CEOบังคับรัก 4

“ใช่ค่ะ ดิฉันมันหัวโบราณ ปลดล็อกประตูให้ดิฉันด้วยค่ะ ดินฉันจะกลับ” มือเล็กปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อจะลงจากรถ

            “ปลดล็อกประตูให้ด้วยค่ะประธานแดน”

            “เธอก็รู้จักฉันดีนี่ไลลาว่าฉันเป็นคนยังไง”

            “เพราะรู้จักไงคะ ถึงได้จะกลับบ้าน”

            “รู้ไหมตอนนั้นทำไมฉันยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เพราะฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมแต่งงานและก็คงหยุดที่เธอไม่ได้เหมือนกัน ฉันจึงยอมปล่อยไปง่ายๆ แต่วันนี้ฉันเสียดายมากที่ตอนนั้นปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนั้น ฉันน่าจะให้เธอได้ลิ้มรสไฟราคะก่อนจะจากไปวันนั้น”

ตลอดเวลาสี่ปี เขาบอกตัวเองตลอดว่าเสียดายที่ตนเองปล่อยให้ไลลาหลุดมือไป แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอคนตัวเล็กอีกครั้ง และวินาทีแรกที่สบตาเธอตรงหน้าประตูหน้าห้องอาหาร เขาก็รู้ทันทีว่าหัวใจของเขายังเต้นอยู่ มันเต้นแรงอีกครั้งเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน ตอนรู้จักกับนักศึกษาฝึกงานตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่นักศึกษาฝึกงานไร้เดียงสาคนเดิม คำพูดคำจาฉะฉาน แถมยังดูมั่นใจในตัวเองด้วย และยิ่งการแต่งตัวที่เคยจืดชืดตอนนี้กลับดูเซ็กซี่เร่าร้อนทั้งๆ ที่ไลลาไม่ได้แต่งตัวโชว์เนื้อหนังสักนิด แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่าเธอเซ็กซี่มากตอนนี้

            “งั้นก็ปล่อยดิฉันไปอีกสิคะวันนี้ ระหว่างเราติดต่อกันแค่เรื่องงานเถอะค่ะ” เพราะยังไงก็ต้องเจอกันอีก เมื่อเธอต้องไปติดต่อธุรกิจพร้อมกับซีอีโอของตน

            “มีแฟนรึยัง?”

เขาไม่ตอบ แต่ถามในสิ่งที่อยากรู้แทน เพราะตาเหลือบไปเห็นแหวนทองวงเล็กบนนิ้วมือข้างซ้ายของไลลา

            “ค่ะ และจะแต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้านี้ด้วยค่ะ” เธอพูดพร้อมกับมองตามสายตาของซีอีโอหนุ่มที่จ้องมองมายังมือตนเอง ไลลายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นอวดแหวนทองวงเล็กบนนิ้วมือเรียวสวยตนเอง

            “ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะนอนกับว่าที่เจ้าบ่าวรึยัง เพราะยังไงวันนี้เธอก็ต้อง ‘ขึ้นเตียง’ กับฉัน ไลลา”

 เขาพูดพร้อมกับจับกระชากมือซ้ายของเธอแล้วดึงแหวนออกจากนิ้วนางของเธอออกมาโยนทิ้งไปเบาะด้านหลังรถ

            “คุณทำบ้าอะไรของคุณประธานแดน” เธอร้องตกใจเมื่อเขากระชากมือไปดึงถอดแหวนหมั้นของเธอโยนทิ้งหลังเบาะรถ

            “มันมีปัญญาซื้อให้เธอแค่นี้เหรอไลลา อยากได้แหวนเดี๋ยวฉันซื้อให้”

            “ดิฉันไม่ต้องการค่ะ” เธอพูดพร้อมกับขยับตัวจะข้ามไปเบาะหลังเพื่อจะไปหาแหวนทองวงเล็กของตนเองที่ถูกโยนทิ้งไปก่อนหน้านี้ แต่ยังไม่ทันขยับ มือใหญ่ก็คว้าจับเอวเล็กเธอรั้งไว้ด้วยมือเดียว

            “ถ้ากล้าไปเก็บมันมา ฉันจะ ‘เอา’ เธอในรถ”

            “เลว!” นี่คือคำที่เหมาะกับเขาแล้ว

            “ด่าได้ดี!” ไม่อยากจะเชื่อว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดจากปากของไลลา เมื่อสี่ปีก่อน ตอนเธอเห็นเขาขึ้นขี่ขย่มนางแบบสาว เธอยังไม่พูดคำว่า ‘เลว’ ออกมาจากปาก มีเพียงคำว่า ‘พอแล้ว’ กาลเวลาทำให้สาวน้อยนักศึกษาฝึกงานของเขาโตแล้วจริงๆ

            ไลลาเม้มปากแน่นไม่ตอบโต้ เธอถูกเขากอดเอวเล็กรั้งกระชากให้กลับมานั่งที่เดิม

            “จะขึ้นห้องหรือในรถ เลือกเอานะ”

            “ดิฉันไม่เลือกอะไรทั้งนั้น ดิฉันจะกลับ”

            อืม!

            ซีอีโอหนุ่มพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้จะทำตาม เขาเปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งประตูไลลาเปิดประตูแล้วก้มตัวไปอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่ากว้างตัวเอง

            “ปล่อยดิฉันเดี๋ยวนี้คุณแดน!”

            “ก็บอกแล้วไงให้เลือก เมื่อไม่เลือกก็จะเลือกให้ ขึ้นห้อง คุยกันบนเตียงสะดวกกว่าคุยในรถ ปึก!” แล้วเขาก็ปิดประตูรถแล้วเดินกอดอุ้มคนตัวเล็กที่ดิ้นบนบ่ากว้างตัวเองพาเข้าไปในตัวตึกเพื่อขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบแปด ห้องตนเอง

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคุณแดน ปล่อยดิฉันเดี๋ยวนี้!” ไลลาทั้งดิ้นและทุบตีแผ่นหลังกว้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อเขายังคงกอดอุ้มเธอยืนนิ่งในลิฟต์โดยสารไม่ยอมปล่อยเธอลงจากบ่าหนา

            “ถ้าไม่หยุดดิ้นและทุบตีไม่หยุด ฉันจะจูบโชว์กล้องวงจรปิดในลิฟต์ เผียะ!” เขาไม่ได้ขู่ แต่จะทำจริงๆ พร้อมกับตบก้นกลมกลึงไปหนึ่งทีเพื่อย้ำคำพูดตนเองว่าตนเองทำจริงแน่ ถ้าเธอยังดิ้นและไม่หยุดทุบตีหลังเขาแบบนี้