LOGIN“ต่ำทราม!”
“สี่ปีที่ไม่เจอกัน ไปฝึกด่ามารึไงฮึ เดี๋ยวก็เลว เดี๋ยวก็ต่ำทราม ต่อไปคงชั่วช้าสินะ”
ติ้ง!
เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสิบแปด เท้าใหญ่ก็ก้าวออกจากลิฟต์พาไลลาเดินไปยังห้องตนเองแล้วกดรหัสปลดล็อกประตูอุ้มหญิงสาวเข้าห้องตัวเอง
ปึก!
ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท ปากน้อยก็ขยับพูดอีกครั้ง
“ปล่อยดิฉันลงได้หรือยังประธานแดน”
“ถึงเตียงหรือยังล่ะ?” เขาถามกลับพร้อมพาเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดของห้องพัก
ตุ้บ!
พอถูกโยนลงเตียง ไลลาก็รีบตะเกียกตะกายคลานหนีจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าช้ากว่าบุรุษอยู่ดี เขาเคลื่อนไหวเร็วกว่า คว้าจับเอวเล็กคอดเธอด้วยมือเดียวแล้วดึงรั้งกักไว้กับที่แล้วทิ้งตัวโถมลงมาคร่อมทับกักร่างเล็กสาวเจ้าไว้ใต้ร่างใหญ่หนักอึ้งด้วยน้ำหนักทั้งหมดของตน
“อย่านะ” เธอส่ายหน้าหนีเมื่อใบหน้าหล่อก้มลงมาหาแล้วซุกซบไซ้ซอกคอระหงของเธอ
“อือ...หอม อื้ม...” เขาพำพึมเสียงแหบพร่าลากลิ้นเลียลำคอระหงหอมรัญจวนลากไล้ปลายลิ้นสากอุ่นร้อนเปียกแฉะมายังแอ่งชีพจรที่กำลังเคลื่อนไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังข่มเหงคู่หมั้นคนอื่นอยู่ อื้อ...” เธอพยายามห้ามและบิดส่ายหน้าหนี แต่ยิ่งส่ายหน้าหนีก็ยิ่งเป็นการเปิดทางให้ปลายจมูกโด่งซีอีโอหนุ่มซุกไซ้ถูไถซอกคอระหงเธอได้สะดวก
“ก็แค่คู่หมั้น แต่ที่คร่อมเธอตอนนี้กำลังจะเป็น ‘ผัว’ เธอ ไลลา ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ‘เซ็กซ์’ ของฉันดีกว่าไอ้คู่หมั้นนั่นของเธอจนเธออยากกลับไปถอนหมั้นมันเชียวแหละทูนหัว อะ...อื้อ” แล้วเขาก็เคลื่อนไล้ลากลิ้นสากชื้นแฉะจากลำคอระหงมาหยุดที่ปากจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อแล้วทาบทับบดขยี้กลีบปากอ่อนนุ่ม
“อะ...อื้อ” มันไม่ใช่จูบแรกของเขาและคนตัวเล็ก เมื่อครั้งคบกัน แดนเป็นคนสอนไลลาจูบและยังเป็นจูบแรกของสาวเจ้าด้วย แต่ไม่รู้ว่าหลังจากเลิกกันไป ไลลาได้นำบทเรียนนี้ไปใช้กับผู้ชายคนไหนไหม
“อะ...อื้อ” จูบแรกเป็นของคนเหนือร่างและวันนี้ก็ยังเป็นเขาเหมือนเดิมที่ได้บดจูบปากเธอ ครอบครองกลีบปากและเรียวลิ้นของเขาก็รุกล้ำเข้ามาในโพรงปากไล่ต้อนลิ้นเธอ ก่อนจะตวัดลิ้นรัดดูดคลึงเรียวลิ้นเล็กเธอหนักหน่วง
