พ่ายรักปัณกรณ์

ตลาดน้ำคลองพนาลี ยามเช้าแสงแรกของวันเริ่มส่องผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงน้ำไหลอย่างแผ่วเบาสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวามีเรือไม้ลอยอยู่บนผิวน้ำ บางลำมีพ่อค้าแม่ค้ากำลังจัดเตรียมสินค้า ตั้งแต่ผลไม้สด พืชผัก จนถึงอาหารพื้นเมืองอันหอมกรุ่น กลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบลอยมาตามเส้นทางน้ำบางครั้งยังมีเสียงนกหวีดจากเรือที่แล่นผ่าน หรือเสียงพูดคุยเบาๆ ของผู้คนที่มาเดินทางมาในเช้านี้ สองข้างทางโดยรอบเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแต่ก็ยังคงความสงบเหมาะแก่การพักผ่อน ต้นไม้รอบข้างให้ร่มเงา มีสายลมเย็นพัดผ่านทำให้บรรยากาศรู้สึกสดชื่น ราวกับว่าเวลาผ่านไปช้าๆ ผู้คนหยุดพักนั่งลงบนม้านั่งใต้ร่มไม้ พูดคุยหรือเพียงแค่จิบกาแฟกันอย่าง Slow life ตลาดน้ำแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ที่ทำให้ใจสงบและได้รับพลังบวกในการเริ่มวันใหม่“ณิลูก มาช่วยแม่ยกสังขยาหน้ากุ้งไปหน้าร้านหน่อย”เสียงเจ้าของตลาดน้ำตะโกนเรียกลูกสาวให้มาช่วยยกถาดขนมดังกล่าวมาจากด้านหลังครัวทำให้ ‘ณิชา’ หญิงสาววัย 20 ปีหันไปตามเสียงนั้นพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นก็ต้องละลายกันเป็นแถบเธอกำลังเพลิดเพลินใจกับการจัดวางบุหลันดั้นเมฆ ลูกชุบ ขนมไข่ อินทนิล ให้ลูกค้าได้เลือ

ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำยียวนกวนประสาท “งานที่สั่งได้เรื่องไหม?” ปัณกรณ์เอ่ยถามถึงเรื่องที่ใช้ให้ 'เอก' เลขาวัยกลางคนไปสืบสาวเรื่องราวครอบครัวของเจ้าของตลาดน้ำคลองพนาลีที่ผ่านมาพนักงานในบริษัทลองเจรจาหลายครั้งไม่สำเร็จ อาจจะต้องหาจุดอ่อนดูว่าจะสามารถใช้วิธีไหนโน้มน้าวใจได้บ้าง“ได้เรื่องครับ” เอกตอบพร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ปัณกรณ์หยิบมันขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลซึ่งเอกก็กล่าวบรรยายไปด้วย“เจ้าของตลาดน้ำชื่อว่ามาลีเป็นภรรยาของนายบุญชัยมีฐานะดีในระดับหนึ่ง ไม่มีหนี้สินหรือการผ่อนผันข้าวของเครื่องใช้ใด ๆ พวกเขามีลูกสาวหนึ่งคนชื่อว่าณิชาอายุยี่สิบปีกำลังเรียนมหาวิทยาลัยเปิดในกรุงเทพมหานคร ที่ดินเจ้าของตลาดน้ำจดทะเบียนในชื่อของคุณณิชา ส่วนที่ดินรอบนอกจะเป็นชื่อของคุณมาลีทั้งหมดครับ” รองประธานหนุ่มเลื่อนมองรูปถ่ายไปเรื่อยๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกสาวเจ้าของตลาดน้ำที่กวนประสาทเขาเมื่อสักครู่จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรหืม?ดวงตาคมกริบดุดันเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปถ่ายหญิงสาวตัวเล็ก ผิวขาวหน้าตาน่ารัก มีรอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้

ณิชาพาปัณกรณ์เดินย้อนกลับทางเดิมพลางชี้นกชี้ไม้แนะนำร้านค้ารอบ ๆ ตลาดน้ำให้ดูว่ามีอะไรขายบ้างซึ่งรองประธานหนุ่มก็ฟังไปเพลิน ๆ มีบางช่วงอดปรามาสในใจไม่ได้ว่าก็แค่ของพื้นบ้านธรรมดา คุณภาพกับมาตรฐานมันจะไปดีสู้สินค้าราคาสูงที่ขายในห้างได้อย่างไร อันที่จริงณิชาตั้งใจว่าจะพาเขาไปร้านขายสินค้าแฮนด์เมด แต่ปัณกรณ์ต้องรีบกลับพอดี เธอจึงต้องเดินมาส่งเขาที่ลานจอดรถแทน“พอดีว่าช่วงบ่ายพี่ต้องช่วยพ่อทำงานน่ะ” เขากดริโมตปลดล็อกประตูรถยนต์ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่เดินมาส่ง “พี่กลัวว่าครั้งหน้ามาแล้วไม่เจอณิ พี่ขอเบอร์ไว้คุยกับณิได้ไหม” ปัณกรณ์ลุ้นคำตอบจากปากหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกัน เขากลัวว่าจะรุกแรงเกินไปจึงอธิบายเพิ่มเติมเพื่อให้คนที่ยืนถือน้ำใบเตยฟัง “คือว่าพี่กำลังเรียนปริญญาโท ต้องการข้อมูลไว้ทำธีสิสเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์” ทั้งหมดนี้คือเรื่องที่เขาแต่งขึ้นทั้งเพ ขอแค่เธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูดก็พอ“ได้ค่ะ ระหว่างนี้ถ้าพี่ปัณมีข้อสงสัยหรืออยากรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่ก็ส่งข้อความมาถามณิได้เลยนะคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างตอบรับด้วยความจริงใจ ทั้งแววตาทั้งท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติ ใส่ซื่อ ไม่ปรุงแ

