LOGINเมื่อไลลาเงียบไม่ตอบคำถาม ซีอีโอหนุ่มก็บดจูบปากอวบอิ่มคาวเลือดของสาวเจ้าอีกครั้ง เขารู้ว่าเธอเจ็บปาก แต่เขาอยากทำให้เธอรู้ว่าการกลับมาเจอกันอีกครั้งครั้งนี้ เขาจะไม่ใจดีอ่อนโยนปล่อยเธอไปเหมือนสี่ปีก่อน
“อ่า...อื้ม” ปากหนากระแทกบดจูบปิดปากน้อยไม่ให้ตอบสวนวาจาให้เดือดขุ่นเคืองใจตนเอง มือใหญ่กดข้อมือน้อยทั้งสองรวบตรึงไว้เหนือหัวแล้วอีกมือลูบไล้หน้าอกอวบอูม แม้จะมีเสื้อผ้าปกปิดเรือนร่างสาวเจ้าใต้ร่าง แดนก็สัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นของเต้าอวบนุ่มนิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในเนื้อผ้า
“อ่า...ไม่ว่าเธอจะผ่านมากี่คน แต่หลังจากนี้เธอจะต้องมีแค่ฉัน ไลลา อื้ม...” แม้จะไม่อยากให้คนตัวเล็กใต้ร่างเป็นของใคร ตัวเองอยากเป็นชายคนแรก คนเดียวของไลลา แต่นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว คนหัวโบราณอย่างไลลาคงเปลี่ยนไปแล้ว เธอคงไม่เก็บ ‘พรหมจรรย์’ ไว้ให้สามีในคืนแต่งงานหรอก แต่หลังจากวันนี้ไป เธอจะต้องมีแค่เขาคนเดียว ส่วนไอ้คู่หมั้นนั่น อย่าหวังจะได้ครอบครองเธอ
“อะ...อื้อ” ซีอีโอเหนือร่างบังคับบดจูบเอาแต่ใจตนเองจนทำให้เธอแทบสำลักความกระเหี้ยนกระหือรือจากจูบคนเหนือร่าง
“อ่า...อื้ม” ปากหนาดูดคลึงจูบปากน้อยที่เป็นแผลเพราะฝีมือตนเอง เขายัดเยียดความป่าเถื่อนเอาแต่ใจให้คนตัวเล็กใต้ร่าง และจูบนี้ไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของแต่อย่างเดียว แต่เขายังส่งผ่านความรู้สึกตนเองผ่านจูบนี้ด้วย ซีอีโอหนุ่มอยากให้ไลลารับรู้ว่าตนเองนั้นก็เสียใจ เสียดายและคับแค้นใจแค่ไหน เมื่อคิดว่าที่ผ่านมาสาวเจ้านอนอยู่ใต้ร่างผู้ชายคนอื่นไม่ใช่ตน
“ให้ตายเถอะไลลา เธอทำให้ฉันแทบคลั่งปวดไปทั้งตัว อูว์...” แดนผละปากออกมาเป่าปากพร้อมเสียงหอบหายใจดัง แดนผละออกมาจัดการกับเสื้อสูทตัวนอกตัวเองแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวในสีขาวออกสามเม็ดเปิดเปลือยอกหนากำยำ
ตอนนี้สมองของไลลาว่างเปล่า ความสนใจของเธอยังอยู่กับจูบหลากรสหลายอารมณ์ของซีอีโอหนุ่มอยู่ มารู้ตัวมีสติอีกทีก็ตอนมือใหญ่จัดการกับเสื้อผ้าของตนเอง
“ยะ...อย่าทำแบบนี้ประธานแดน” เธอบอกห้ามเขาพร้อมคว้าจับมือใหญ่ไม่ให้ถอดชุดเดรสของตนเองออก
หึหึ
แดนแค่นขำตอบคนตัวเล็กใบหน้าสวยชื้นเหงื่อแล้วจับมือน้อยดึงกระชากออกแล้วจัดการกับชุดเดรสตัวสวยของเธอออก เพียงเวลาไม่นาน ร่างน้อยก็เหลือแต่ชุดชั้นในปกปิดความเว้านูนของร่างกาย
“ฉันอยากทำแบบนี้กับเธอมาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน และในที่สุดฉันก็จะสมหวังสักที”
มือใหญ่สากกร้านจากการจับเครื่องเล่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอของซีอีโอหนุ่มก็ลูบไล้กรีดกรายนิ้วมือใหญ่ของตนเองผ่านร่องอกอวบอูมแล้วถอดยกทรงของไลลา สองเต้าอวบใหญ่ขนาดพอดีมือก็เด้งดึ๋งออกมา แถมยอดปทุมคู่งามสีชมพูระเรื่อสาวเจ้าก็แข็งตึง
“คู่หมั้นของเธอคงไม่ค่อยได้ดูดสินะ ถึงได้อมชมพูแบบนี้”
“ต่ำทราม!”
