FAZER LOGIN“อ่า แน่นดีเหลือเกินเด็กน้อยของฉัน อ่า เดือนดารา อ่า ไม่ไหวแล้ว หล่อนตอดรัดฉันแรงเหลือเกิน อื้ม โอว์ เสียว”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
เสียงกระแทกกายของทั้งสองดังหนักหน่วงสลับกับเสียงครวญครางกระเส่าของเดือนดาราและพันภพก็ดังขั้นสลับกันเช่นกันกับเสียงกระทบกระทั่งของร่างกายที่กระแทกกระทันตอบสนองกัน เดือนดาราสาวน้อยไร้เดียงสาแอ่นเด้งบิดพลิ้วขึ้นรับจังหวะเร่าร้อนอย่างเงอะงะ และความเงอะงะนี้เองทำให้พันภพรู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติ ทั้งๆ ปกติแล้วเขาไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนกับสตรีนางใด
“อ่า ได้โปรดนายท่าน...อ่า ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้ว อ่า ซี๊ด”
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
“ฉันรู้เด็กน้อย ฉันรู้ว่าเธอไม่ไหวเดือนดารา อ่า ฉันเองก็ไม่ต่างจากเธอตอนนี้ อ่า อยากจะบ้าตาย อ่า เสียวไปทั้งเอ็นเนื้อ โอว์ ดีมาก ฉลาดมากเดือนดารา” เอยชื่นชมเมื่อเดือนดาราหัวไวเริ่มขยับตอบสนองเด้งรับเป็นต่างจากจังหวะก่อนหน้าที่เงอะงะไร้ประสบการณ์ แต่ตอนนี้หล่อนกำลังทรมานเขาด้วยการเด้งเอวเล็กคอดขึ้นรับแรงกระแทกหนักหน่วงของเขา
“อ่า นายท่านหนูไม่ไหวแล้ว อ่า เดือนดารา อ่า ร้อน อื้อ” หล่อนร้องครางไม่หยุดยามที่นายท่านของนางสอดเร่าจ้วงลึกแล้วถอดถอนตัวเองออกมาเป็นจังหวะแล้วเด้งกลับเข้ามาอัดแน่นในช่องท้องเธอ
“โอว์ ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกันเดือนดารา อ่า ไม่ไหวแล้ว อื้ม อ่า เสียว โอว์ซี๊ด” แล้วอยู่ๆ ช่วงล่างของพันภพก็เปลี่ยนไปเป็นสัตว์เลื้อยคลาน โดยที่เดือนดาราไม่ได้สังเกตเพราะถูกไฟราคะครอบงำอยู่ในตอนนี้ ส่วนพันภพถึงกับนิ่งหยุดไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงท่อนล่างของตัวเอง
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
ทำนองรักยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ แม้ว่าร่างกายจะแปรเปลี่ยนไปเป็นครึ่งคนครึ่งงู แต่มันไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพันภพเลยสักนิด เขาเคลื่อนไหวเร่งเร่าส่งตัวเองและสาวน้อยที่โอบอุ้มกลืนกินความอวบใหญ่ของท่อนเนื้ออุ่นร้อนตัวเองให้ไปให้ถึงความสุขด้วยกัน
“อ่า อื้ม”
ในตอนเย็นของอีกวันพันภพดูดบุหรี่ที่ริมหน้าต่าง โดยที่ร่างก่ายของเขายังไม่กลับมาเป็นมนุษย์ เขายังคงเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์เลื้อยคลานเช่นเดิม ท่อนบนเป็นมนุษย์ ท่อนล่างเป็นงู และเขาเองก็แปลกใจปกติเขาจะไม่เป็นครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ แต่ทำไมรอบนี้ถึงเป็นเช่นนี้
