เข้าสู่ระบบ“ก็เซอร์ไพรส์ไงคะ ทีพี่ยังตั้งใจให้เลขาอย่างคุณนัยนาไปซื้อกระเป๋าที่ร้านของจินเลยนี่ค่ะ” หญิงสาวแสร้งพูดระคนกำลังน้อยใจ จนทำให้มารุตคว้าเธอมาสวมกอดเอาไว้ “ก็ตอนนั้นพี่อยากช่วยจินนี่นา อย่าโกรธพี่เลยนะครับคนดี” “ใครบอกว่าจินโกรธพี่ จินต้องขอบคุณพี่ต่างหาก ที่อุตส่าห์ไปอุดหนุนร้านจิน ขอบคุณนะคะ” “แบบนี้ต้องมีรางวัลนะครับ” “รางวัลอะไรกันคะ” “ก็รางวัลของคุณพ่อดีเด่นยังไงละครับ” “จุ๊บ! จุ๊บ! อืม...” ริมฝีปากร้อนฉ่าทาบทับลงไปยังเรียวปากอิ่มน้ำ ก่อนที่ร่างอรชรจะถูกอุ้มไปวางลงบนเตียงนอน ดวงตาของเขาและเธอประสานกัน ราวกับกำลังสื่อแทนถ้อยคำนับพันนับล้าน เรื่องราวความรักของคนหลายคู่อาจเริ่มต้นจากศูนย์แล้วพุ่งไปร้อย แต่สำหรับยูจินแล้ว เธอมอบให้มารุตเกินร้อย ที่สำคัญมันไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย
“ก็เอาคืนไปสิ” “จะบ้ารึไง สินสอดพวกนี้มีมูลค่าเป็นล้าน ผู้ชายอย่างคุณคงไม่มีปัญญาหามาแต่งลูกสาวผมหรอก” บิดาของกอหญ้ายังคงพูดจาเย้ยหยันวิทยา “นี่คือสินสอดที่ทางเราจัดเตรียมมา เพื่อให้ลูกชายของดิฉันได้แต่งงานกับลูกสาวของพวกคุณ รวม ๆ แล้วน่าจะอยู่ที่ร้อยล้าน แบบนี้ลูกชายของดิฉันพอที่จะเป็นลูกเขยของพวกคุณได้หรือยังคะ” “ฮะ! ร้อยล้านเลยเหรอ!” ทุกคนในงานได้อุทานออกมาอีกครั้ง เมื่อมารดาของวิทยาให้คนขับรถขนเงินและเครื่องเพชรมาวางไว้ต่อหน้าทุกคน จนทำให้บิดามารดาของกอหญ้าพูดไม่ออก “ผมคงต้องยอมรับความจริงแล้วสินะ” ดูเหมือนว่ากำนันชานนท์จะยอมรับความพ่ายแพ้ เมื่อเขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้วิทยาได้เลย เขาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามฟ้าดินกำหนด ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะยังไงเขาก็ไม่มีวันได้กอหญ้ามาเป็นภรรยาอยู่ดี “ผมขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย ผมจะรักและซ
เมื่อวางสายจากยูจิน วิทยารีบบึ่งรถไปหามารดาที่บ้านทันที เพื่อเล่าเรื่องของเขากับกอหญ้าอยู่กินกันฉันสามีภรรยา จนตอนนี้เธอยังตั้งครรภ์ลูกของเขา แต่กลับถูกกำนันชานนท์ลักพาตัวไป “ฮะ! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงเพิ่งมาบอกมา ไม่รอให้ลูกแกโตเข้าโรงเรียนก่อน ค่อยมาแนะนำให้คุณย่าของเขาได้รู้จัก” หญิงสูงวัยรู้สึกน้อยใจในตัวลูกชายของนาง “โธ่! คุณแม่ครับ ผมตั้งใจจะพากอหญ้ามากราบคุณแม่อยู่แล้วเชียว แต่เธอดันถูกลากกลับบ้านเสียก่อน ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้าง” วิทยาถึงกับน้ำตาคลอ เมื่อหัวใจของเขากำลังเจ็บปวด ถ้าหากไม่มีกอหญ้า ชีวิตของเขาก็ไม่มีค่าไม่มีความหมายอะไร “แม่ก็อยากรู้เหมือนกัน กอหญ้ามีดีอะไร ทำไมลูกชายของฉันถึงได้ทั้งรักทั้งหลงได้มากถึงเพียงนี้”“เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา แต่ไม่มีมารยาแน่นอนครับ” “ฉันต้องเตรียมสินสอดไปเท่าไหร่” “แล้วแต่คุณแม่สุดที่รักเลยครับ”