“แล้วฉันพูดผิดตรงไหนมิทราบไลลา แต่เชื่อเถอะ ถ้ามีฉันเป็น ‘ผัว’ ฉันจะดูดสองเต้าอวบของเธอเช้าเย็นเลยแหละ หัวที่ชมพูก็จะดำคล้ำเพราะถูกดูดบ่อย” พูดจบเขาก็ทิ้งตัวคร่อมทับกักร่างน้อยไว้ใต้ร่างบุรุษแข็งแรงตัวเอง ก้มหน้าซุกซบกลางหว่างอก สองมือกอบกุมเต้าเคล้นคลึงนวดเร่าหนักหน่วงขยุ้มขยำเอาแต่ใจแล้วดุนดันยอดอกแข็งตึงเข้าปากโสมมของตนเอง
ทุกคนที่ประเทศไทยรอลมพาแสงระวีกลับบ้าน และทุกคนก็ต่างตื่นเต้นดีใจที่แสงระวีกำลังจะมีหลานให้ตนเอง ด้านคุณปู่ คุณย่าก็เห่อหลานเข้าวัดไปปรึกษาเรื่องชื่อหลานรอ ส่วนคุณยายไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่ เพราะว่าหลานคนแรก ลูกชายมีให้ อีกไม่กี่เดือน เกล้าภรรยาของแสนก็จะคลอด “นี่เราจะกลับบ้านกันสัปดาห์หน้านะแพมมี่” เพราะใกล้กลับ ทั้งสองจึงมาพักที่โรงแรมที่เป็นครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองคน “ค่ะ แพมมี่ไม่คิดว่าพี่ลมจะอยู่เรียนภาษากับแพมมี่ที่นี่จริงๆ ขอบคุณที่อยู่กับแพมมี่และแพ้ท้องแทนแพมมี่นะคะ” “แพ้ท้องก็ต้องพี่อยู่แล้ว เพราะพี่ทำให้แพมมี่ท้องนี่ ว่าแต่จะแช่ออนเซ็นเฉยๆ แบบนี้เหรอ เรามารำลึกความหลังกันไหมทูนหัว”ลมขยับเข้าใกล้แม่ของลูกพร้อมกับก้มหน้าไปซุกไซ้ลำคอระหง “เดี๋ยวคนมาเห็นค่ะ” เธอดันหน้าหล่อพ่อของลูกในท้องออกห่างซอกคอตัวเอง 
“รัก เพราะรักไม่ใช่เพราะแพมมี่ท้อง ที่พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ เพราะพี่รัก อยากหยุดและใช้เวลาที่เหลือของพี่กับแพมมี่ พี่ต้องการแพมมี่มาอยู่ในลมหายใจของพี่” เขาจับมือน้อยที่ดันไหล่ตัวเองมาจูบเบาๆ และเธอก็ไม่ได้ต่อต้านหรือชักดึงมือหนี ลมเงยหน้าขึ้นจากหลังมือน้อยที่เพิ่งจูบไปสบตาเจ้าของมือแล้วพูดต่อ “แพมมี่มองตาพี่ แล้วแพมมี่จะรู้ว่าพี่พูดความจริง พี่ไม่ได้โกหก และก่อนจะมา พี่ก็บอกกับพี่แสน คุณน้าและพ่อกับแม่พี่ว่าพี่ ‘รัก’ แพมมี่ พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ แต่ทุกคนบอกว่าจะเคารพการตัดสินใจของแพมมี่ แต่พี่ไม่เคารพหรอกนะ สิ่งที่พี่ต้องการคือแพมมี่ แพมมี่เป็นของพี่ก็ต้องเป็นของพี่ เข้าใจไหม” “โรคจิต!” หัวใจแสงระวีเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังแสร้งตีหน้าตึงใส่อีกฝ่ายแล้วชักดึงมือตัวเองออกจากมือลม “ใช่ พี่มันโรคจิตและหวงของด้วย และยิ่งถ้าได้รักแล้วพี่จะบ้าและคลั่งมาก และไม่ยอมให้คนอื่นม
“อย่าไปว่าเขาเลยนะ เขาทำถูกแล้ว แพมมี่บอกมาสิว่าทำไมถึงแต่งงานกับพี่ไม่ได้ แพมมี่จะอุ้มท้องคนเดียวได้ยังไง” “แพมมี่ก็อุ้มท้องอยู่นี่ไงคะ แล้วมันไม่ได้ยังไง” “แล้วแพ้ท้องไหม” “ไม่ค่ะ” “รู้ไหมทำไมไม่แพ้ท้อง เพราะพี่แพ้ท้องแทนแพมมี่ยังไงล่ะ พี่มีอาการคลื่นไส้ อาเจียนตอนตื่นนอนทุกเช้า ไม่พอได้กลิ่นกาแฟก็เหม็นอ้วกตลอด และโบราณว่าไว้คนที่แพ้ท้องแทนเมียคือคนที่ ‘รัก’ เมียมากถึงจะแพ้ท้องแทนได้ แพมมี่เคยได้ยินไหม” ทำไมจะไม่เคยได้ยิน และผู้ชายตัวโตอย่างเขาเนี่ยนะจะมาแพ้ท้องแทนเธอ เป็นไปได้ยังไงกัน คนสำส่อนมั่วผู้หญิงอย่างลมเนี่ยนะจะมา ‘รัก’ เธอ เป็นไปไม่ได้ &ldquo
ณัฐรู้ว่าตัวเองทำผิดต่อเพื่อน แต่ก็สงสารเพื่อนและหลานที่จะเกิดมาจึงยอมบอกที่อยู่ของแสงระวีที่ญี่ปุ่นให้ลม ที่ยอมบอกก็เพราะว่าอีกฝ่ายบอกว่า ‘รัก’ จริงจังกับเพื่อนตัวเองจริงๆ และยังบอกอีกด้วยว่าตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นครั้งนั้น เขาก็ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนอีก และตรี แฟนของรัฐก็บอกว่าคำพูดของลมเชื่อถือได้แน่นอน และเขาก็เชื่อเหมือนกันว่าอีกฝ่ายพูดจริง “พี่ตรีว่าณัฐทำถูกไหมครับ ที่บอกพี่ลมไปว่าแพมมี่พักอยู่ไหน และยังบอกด้วยว่าแพมมี่ท้อง” “หนูทำถูกแล้วครับ หนูทำเพื่อแพมมี่กับหลานนะ” ตรีโอบกอดแฟนตนเองพร้อมกับเอ่ย “ใช่ไหมครับ ณัฐอยากให้แพมมี่มีความสุข แพมมี่น่ะปากแข็ง ปากบอกว่าเกลียดพี่ลมอย่างงั้นอย่างงี้ แต่ในใจน่ะรักพี่ลมมากรู้ไหมครับ ตอนเรียนมัธยม ณัฐเคยเห็นแพมมี่แอบเก็บรูปพี่ลมไว้ในกระเป๋าตังค์ด้วยครับ” “งั้นหนูก็ไม่ต
“ป้ากับลุงเข้าใจ แต่...” มาลียังพูดไม่จบ ลมลูกชายนางก็พูดแทรกขึ้น “ผมไม่ถอนหมั้น ยังไงผมก็ไม่ถอนหมั้นกับแพมมี่ อาทิตย์ก่อนเรายังนอนด้วยกันที่คอนโดอยู่แล้วจะมาถอนหมั้นได้ยังไงครับ” “งั้นมาคุยกันแบบลูกผู้ชายนะนายลม พี่เองก็รู้จักนายดี และเมื่อก่อนพี่กับนายก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เรื่องผู้หญิง แต่เกล้าทำให้พี่หยุดที่เธอและมองแค่เธอคนเดียวได้ นั่นเพราะพี่รักเกล้า แล้วลมล่ะ ทำไมถึงรั้นให้มีงานแต่งงานทั้งๆ ที่แพมมี่อยากถอนหมั้นกับเรา คิดให้ดีและถามตัวเองดีๆ ล่ะ” แสนถามทั้งๆ ที่มองออกว่าลมนั้นรั้นไปเพื่ออะไร แต่ก็อยากฟังจากปากของลม ลมสบตาแสนแล้วหันไปสบตาพ่อแม่ตัวเองกับคุณน้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมว่าผม ‘รัก’ แพมมี่ครับพี่แสน” “แน่ใจ?” แสนถาม “แน่ใจ
“นั่นมันเรื่องของพี่ ไม่ถอนหมั้นก็ช่างพี่ แต่อย่าเพ้อฝันว่าแพมมี่จะแต่งงานกับคนสำส่อนอย่างพี่ จูบกับคนอื่น นอนกับคนอื่นแล้วมาทำแบบนี้กับแพมมี่ทำไมคะ สารเลว! อึก! ฮือ” แล้วเธอก็ปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมา ทั้งๆ ที่บอกตัวเองให้เข้มแข็ง แต่มันก็เข้มแข็งไม่ไหวจริงๆ ฮือๆ แสงระวีทรุดตัวนั่งกับพื้นยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ และมันทำให้เจ้าของห้องตกใจทำอะไรไม่ถูกรีบลุกขึ้นลงจากเตียงมาทรุดตัวกอดปลอบ แต่ถูกแสงระวีผลักไสออกห่าง “อย่ามาแตะต้องแพมมี่! ฮึก! ฮือๆๆ” เธอผลักเขากระเด็นออกห่างแล้วดันกายตัวเองลุกขึ้นยืนปาดป้ายเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มกลืนก้อนสะอื้นไว้ในอก ข่มเสียงร้องไห้ไว้ในลำคอแล้วเดินออกจากห้อง ลมมองดูคนที่ร้องไห้เดินออกไปจากห้องตัวเอง จนได้ยินเสียงกระแทกปิดประตูหน้าห้องเสียงดัง เขาถึงลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจยาวออกมา “เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้







