เข้าสู่ระบบ“นั่นสิลูก พ่อทัศเขาพูดถูก” ตวงพรจับหน้าของลูกชายให้นิ่งแล้วจ้องตาของลูกชายอย่างค้นหา
“นั่นสิลูก พ่อทัศเขาพูดถูก” ตวงพรจับหน้าของลูกชายให้นิ่งแล้วจ้องตาของลูกชายอย่างค้นหาคำตอบและสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในดวงตาคมอมเศร้าของรักษ์ รักษ์หลบตาพร้อมจับมือของผู้เป็นแม่มากุมไว้ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเสร้า เขาไม่อยากปิดบังพวกท่าน แต่เขาก็บอกไม่ได้ในตอนนี้ บอกยังไม่ได้ว่าตัวเขานั้นกำลังตรอมใจเพราะความรัก “พ่อกับแม่ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ถ้าให้เดาเป็นเรื่องหัวใจรึเปล่าตารัก พ่อเป็นผู้ชายพ่อมองออก ผู้ชายเรามันมีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้เปลี่ยนไป และลูกกำลังตรอมใจ สายตาและแววตาของลูกมันฟ้อง” ทัศเทพเอ่ยอย่างคนที่เคยผ่านน้ำร้อนมาก่อน “รักยังไม่พร้อม ขอเวลาก่อนนะครับพ่อทัศ แม่ตวง รักขอจัดการเอง” เขาบอกผู้เป็นแม่ “แล้วนี่ลูกทานข้าวมารึยังลูก” นางถามอย่างเป็นห่วง ยิ่งรักษ์ผอมซูบนางยิ่งทุกข์ใจ
“ใจเย็นๆ คุณตวง คุณก็รู้ลูกเราใช่เล่นที่ไหน”“ก็เพราะรู้ยังไงคะ กลัวว่าจะไม่มีใครรัก ไม่มีใครเอาไปทำพันธุ์” นางตอบสามีเสียงดัง“บ่นอะไรถึงลูกอยู่รึเปล่าครับ”ทัศเทพยังไม่ทันได้ตอบภรรยาก็มีเสียงลูกชายตัวดีแทรกขึ้นมาก่อน พอบ่นถึงก็มาทันที รู้อย่างงี้พูดถึงนานแล้ว พอมาถึงก็เดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามตนและภรรยา ทัศเทพจึงลุกขึ้นจากหนุนตักตวงพรเป็นนั่งพิงพนักโซฟา ภาพของลูกชายที่เคยเห็นสง่างามตอนนี้มันกลับตรงกันข้ามตวงพรยกมือทาบอกปิดปากตัวเองเมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของลูกชาย แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็น ใบหน้าตอบจนเห็นกระดูกของโหนก ขอบตาหมองคล้ำจนเด่นชัด เคราที่เคยจัดแต่งเป็นทรงก็ยาวไม่เป็นทรง เวลาเดือนกว่าไม่เจอหน้าลูกชายมันทำให้ลูกชายของนางเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้เชียวเหรอ“เป็นอะไรครับ จ้องแบบนี้ลูกก็เขินสิครับ”รักษ์เห็นว่าท่านทั้งสองเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่พูดไม่จา เขามาจากลำปางก็แวะเข้าไปเคลียร์งานสำคัญที่ออฟฟิศ พอเสร็จก็เลยขับรถตรงมาที่บ้านทันที ตั้งแต่ป่านทอไม่อยู่คอนโด ไม่มีหญิงสาว เขาก็ไม่สามารถก
“ผมคงโดนน้ำร้อนสาดเหมือนเดิมแน่ครับ” เขาบอกพลางยกแขนข้างที่โดนน้ำร้อนลวกจากมือของป่านทอให้นางดู ในชีวิตนี้รักษ์เคยยอมให้ใครทำร้ายที่ไหน แต่ที่ยอมตอนนี้เพราะเขารัก รักเธอ รักแม่สัตว์เลี้ยงของเขาไปเสียแล้วตอนนี้“อีกอย่างผมจะกลับกรุงเทพครับ ผมมีธุระต้องไปทำ ผมฝากป้าดูแลน้องป๊อบด้วยนะครับ”“ไม่ต้องห่วง แล้วพ่อหนุ่มจะกลับมาอีกไหม อย่าเพิ่งท้อนะ หนูป๊อบรักพ่อหนุ่ม ป้าดูออก เพียงแต่อะไรที่ทำให้เธอโกรธจนไม่ยอมให้อภัยเรา ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ป้าเชื่อว่าสักวันหนูป๊อบจะให้อภัยเรา” นางรับกล่องสีแดงกำมะหยี่เล็กๆ มาถือไว้ในมือแล้วมองรักษ์เดินจากไป ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งตาลอยอยู่ที่ม้าหินอ่อนในบ้านเฮ้อ!นางถอนหายใจ ก่อนจะกำกล่องกำมะหยี่สีแดงเดินเข้าไปในบ้าน แล้วก็ไปนั่งม้าหินอ่อนตัวที่ว่างแล้วส่งยื่นกล่องกำมะหยี่ในมือของตนให้ป่านทอเปิดดู“พ่อหนุ่มคนนั้นฝากมาให้”“เอาไปทิ้งเถอะค่ะป้าอนงค์” เธอปัดออกจากสายตาของตนแล้วหันไปมองทางหน้าบ้านเพื่อมองหาเขา แต่ก็ไร้เงา“เ