ยูจินเองก็ตกใจไม่แพ้ทุกคน เธอไม่รู้ว่ามารุตกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูท่าทางของลาเบลแล้ว เหมือนกับหล่อนกำลังระริกระรี้ดีใจ ทั้งที่ปัจจุบันความสัมพันธ์ระหว่างดาราสาวกับมารุตได้สิ้นสุดลงแล้ว “มีใครกล้าสู้ราคานี้อยู่ไหมครับ” พิธีกรเริ่มจับเวลาแล้วนับหนึ่งถึงสาม สรุปแล้วเครื่องเพชรชุดนี้ได้กลายเป็นของมารุตไปโดยปริยาย ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปบนเวที “ไม่ทราบว่าคุณมารุตเล็งเครื่องเพชรชุดนี้ไว้ให้สาวคนไหนหรือเปล่าครับ” คำถามแรก ทำให้มารุตมองไปด้านหน้า ซึ่งใครหลายคนต่างคิดว่าเขากำลังส่งสายตาหวานไปให้กับลาเบล “ผมตั้งใจที่จะประมูลเครื่องเพชรชุดนี้ให้กับคนพิเศษ นั่นคือคนรักของผม ซึ่งเธอก็อยู่ในงานนี้ด้วยคับ” เพียงแค่มารุตเอ่ยถึงคนรัก พิธีกรก็ประจักษ์ว่าเป็นดาราสาว “คุณมารุตประมูลให้กับคนรักแสดงว่าเครื่องเพชรมูลค่าพันล้านชุดนี้ ต้อตกเป็นของคุณลาเบลสิครับ" พิธีกรประกาศอยู่บนเวทีท่ามกลางความยินดีของบรรดาแฟนคลับ ซึ่งทำให้ลาเบลเผยร
เมื่อถึงวันงานประมูลเครื่องเพชร วิทยาจำใจต้องไปคนเดียว เนื่องจากกอหญ้าไม่อยากออกงานสังคม ส่วนมารุตเขาได้ควงภรรยาออกหน้าชูตาท้าทายลาเบล แน่นอนว่าหล่อนก็มางานนี้ด้วย ตั้งใจที่จะมาฉีกหน้ายูจิน ก่อนที่หล่อนจะบินไปต่างประเทศ กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! หลังจากวิทยาออกไปจากห้องได้สักพัก เสียงคนกดออกได้ดังขึ้น ซึ่งกอหญ้าไม่คิดจะเปิดประตู เพราะเธอไม่รู้ว่าใครมา ที่สำคัญวิทยาได้กำชับเอาไว้ ถ้าหากเจอเรื่องแปลกมีอะไรผิดปกติ ให้เธอรีบโทรหาเขาทันที เนื่องจากชายหนุ่มกลัวว่าอิงอรจะมาหาเรื่องกอหญ้า กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงออดหน้าประตูห้อง ยังคงดังมาอย่างต่อเนื่อง จนกอหญ้าต้องลุกออกมาจากเตียง เธออยากรู้เหมือนกันว่าใครมาพบวิทยาในเวลานี้ “พี่กันตา! เป็นไปได้ไง” กอหญ้าเดินไปดูตาแมวดิจิตอลที่วิทยาเพิ่งเอามาติดใหม่ในตอนเย็น เธอถึงกับยกมือขึ้นมาทาบอก ไม่อยากเชื่อว่าพี่สาวของเธอจะตามมาถึงที่นี่ “ตาฝาดหรือเปล่า” เธอ
