ทอมโน 6

“เออ ๆ กูก็พูดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลูก กูไม่มีทางมีกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าจะเอากัน กูจะป้องกันไม่ก็ให้ยัยนั่นกินยาคุม แต่ก็ดีเหมือนกันถือว่ามีที่ปล่อยน้ำแบบไม่ต้องจ่ายเงิน”

มโนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับสะบัดลวงร้อยให้ปล่อยตน ส่วนฝันดีก็เป็นอิสระแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของฝันดีก็ยังบึ้งตึงอยู่ เพราะคำพูดของเพื่อนที่เพิ่งพูดสุดความไปนั้นเอง

“ยู้ฮู! โนลูกไปกันเถอะได้เวลาขึ้นสวรรค์ อุ๊ย! เข้าหอแล้วจ้ะ” เพ็ญศรีส่งเสียงเรียกลูกชายก่อนเจ้าตัวจะมาถึงเสียอีก

“ครับแม่เพ็ญ ลูกจะไปเดี๋ยวนี้แหละ คืนนี้อย่าลืมที่เดิมนะเว้ย!"

มโนบอกเพื่อนรัก เพราะหลังจากคืนนี้ทุกคนต้องแยกย้ายกันไปทำงาน ไปทำหน้าที่ของลูกที่ดี เพราะอีกนานเลยกว่าจะรวมตัวกันครบห้าคนแบบนี้ เมื่อทุกคนโตขึ้นและมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ เวลาเลยไม่ตรงกัน กว่าจะเจอกันห้าคนพร้อมหน้าพร้อมตาต้องนัดกันข้ามเดือนสองเดือนกันเลยทีเดียว

“เออ! แต่พวกกูว่าครั้งหน้าก็ได้ไหม คืนนี้มึงต้องอยู่ห้องหอ...”

“กูไปแล้ว มึงไม่ต้องพูดเลยไอ้เพ้อ กูจะไป และพวกมึงไปรอกูเลยนะ ไปละ เดี๋ยวแม่กูจะเดินเข้ามาถึงส่วนของห้องนอนได้ยินเราคุยกัน” พูดพลางขยับคอเสื้อให้เข้าที่ เพราะก่อนหน้านี้มันโดนกระชาก เมื่อคิดว่าเรียบร้อยดีจึงเดินออกจากห้องนอนไปหาผู้เป็นแม่ที่ได้ยินแต่เสียง แต่เจ้าตัวยังเดินมาไม่ถึง

“เอาไงดีวะพวกเรา” ลวงร้อยขอความเห็นเพื่อน

“ก็เอาตามที่มันพูดนั่นแหละวะ” รักษ์พูด

“สงสารน้องแสบจริง ๆ วะ” ฝันดีเอ่ยลอย ๆ พร้อมกับนั่งลงที่เดิมที่ตนเคยนั่งก่อนหน้านี้

“แหม! วันนี้พระเอกนะมึงไอ้ฝัน” เพ้อภพแขวะเพื่อน

“คนเราควรมีสำนึกบางไม่ใช่เหรอวะ”

ฝันดีตอบกลับทำเอาลวงร้อย เพ้อภพ และรักษ์หน้าชากันไปทั้งแถบ

“เราก็ไปเคล้านารีรอกันดีกว่า วันนี้กูจัดเด็ดกว่าวันก่อนอีกนะเว้ย!" เพ้อภพเอ่ย

“ช้าทำไมวะพวกมึง” ฝันดีลุกขึ้นยืนทันที เพื่อนกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เกิดขึ้นในระยะประชิดของตนที่มีต่อผู้หญิงของเพื่อน

“นั่นสิวะ ไปกันเลยพวกมึง” รักษ์พูดจบทุกคนก็เดินกอดคอกันเป็นคู่ออกไปจากห้องนี้ทันที เพื่อไปห้องอาหารที่พวกตนเป็นขาประจำ

มโนเดินมาเจอเจ้าสาวของตนยืนรออยู่ประตูหน้าห้องหอ หัวใจหนุ่มก็เต้นระรัวจนต้องยกมือขึ้นมาทาบอกตนไว้เมื่อเจ้าหล่อนเอี้ยวหันมามองทางตน พลางยิ้มหวานให้กับแม่ของเขา แต่กับเขาเธอกลับหน้าบึ้งใส่