“อะ...อื้อ” แม้จะมีคู่หมั้นคู่หมาย แต่เธอก็ไม่เคยให้เขาจูบสักครั้ง สำหรับเธอกับคู่หมั้นหนุ่มคบกันด้วยใจบริสุทธิ์ ต่างฝ่ายต่างหัวโบราณกันและเฝ้าคอยวันแต่งงานกัน แต่พอถูกซีอีโอหนุ่มบดจูบขยี้กลีบปาก เธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองโหยหาสัมผัสหนักหน่วงจากคนต่ำทรามมาตลอด แม้จะหมั้นหมาย แต่ใจของเธอก็แอบซ่อนแดนไว้ในส่วนลึกของหัวใจตลอดมา
“อ่า...อื้ม” ปากน้อยจูบตอบสนอง แถมยังโอบกอดลำคอหนายกร่างขึ้นบดเบียดร่างใหญ่ของเขาด้วย ซีอีโอหนุ่มบดขยี้ดูดคลึงลิ้นเล็กเร่าร้อนกลืนกินความหวานโพรงปากน้อยหนักหน่วง แม้จะผ่านมาสี่ปี แต่แดนก็จำรสหวานของปากน้อยได้ดี พอคิดว่าหลังเลิกราแยกทางกันไป ไลลาไปจูบกับคนอื่นก็โกรธฉุนขึ้นมาจนเผลอกัดปากสาวเจ้า
อุ๊ย!
อยู่ๆ เขาก็กัดปากเธอจนเจ็บจนเลือดออก เพราะเธอสัมผัสได้ถึงรสเค็มของเลือด
“นอกจากฉันแล้วมีผู้ชายกี่คนได้จูบปากหวานๆ ของเธอ ไลลา”
“ป่าเถื่อน! ปล่อยดิฉันกลับเดี๋ยวนี้ประธานแดน”
“ไม่ได้ยินที่ถามหรือไง หรือมันเยอะจนบอกฉันไม่ได้ไลลา” เขาพูดเองตอบเองแล้วก็โกรธเอง
“คุณเป็นไบโพลาร์รึเปล่าคุณแดน พูดเองเออเองหมด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับ” เธอผละมือที่กอดลำคอหนาออกมาผลักไหล่กว้าง แต่ร่างใหญ่ไม่เคลื่อนไหวตามแรงผลักแม้แต่น้อย
“บอกมาไลลาว่ามีใครบ้างที่ได้จูบปากเธอ” เขาตะโกนใส่หน้าสวยชื้นเหงื่อแล้วคว้าจับมือน้อยทั้งสองข้างรวบไว้ในมือเดียวตนเองแล้วดึงรั้งไปไว้เหนือหัว
ทุกคนที่ประเทศไทยรอลมพาแสงระวีกลับบ้าน และทุกคนก็ต่างตื่นเต้นดีใจที่แสงระวีกำลังจะมีหลานให้ตนเอง ด้านคุณปู่ คุณย่าก็เห่อหลานเข้าวัดไปปรึกษาเรื่องชื่อหลานรอ ส่วนคุณยายไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่ เพราะว่าหลานคนแรก ลูกชายมีให้ อีกไม่กี่เดือน เกล้าภรรยาของแสนก็จะคลอด “นี่เราจะกลับบ้านกันสัปดาห์หน้านะแพมมี่” เพราะใกล้กลับ ทั้งสองจึงมาพักที่โรงแรมที่เป็นครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองคน “ค่ะ แพมมี่ไม่คิดว่าพี่ลมจะอยู่เรียนภาษากับแพมมี่ที่นี่จริงๆ ขอบคุณที่อยู่กับแพมมี่และแพ้ท้องแทนแพมมี่นะคะ” “แพ้ท้องก็ต้องพี่อยู่แล้ว เพราะพี่ทำให้แพมมี่ท้องนี่ ว่าแต่จะแช่ออนเซ็นเฉยๆ แบบนี้เหรอ เรามารำลึกความหลังกันไหมทูนหัว”ลมขยับเข้าใกล้แม่ของลูกพร้อมกับก้มหน้าไปซุกไซ้ลำคอระหง “เดี๋ยวคนมาเห็นค่ะ” เธอดันหน้าหล่อพ่อของลูกในท้องออกห่างซอกคอตัวเอง 