แม้ร่างกายจะเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์เช่นนี้ก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของพันภพได้ ยอมรับว่าอิ่มเอมเหลือเกินกับร่างกายของเดือนดารา เดือนดาราทำให้เขารู้สึกแตกต่างจากที่ผ่านมา ใจของเขามันกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้งจนบอกไม่ถูก มันเต้นแรง ตื่นเต้นไปหมด ยิ่งได้ครอบครองยิ่งรู้สึกโหยหาและอยากได้ตลอดเวลา แต่ที่ยอมผละตัวออกมาเช่นนี้เพราะร่างของสาวน้อยอ่อนเพลียจนเผลอหลับไปนั่นเองเมื่อตอนช่วงบ่าย
คนที่หลับไปเมื่อตอนช่วงบ่ายได้ตื่นขึ้นมาในตอนเย็นของอีกวัน เดือนดาราขยับตัวไล่ความเมื่อยล้าของร่างกายไปมาพร้อมกับสูดปากร้องเจ็บกลางลำตัวเมื่อเริ่มขยับตัวแรงขึ้นความเจ็บร้าวกลางหว่างขาแล่นปาดไปทั่วร่างทำให้เธอต้องเม้มปากแน่นและภาพของเมื่อคืนวานที่ผ่านมาก็ไหลแทรกเจ้ามาในหัวจนหน้าเห่อร้อนแดงขึ้นมาทันที
“เรากับนายท่านเหรอ” พึมพำกับตัวเองแผ่วเบาแต่คนที่ประสาทรับรู้ดีอย่างพันภพก็ได้ยินจนต้องหันมามองทางด้านหลัง เขารับรู้ได้ว่าหล่อนตื่นตั้งแต่หล่อนขยับตัวแล้ว
“อ่า...ท่านงดงามยิ่งนักเจ้าหญิงนาเดียร์ อื้ม...” อีรอสผละปากที่ปิดปากน้อยกลืนเสียงลมหายใจและเสียงหอบหายใจของนางมาลากลิ้นตวัดเลียลำคอระหงของเจ้าหญิงเผ่ามนุษย์ที่อ่อนระทวยรวยแรงเพราะสัมผัสปรารถนาของตนเองที่กำลังจะยัดเยียดให้นาง “อะ...อีรอส เจ้ามันเป็นอสูรชั้นต่ำ ข้าเกลียดเจ้า อะ...อื้อ” วาจาแผ่วเบาดังลอดจากริมฝีปากบวมเจ่อเพราะรสจูบดุดันของจอมอสูร มืออ่อนแรงทั้งสองพยายามผลักไสหัวของอีรอสออกจากซอกคอระหงของตนพร้อมบิดส่ายดิ้นหนีจากใต้ร่างใหญ่ แม้จะรู้ว่าพยายามไปก็ไร้ประโยชน์ “อ่า...หอมเหลือเกิน ท่านหอมเหลือเกินเจ้าหญิง อูว์...งั้นก็เป็นเมียอสูรชั้นต่ำหน่อยเป็นเช่นไรท่าน อื้ม...อ่า...”อีรอสขบกัดซอกคอระหงฝากฝังรอยเขี้ยวฟันคมของตัวเองแล้วก็ผละเคลื่อนมายังอกอวบอูม ยิ่งเจ้าหญิงนาเดียร์พยายามผลักไสดิ้นส่ายขัดขืนก็ยิ่งเป็นการขยับตัวยั่วยวนให้อีรอสตะกละในกายของนาง&
เสียงหอบหายใจของทั้งสองดังประสานกัน แต่รู้สึกแตกต่างกัน คนหนึ่งหอบซ่านด้วยความปรารถนา อีกคนหอบเหนื่อยด้วยความโกรธชังคนเหนือร่างและขยะแขยงสัมผัสของจอมอสูร เจ้าหญิงนาเดียร์มองจ้องดวงตาสีแดงของอีรอสแล้วก็ถุยน้ำลายใส่หน้าคนเหนือร่าง ไม่สนว่ามันจะกระเด็นตกกลับมาใส่หน้าตัวเอง ถุย! “อสูรชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้าดีเช่นไรมาทำเช่นนี้กับเจ้าหญิงอย่างข้า อีรอส!” หึหึ อีรอสหาได้โกรธและขยะแขยงน้ำลายของเจ้าหญิงไม่ เขาทำเพียงแค่ตวัดลิ้นเลียคราบน้ำลายของนางที่ติดปลายจมูกตัวเองแล้วก็เอ่ยกับนางใต้ร่าง “หวานดี” แล้วอีรอสก็ตอบเจ้าหญิงคนงามของเผ่ามนุษย์ที่ตนกำลั
“กลับไปซะ!” เสียงห้าวแข็งตะโกนตอบกลับสาวใช้หน้ากระโจมแล้วสาวใช้ก็รีบขอลาทันที ด้วยรู้ดีว่าน้ำเสียงเช่นนี้นายเหนือหัวกำลังอารมณ์เดือดดาล ทำเอาเจ้าหญิงนาเดียร์สะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงห้วนแข็งที่ตะโกนตอบกลับผู้มาใหม่ที่หน้ากระโจม ตอนนี้เจ้าหญิงนาเดียร์พยายามดิ้นรนคลานหนีจากเตียงนอนแข็งๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เมื่อร่างใหญ่ของจอมอสูรโถมตัวลงมาคร่อมทับกักกดร่างเล็กตนไว้ใต้ร่างหนาของเขา “เจ้าจักทำอันใดข้า เจ้าอสูรชั้นต่ำ!” “ข้ามิปล่อยให้คนที่ตบข้าลอยนวลดอกเจ้าหญิงนาเดียร์ แต่สำหรับมือตบเช่นท่าน ข้าจักลงโทษด้วยวิธีของข้าเองและมันจะเป็นวิธีที่ทำให้ท่านจดจำข้าไปตลอดกาล มิว่าจักอยู่ที่ใดในโลกานี้ ท่านก็จักจดจำได้แต่เพียงสัมผัสของอสูรชั้นต่ำเยี่ยงข้า...