“เข้าไปกันเลยจ้ะหนูแสบของแม่” เมื่อเพ็ญศรีเอ่ยจบธนพลก็เปิดประตูห้องทันที แล้วทุกคนก็เดินเข้าไปในห้องไปอยู่ในส่วนของห้องนอนที่มีเตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และบนเตียงก็โรยด้วยกลีบกุหลาบสีชมพูและแดงสลับกัน

มโนกับตะลิงปลิงจ้องมองหน้ากันเมื่อเห็นเตียงที่มีกลีบดอกกุหลาบโรยเป็นรูปหัวใจ ตะลิงปลิงเบ้ปากไม่สบอารมณ์ ทำปากขมุบขมิบบ่นพึมพำ ส่วนมโนก็ได้แต่ทำหน้าเบื่อโลกกับสถานการณ์ตอนนี้

“เด็ก ๆ เดี๋ยวไม่ทันฤกษ์นะ รีบ ๆ มานั่งตรงนี้แม่กับพ่อของหนูแสบจะได้ให้โอวาทก่อนใช้ชีวิตคู่จ้ะ”

ทั้งสองเดินมานั่งกับพื้นพรมอยู่ปลายเตียงที่มีพ่อกับแม่ของพวกเขานั่งรอท่าอยู่ก่อนแล้ว แล้วการให้โอวาทก็เริ่มขึ้น

“พี่เพ็ญให้โอวาทลูก ๆ ก่อนผมเถอะครับ เพราะพี่เพ็ญ...”

“แก่ก็ว่ามาเถอะ พอ เด็ก ๆ ฟังนะจ๊ะ” นางเอ่ยตัดความของธนพลก่อนจะก้มลงเอ๊ยเอ่ยกับคู่บ่าวสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าตน “ต่อไปนี้ชีวิตของพวกลูกคือชีวิตที่จะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วนะ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน มีเรื่องอะไรก็ต้องพูดคุยกันอย่าเก็บไว้คนเดียว รักกันดูแลกันไปจนแก่เฒ่า และที่สำคัญ มีลูกให้แม่เร็ว ๆ นะหนูแสบ” และท้ายวาจาก็กำซับกับลูกสะใภ้คนสวย

“ครับคุณแม่ / ค่ะคุณแม่” สองเสียงรับคำประสานกันพร้อมกับก้มลงกราบเท้าของผู้เป็นแม่

“พ่อโนต่อไปนี้พ่อฝากดูแลน้องด้วยนะ หนูแสบเป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ และเจ้าอารมณ์ หนักนิดเบาหน่อยโนก็ยอม ๆ น้องเขาหน่อยนะ ลูกสาวพ่อมีคนเดียวและเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ พ่อหวังว่าโนจะดูแลเป็นอย่างดี และรีบ ๆ มีหลานให้พ่ออุ้มเร็ว ๆ ด้วยนะโน” ธนพลฝากฝังลูกสาวของตนกับลูกเขย รู้สึกใจหายที่ลูกสาวแต่งงาน เพราะหลังจากวันนี้ไปตะลิงปลิงก็เป็นคนของมโนแล้ว

“ครับคุณพ่อ” มโนรับปากพร้อมกับก้มลงกราบเท้าของพ่อตา

“หนูแสบของพ่อโตแล้วนะ พอหวังว่าลูกจะเป็นเมียที่ดีของพี่เขา และเป็นแม่ที่ดีของลูกนะ พ่อรักลูกนะ”

“ขอบคุณนะคะพ่อ” ตะลิงปลิงก้มล้มกราบเท้าพ่อ น้ำตาคลอเบ้า

“เอาละเด็ก ๆ ตอนนี้ได้เวลาแล้วนะ ถึงเวลาต้องอยู่กันตามลำพังแล้วนะ และคืนนี้ห้ามออกจากห้องหอเป็นอันขาดรู้ไหมจ๊ะ เพราะโบราณเขาถือจ้ะ” เพ็ญศรีเอ่ย

“ครับ / ค่ะ”

“พ่อกลับบ้านก่อนนะลูก” ธนพลเอ่ยบอกลูกก่อนจะเดินออกไปจากห้องหอของลูกสาวพร้อมกับเพ็ญศรี