“แม่เขาหรือเปล่า ทำไงดี” กอหญ้าเริ่มเป็นกังวล ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปส่องตาแมวหน้าประตู ซึ่งพบว่ามีหญิงสาวสวย และสวยมากเลยเลยทีเดียว กำลังยืนอยู่หน้าประตู “ใคร... ทำไมสวยจัง” แค่มองผิวเผยยังสวยขนาดนี้ ทำเอากอหญ้าหัวใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เธอกำลังหวั่นใจ คิดว่าวิทยาคงมีเรื่องอะไรปิดบังไว้อยู่แน่ ๆ แต่ก็พร้อมที่จะเผชิญความเป็นจริง “วิทยา... ว้าย! แกเป็นใคร” ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที หลังจากพบว่าคนที่มาเปิดประตูไม่ใช่วิทยา “ฉันต้องถามคุณมากกว่า คุณเป็นใคร ต้องการอะไร มาที่นี่ทำไม” ถึงแม้กอหญ้าจะดูใสซื่อ แต่เธอก็ไม่ได้ซื่อบื้อ ออกจะฉลาดกว่าที่ใครหลายคนคิดเอาไว้เสียอีก เมื่อเธอเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ถ้าเดาไม่ผิดหญิงสาวตรงหน้าคงคิดจะมาค้างที่นี่ “ฉันมาพบคุณวิทยา เธอคงเป็นแม่บ้านสินะ ก็ดีเหมือนกันช่วยยกกระเป๋าเข้ามาให้ฉันด้วย” หล่อนพูดพลางเดินเข้าไปด้านใน ทั้งที่ยังไม่มีใครเชื้อเชิญ
“อย่าเข้ามานะ!” พิ้งค์พลอยถอยไปที่โต๊ะอาหาร จนชิดขอบโต๊ะแล้วในตอนนี้ เมื่อเธอไม่ต้องการฟังคำอธิบายจากเหมราช “คุณไม่รักผมเลยรึไง ทำไมใจร้ายจัง” เหมราชยังคงใช้ความพยายามพูดจาอ่อนหวาน เพื่อให้ภรรยาเห็นใจ แต่ทว่าหญิงสาวกลับมีท่าทีที่พยศจนยากที่จะกำราบได
"มาร์คก็รู้ว่าพลอยไม่ชอบดื่มอะไรที่มีแอลกอฮอล์ผสม ขอเป็นน้ำส้มได้ไหมมาร์ค" หญิงสาวพยายามพูดเลี่ยงออกมา เพราะไม่อยากจะดื่มมัน เธอยังจำวันนั้นได้ดี วันที่เหมราชลากเธอกลับคอนโด แต่ก็ยังโชคดีที่เขานั้นเป็นลูกผู้ชายพอไม่ล่วงเกินเธอ แต่ในเวลานี้แม้เธอจะรู้สึกดีกับมาร์คแค่ไหน พิ้งค์พลอยก็ได้กลายเป็นผู้หญิ
เยนาบึ่งรถตรงไปที่บ้านของเธอทันที โดยไม่ได้สนใจเสียงสมาร์ทโฟนเครื่องแพงของเธอ ซึ่งในเวลานี้มันได้ดังขึ้นถี่ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง แต่ทว่าหญิงสาวกลับทำเป็นไม่ได้ยิน เมื่อเยนาไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอตัดสินใจไปมีความสัมพันธ์ ที่ลึกซึ้งตรึงใจกับคาสโนวาตัวพ่อนั้น ชีวิตของเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง พอขับรถมาถึงบ้า
ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ปลายเท้าเล็กยันที่พื้นหินอ่อน พร้อมกับขยับก้นขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ในขณะที่มือทั้งสองข้างแนบกับลำตัวของท่านประธานแล้วยันที่ผนังของห้องเอาไว้ โดยที่หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเด้งดึ๋ง และดูเหมือนว่าท่านประธานจะพึงพอใจกับภาพตรงหน้าเป็นอย่างมาก “