3 อาทิตย์ผ่านไป ปัณกรณ์ส่งข้อความคุยกับณิชาอยู่เรื่อย ๆ จนทั้งคู่เริ่มสนิทกันผ่านช่องทางออนไลน์ ความผูกพันผ่านทางตัวอักษรทำให้ณิชาใจจดใจจ่อรอคอยที่จะได้เจอพี่ปัณอีกครั้งเช้าวันนี้ถึงกำหนดการที่เจ๊มาลีต้องเดินทางไปดูแลยายที่ต่างจังหวัด หล่อนฝากลูกสาวกับสามีดูแลตลาดน้ำให้ดีซึ่งสองพ่อลูกก็ตกปากรับคำเป็นเป็นมั่นเป็นเหมาะ ซึ่งณิชาจะดูแลในส่วนร้านขายขนมที่อยู่หน้าบ้านกับความเรียบร้อยของตลาดน้ำ ส่วนบุญชัยผู้เป็นพ่อก็จะขลุกอยู่ที่สวนหลังบ้านดังเดิม“พ่อจ๋า พ่อจำพี่ปัณนักศึกษาปริญญาโทคนที่ณิเล่าให้ฟังได้ไหมจ๊ะ พี่เขาต้องการทำธีสิสเลยมาหาข้อมูลที่ตลาดน้ำของเรา”“จำได้สิลูก” บุญชัยตอบลูกสาวเงยหน้าในขณะที่ตนเองกำลังคัดมะพร้าวส่งให้ลูกน้องไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ“วันนี้พี่เขาจะมาให้ณิสอนทำอาหารกับเครื่องดื่มที่บ้านของเรา พ่อจะว่าอะไรไหมจ๊ะ?”“โอ๊ย! ณิสอนเองจะไหวหรอ ไปให้คนอื่นสอนดีกว่ามั้ง ถ้าเกิดทำออกมาแล้วกินไม่ได้ขึ้นมาจะพานขายขี้หน้าเขาเอานา” บุญชัยแกล้งพูดหยอกล้อลูกสาว เขารู้อยู่แล้วว่าฝีมือการทำอาหารกับขนมของณิชาอร่อยได้เจ๊มาลีมาล้วน ๆ“พ่ออ่ะ ใจร้ายจัง” ณิชาทำหน้าน้อยใจพ่อบุญชัย เขาเห็

ปัณกรณ์คว้าต้นคอขาวเนียนของหญิงสาวมาอยู่ในระยะประชิดทำให้ณิชาตกใจทำตัวไม่ถูก เขาเพ่งมองใบหน้าสวยหวานได้รูปพลันให้ชวนเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับความงดงามที่ธรรมชาติมอบให้โดยไม่ต้องปรุงแต่งใด ๆความเมามายที่เกิดขึ้นทำให้เขายกฝ่ามือขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนสวยและเผยรอยยิ้มอย่างพอใจยามที่ได้สบสายตากับเธอเจ้าตัวไม่รอช้าโน้มใบหน้าหล่อลงมาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม ณิชาพยายามผละตัวออกห่างจากเขา แต่ก็ไม่อาจต้านรสจูบดุดันซึ่งเขามอบให้อย่างกะทันหันได้ ลิ้นสากสัมผัสภายในโพรงปากเล็กเข้าไปเกี่ยวพันกันอย่างร้อนแรงความซาบซ่านหวือหวาก่อตัวขึ้นทีละน้อย ปัณกรณ์อุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอกและพาเธอขึ้นห้องนอน เพียงแค่สบสายตาเขาก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังประหม่าอย่างเห็นได้ชัดจึงจูบปลอบประโลมอีกครั้ง คราวนี้เธอตอบกลับอย่างพึงพอใจ เขาถอดเสื้อเธอออกเหลือเพียงบราลูกไม้ซึ่งดันเนินอกขาวอวบซ่อนรูป พลันก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวนวลเนียนพร้อมกับประทับจูบลงบนผิวกายนุ่มเบา ๆ สัมผัสจากริมฝีปากของเขาทำให้ณิชาแอ่นตัวขึ้นพร้อมกับส่งเสียงครางที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้“อื้อ”ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ปัณกรณ์เป็นคนแร