“รัก เพราะรักไม่ใช่เพราะแพมมี่ท้อง ที่พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ เพราะพี่รัก อยากหยุดและใช้เวลาที่เหลือของพี่กับแพมมี่ พี่ต้องการแพมมี่มาอยู่ในลมหายใจของพี่” เขาจับมือน้อยที่ดันไหล่ตัวเองมาจูบเบาๆ และเธอก็ไม่ได้ต่อต้านหรือชักดึงมือหนี ลมเงยหน้าขึ้นจากหลังมือน้อยที่เพิ่งจูบไปสบตาเจ้าของมือแล้วพูดต่อ “แพมมี่มองตาพี่ แล้วแพมมี่จะรู้ว่าพี่พูดความจริง พี่ไม่ได้โกหก และก่อนจะมา พี่ก็บอกกับพี่แสน คุณน้าและพ่อกับแม่พี่ว่าพี่ ‘รัก’ แพมมี่ พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ แต่ทุกคนบอกว่าจะเคารพการตัดสินใจของแพมมี่ แต่พี่ไม่เคารพหรอกนะ สิ่งที่พี่ต้องการคือแพมมี่ แพมมี่เป็นของพี่ก็ต้องเป็นของพี่ เข้าใจไหม” “โรคจิต!” หัวใจแสงระวีเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังแสร้งตีหน้าตึงใส่อีกฝ่ายแล้วชักดึงมือตัวเองออกจากมือลม “ใช่ พี่มันโรคจิตและหวงของด้วย และยิ่งถ้าได้รักแล้วพี่จะบ้าและคลั่งมาก และไม่ยอมให้คนอื่นม
“อย่าไปว่าเขาเลยนะ เขาทำถูกแล้ว แพมมี่บอกมาสิว่าทำไมถึงแต่งงานกับพี่ไม่ได้ แพมมี่จะอุ้มท้องคนเดียวได้ยังไง” “แพมมี่ก็อุ้มท้องอยู่นี่ไงคะ แล้วมันไม่ได้ยังไง” “แล้วแพ้ท้องไหม” “ไม่ค่ะ” “รู้ไหมทำไมไม่แพ้ท้อง เพราะพี่แพ้ท้องแทนแพมมี่ยังไงล่ะ พี่มีอาการคลื่นไส้ อาเจียนตอนตื่นนอนทุกเช้า ไม่พอได้กลิ่นกาแฟก็เหม็นอ้วกตลอด และโบราณว่าไว้คนที่แพ้ท้องแทนเมียคือคนที่ ‘รัก’ เมียมากถึงจะแพ้ท้องแทนได้ แพมมี่เคยได้ยินไหม” ทำไมจะไม่เคยได้ยิน และผู้ชายตัวโตอย่างเขาเนี่ยนะจะมาแพ้ท้องแทนเธอ เป็นไปได้ยังไงกัน คนสำส่อนมั่วผู้หญิงอย่างลมเนี่ยนะจะมา ‘รัก’ เธอ เป็นไปไม่ได้ &ldquo
ณัฐรู้ว่าตัวเองทำผิดต่อเพื่อน แต่ก็สงสารเพื่อนและหลานที่จะเกิดมาจึงยอมบอกที่อยู่ของแสงระวีที่ญี่ปุ่นให้ลม ที่ยอมบอกก็เพราะว่าอีกฝ่ายบอกว่า ‘รัก’ จริงจังกับเพื่อนตัวเองจริงๆ และยังบอกอีกด้วยว่าตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นครั้งนั้น เขาก็ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนอีก และตรี แฟนของรัฐก็บอกว่าคำพูดของลมเชื่อถือได้แน่นอน และเขาก็เชื่อเหมือนกันว่าอีกฝ่ายพูดจริง “พี่ตรีว่าณัฐทำถูกไหมครับ ที่บอกพี่ลมไปว่าแพมมี่พักอยู่ไหน และยังบอกด้วยว่าแพมมี่ท้อง” “หนูทำถูกแล้วครับ หนูทำเพื่อแพมมี่กับหลานนะ” ตรีโอบกอดแฟนตนเองพร้อมกับเอ่ย “ใช่ไหมครับ ณัฐอยากให้แพมมี่มีความสุข แพมมี่น่ะปากแข็ง ปากบอกว่าเกลียดพี่ลมอย่างงั้นอย่างงี้ แต่ในใจน่ะรักพี่ลมมากรู้ไหมครับ ตอนเรียนมัธยม ณัฐเคยเห็นแพมมี่แอบเก็บรูปพี่ลมไว้ในกระเป๋าตังค์ด้วยครับ” “งั้นหนูก็ไม่ต
“ป้ากับลุงเข้าใจ แต่...” มาลียังพูดไม่จบ ลมลูกชายนางก็พูดแทรกขึ้น “ผมไม่ถอนหมั้น ยังไงผมก็ไม่ถอนหมั้นกับแพมมี่ อาทิตย์ก่อนเรายังนอนด้วยกันที่คอนโดอยู่แล้วจะมาถอนหมั้นได้ยังไงครับ” “งั้นมาคุยกันแบบลูกผู้ชายนะนายลม พี่เองก็รู้จักนายดี และเมื่อก่อนพี่กับนายก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เรื่องผู้หญิง แต่เกล้าทำให้พี่หยุดที่เธอและมองแค่เธอคนเดียวได้ นั่นเพราะพี่รักเกล้า แล้วลมล่ะ ทำไมถึงรั้นให้มีงานแต่งงานทั้งๆ ที่แพมมี่อยากถอนหมั้นกับเรา คิดให้ดีและถามตัวเองดีๆ ล่ะ” แสนถามทั้งๆ ที่มองออกว่าลมนั้นรั้นไปเพื่ออะไร แต่ก็อยากฟังจากปากของลม ลมสบตาแสนแล้วหันไปสบตาพ่อแม่ตัวเองกับคุณน้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมว่าผม ‘รัก’ แพมมี่ครับพี่แสน” “แน่ใจ?” แสนถาม “แน่ใจ
“นั่นมันเรื่องของพี่ ไม่ถอนหมั้นก็ช่างพี่ แต่อย่าเพ้อฝันว่าแพมมี่จะแต่งงานกับคนสำส่อนอย่างพี่ จูบกับคนอื่น นอนกับคนอื่นแล้วมาทำแบบนี้กับแพมมี่ทำไมคะ สารเลว! อึก! ฮือ” แล้วเธอก็ปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมา ทั้งๆ ที่บอกตัวเองให้เข้มแข็ง แต่มันก็เข้มแข็งไม่ไหวจริงๆ ฮือๆ แสงระวีทรุดตัวนั่งกับพื้นยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ และมันทำให้เจ้าของห้องตกใจทำอะไรไม่ถูกรีบลุกขึ้นลงจากเตียงมาทรุดตัวกอดปลอบ แต่ถูกแสงระวีผลักไสออกห่าง “อย่ามาแตะต้องแพมมี่! ฮึก! ฮือๆๆ” เธอผลักเขากระเด็นออกห่างแล้วดันกายตัวเองลุกขึ้นยืนปาดป้ายเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มกลืนก้อนสะอื้นไว้ในอก ข่มเสียงร้องไห้ไว้ในลำคอแล้วเดินออกจากห้อง ลมมองดูคนที่ร้องไห้เดินออกไปจากห้องตัวเอง จนได้ยินเสียงกระแทกปิดประตูหน้าห้องเสียงดัง เขาถึงลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจยาวออกมา “เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้







