกัน มึงก็รู้ว่าเพราอะไร มึงด้วยไอ้ลวง เพียงแค่เวลาไม่นานพวกมึงตัดขาดความเป็นเพื่อนกันได้ลงคอเหรอวะ คิดถึงตอนที่พวกมึงอยู่ด้วยกัน สนุกด้วยกันสิ มีสุขร่วมเสพมีเซ็กซ์ก็ร่วมกันมัน มึงคิดสิวะ” ฝันดีเอ่ยขึ้นเมื่อหันไปมองลวงร้อยที่นั่งอีกมุมเอาแต่ดื่มไม่ยอมพูดจาอะไรสักคำ รักษ์กระแทกแก้วบรั่นดีในมือลงบน ก่อนจะมองไปยังลวงร้อยที่นั่งนิ่งเงียบดื่มเงียบๆ อีกมุม ยิ่งมองหน้าของลวงร้อยที่ไร้ความรู้สึกผิดและไร้สำนึก เขายิ่งเจ็บใจและแค้นเคือง เขารักลวงร้อย รักเพื่อนทุกคน เพราะรักมากและไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะทำกับน้องสาวของตนได้ ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำ โดนยิงแค่นั้นมันยังไม่สาสมกับสิ่งที่เพื่อนทำกับน้องสาวของเขาเลย “สำหรับกู ไอ้รักยังคงเป็นเพื่อนเสมอ” ลวงร้อยเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ เขาวางแก้วเหล้าเข้มๆ ในมือลงแล้วลุกขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกงเดินออกจากห้องไป “แล้วมึงล่ะไอ้รัก มึงคิดยังไง&rdq
จากอาทิตย์เป็นเดือน จากหนึ่งเดือนเป็นสองเดือน ตอนนี้หล่อนมาอยู่ที่นี่จนเริ่มรู้สึกชินกับทุกๆ วันแล้ว รักษ์ทำงานกลับมาแล้วก็มอบบทรักหนักหน่วงให้เธอ ข้อมือเล็กก็มีโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเหมือนเช่นวันแรก ความสัมพันธ์เหมือนจะไปได้ดี แต่เขามักย้ำให้เธอรู้ตัวเสมอว่าเธออยู่ในสถานะอะไร วันนี้หล่อนไม่รู้ว่ารักษ์ไปไหน ไม่กล้าถาม จะโทรหาก็ไม่กล้า และตอนนี้เลขาส่วนตัวของเขาก็มาอยู่เฝ้าและดูแลเธอ ป่านทออยากรู้ว่าเขาไปไหน แต่ก็ได้แต่เจียมตัว เหนือน่านมองคนตัวเล็กที่นั่งชันเข่าหน้าเศร้าบนเตียงนอนก็อดถอนหายใจแรงๆ ออกมาด้วยความสงสารไม่ได้ ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงโทรศัพท์ของเหนือน่านสั่นเตือนขึ้น เขาก็รีบล้วงจากกระเป๋ากางเกงออกมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นว่าเป็นเจ้านายก็รีบกดรับสาย “ครับคุณรัก” ด้านป่านทอเมื่อได้ยินเหนื
หลังจากทานข้าวอิ่มเขาก็มานั่งเหยียดขายาวบนโซฟาเอนหลังพิงขอบโซฟาด้วยท่าทางสบายและแน่นหน้าท้อง ก็วันนี้เขาทานข้าวเยอะกว่าทุกวันเลยก็ว่าได้ อาหารทุกอย่างเขากวาดเรียบไม่เหลือแม้แต่คราบ ก็ของมันอร่อยจนเสียดายหากต้องทิ้ง มือใหญ่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ตรงหน้ามาเปิดดู เพื่อฆ่าเวลารอป่านทอเก็บโต๊ะอาหารล้างถ้วยชามเก็บกวาดห้อง วันทั้งวันเขาตัดขาดจากโลกออนไลน์ ตัดขาดจากโลกโซเชียล พอเปิดเน็ตโทรศัพท์ก็เห็นข้อความไลน์ที่เด้งติดต่อกันไม่หยุดจนเครื่องเขาแทบค้าง ไม่รู้เพื่อนๆ คุยอะไรกันนักกันหนาถึงได้เยอะขนาดนี้ พอเปิดเข้าไปดูและไล่อ่านจากล่างขึ้นบนก็เห็นรูปต้นเรื่องทันที “ไอ้ลวง! ไอ้เพื่อนชั่ว!” ว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก แล้วก็กดพิมพ์ข้อความส่งไปในไลน์กลุ่ม พอเพื่อนๆ ตอบกลับมาเขาก็ยิ้มขำ ภาพของเขาขณะเล่นโทรศัพท์ที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหน้าตึงนั้นทำให้ป่านทอที่แอบมองบ่อยๆ อดยิ้มตามไม่ได้ นั่นแหละคือภาพที่หล่อนชอบ ชอบที่ได
“ขอบคุณนะคะ จุ๊บ!” เธอขอบคุณแล้วยื่นจมูกน้อยไปหอมคางสากอย่างเคอะเขิน ‘ไอ้รัก มึงตายแน่...ใจบางหมดแล้วเว้ย! ทำไมต้องอ้อนกันขนาดนี้ด้วยป๊อบจ๋า...’ เขาโอดครวญในใจแล้วยกมือขึ้นทาบอกซ้ายของตนเพื่อไม่ให้หัวใจเต้นแรงผิดปกติ แต่มันไม่ทันแล้ว มันเต้นดังจนหญิงสาวที่เกาะแขนได้ยินแล้วอมยิ้มน้อยๆ ตาม ใบหน้าสวยของเธอซับสีแดงระเรื่อจนน่ามันเขี้ยว “รางวัลด้วยนะคืนนี้” เขาบอกคนตัวเล็ก “รางวัลยังไงคะ” หล่อนถามตาซื่อ ทั้งๆ ที่รู้ความหมายของบุรุษดี หึหึ “ไปกันเถอะ หิวไม่ใช่เหรอ ไปซื้อของมาทำกินกันดีกว่า พี่อยากกินข้าวฝีมือน้องป๊อบ”เขาบอกแต่ก็ยังทำท่าทางนิ่งขรึมแกะมือเล็กที่เกาะแขนตัวเองออก หากยังเกาะแบบนี้เต้าของหล่อนก็เบียดสีไม่หยุด เพราะเวลาป่านทอขยับตัว
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั




![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