หึหึ” อีรอสเอื้อนเอ่ยวาจาจบก็แค่นขำตามมาในท้ายประโยคทำเอาใจของเจ้าหญิงผู้เลอโฉมต้องเอ่ยตอบสวนกลับ
“เจ้าคือจอมอสูร แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่เล่า” มิมีมนุษย์ผู้ใดเห็นร่างอสูรของตนแล้วมิตกใจกรีดร้องเป็นลมหมดสติ ไม่ก็เสียสติ แต่กับเจ้าหญิงนาเดียร์ นางที่อยู่ตรงหน้าของอีรอสตอนนี้นางหาได้มีความหวาดกลัวตนไม่ และนี่แหละที่ทำให้หัวใจที่มิเคยเต้นไหวมานานนับแสนปีกระตุกไหวจนแทบจะเด้งออกมาด้านนอก “เจ้าคือจอมอสูรอีรอสใช่รึไม่ แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรเล่า” นางพยายามบังคับน้ำเสียงตัวเองให้หนักแน่นดุดันแล้วขยับตัวลุกขึ้นลงจากเตียงมองไปยังดาบของเจ้าอสูรที่อยู่ใกล้ตัวเองเพียงสามก้าวเดิน แต่มองขนาดของดาบแล้วนางยกมิขึ้นแน่นอน หึหึ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเจ้าหญิงนาเดียร์ผู้เลอโฉมทั้งในแดนมนุษย์แดนอสูร ที่นี่คือเขตแดนของอสูร เป็นเจ้าหญิงนาเดียร์ต่างหากเล่าที่บุกรุ
ด้านคาร์สัน พอพาสาวใช้ของเจ้าหญิงนาเดียร์มายังกระโจมที่ใช้สำหรับกักขังเชลย พอมาถึงก็มัดรวบนางไว้กับเสากลางกระโจมแล้วก็เดินออกมาสั่งเวรยามด้านนอกให้เฝ้านางเป็นอย่างดี อย่าให้หนีเล็ดรอดออกจากกระโจมนี้ได้เป็นอันขาด เมื่อจัดการได้แล้วก็กลับกระโจมของตนเอง “ข้าได้ยินว่าเจ้าพามนุษย์เข้ามาในค่ายของเรา” เสียงเข้มห้าวของน้องชายเอ่ยดังขึ้นเมื่อเขาเดินพ้นม่านของกระโจมเข้ามาข้างใน “ข่าวของเจ้าช่างไวนักคาร์เตอร์” “แน่นอนท่านพี่ ว่าแต่ผู้ใดเล่าที่ท่านพาเข้ามาในแดนอสูรของเรา” “จักใครซะอีกเล่า ก็สตรีที่งามเลิศในเผ่ามนุษย์น่ะสิ” “เจ้าหญิงนาเดียร์รึ” คาร์เตอร์รู้
“ครั้งก่อนเจ้าก็พูดเช่นนี้ มิได้พาเราหลงทางหรอกนะซันนี่” “เจ้าหญิงถามหม่อมฉันแบบนี้แล้วหม่อมฉันชักไม่แน่ใจแล้วเพคะว่ามาถูกทางไหม แต่แผนที่ที่หม่อมฉันได้มาก็บอกว่าทางนี้นะเพคะ” “ไหนเอามาให้เราดูสิว่าเรามาถูกทางจริงรึไม่” แล้วนางก็ยื่นมือไปรับแผนที่จากสาวใช้ข้างกายมาดู แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ตรงที่อยู่ติดกับแดนอสูรจึงทำให้ได้รับแสงไฟจากเผ่าอสูรสาดส่องมองเห็นอะไรชัดเจน เจ้าหญิงนาเดียร์มองดูแผนที่ที่รับมาพร้อมขมวดคิ้วแล้วมองดูไปรอบๆ ตัวเองอยู่กับถนนเล็กๆ ที่ตนกับซันนี่ควบม้ามา แล้วก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อรู้ว่าตนกับซันนี่มากันผิดทาง นางมิน่าให้ซันนี่เป็นคนดูแผนที่เลย “เรามากันผิดทางแล้วซันนี่ ทางนี้มิใช่ทางไปป้อมทหาร เราต้องย้อนกลับไป”&nbs


![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