“แล้วคุณล่ะ กล้าดียังไงมาขายขนมจีบเมียผม” รักษ์กระแทกเสียงตอบกลับคำตอบของรักษ์ทำให้หัวใจปลัดหนุ่มเย็นวูบ เขาเสียใจ และนี่เขาอกหักอีกแล้วใช่ไหม“ถ้างั้นพ่อหนุ่มก็เป็นพ่อของลูกหนูป๊อบใช่ไหมจ๊ะ” ป้าอนงค์ลุกขึ้นเดินมาถามชายหนุ่ม“ลูก...น้องป๊อบท้อง?” รักษ์เลิกคิ้วถามหญิงวัยกลางคนอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง“ใช่จ้ะ หนูป๊อบท้อง แต่ว่าตอนนี้...”“ไม่! ลูกผมกับป๊อบต้องไม่เป็นอะไร” เขาบอกปฏิเสธแล้วเดินไปปล่อยร่างอ่อนแรงของตนนั่งลงกับเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วยกมือกุมขมับด้วยความเครียด“ป้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณกับหนูป๊อบถึงมีปัญหากัน เพราะตั้งแต่หนูป๊อบมาอยู่กับป้า เธอก็แอบร้องไห้บ่อยๆ ถึงเธอบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ป้าก็เห็นตลอดว่าหนูป๊อบร้องไห้” นางบอกแล้วก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมของตน ส่วนปลัดหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาได้แต่บอกตัวเองให้ทำใจและเป็นห่วงป่านทอได้เพียงแค่น้องสาวเท่านั้นรักษ์นั่งเงียบกุมขมับร้องไห้ออกมาเงียบๆ แล้วภาพวันวานของเขาและป่านทอตอนอยู่ด้วยกันก็แทรกทับเข้ามาในหัว
“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่ยินดี พี่ไปทำงานก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับแกงไตปลานะครับ” “ขอบคุณเช่นกันค่ะ” หล่อนส่งยิ้มหวานให้ปลัดหนุ่มแล้วเดินเข้าไปในร้าน เมื่อเขาเดินจากไปแล้ว พอจะนั่งลงก็ต้องลุกขึ้นมาอีก เมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน “สวัสดีค่ะ ต้องการเสื้อผ้าแบบไหนเลือกได้ตามสบายเลยนะคะ หรือจะให้แนะนำให้ก็ได้นะคะ” เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังของลูกค้าแล้วพูดคุยทักทายกับลูกค้าที่กำลังยืนมองเสื้อผ้าในร้าน “ผมต้องการเสื้อให้เมียน่ะครับ” น้ำเสียงห้วนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาโดยไม่หันหน้ามาหาคนตัวเล็ก ป่านทอส่ายหน้าแรงๆ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มห้วนที่คุ้นเคย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง คงไม่ใช่รักษ์หรอก เสียงอาจจะคล้ายกันก็ได้ และที่สำคัญนี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว เขาคงไม่ตามหาเธอหรอก “ไม่ทราบว่าภรรยาลูกค้าใส
“งั้นป้าไปก่อนนะจ๊ะ” “ค่ะป้าอนงค์”เธอยิ้มหวานให้ป้าอนงค์ที่ให้ที่พักและให้งานเธอทำ ป้าอนงค์เป็นสาวแก่ นางไม่มีลูกมีหลาน พอมีเด็กแถวบ้านแนะนำมานางก็รับป่านทอมาทำงานอย่างไม่คิดมาก ดูแล้วน่าจะเป็นคนดี และหนึ่งเดือนแล้วป่านทอก็ขยันทำงานทำการ ช่วยงานทุกอย่างไม่เคยบ่น ไม่ว่าจะเป็นงานบ้านหรืองานที่ร้านของนาง เมื่อป้าอนงค์ไปแล้ว เธอก็แต่งตัวแล้วปิดบ้านออกไปที่ร้านเหมือนกัน เพราะอีกสามสิบนาทีก็จะได้เวลาเปิดร้านแล้ว พอมาถึงก็จัดการเปิดประตู ใช้เวลาเพียงไม่นานร้านขายเสื้อผ้าก็เปิดทำการเรียบร้อย เธอก็เช็กสต๊อกเสื้อผ้าและเครื่องประดับในร้านเหมือนทุกวัน “มารับเสื้อครับ” ปลัดหนุ่มเดินเข้ามาในร้านบอกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง เขามักมาสั่งที่ร้านของป้าอนงค์เพื่อตัดเสื้อให้แม่ประจำ ร้านแห่งนี้รับตัดชุดตามแบบพิเศษด้วยไม่ใช่มีแค่เสื้อผ้าสำเร็จ “ค่ะคุณปลัด รอเดี
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั







