3

อาหารมื้อค่ำทำเอาพริมาตาโต เพราะล้วนแต่เป็นของโปรดของเธอแทบทั้งสิ้น กลิ่นอาหารหอมกรุ่น ไวน์เลิศรสและแสงเทียนสว่างไสวดูแล้วช่างโรแมนติกเป็นที่สุด

“วันนี้เฮียดูใจดีจังเลยค่ะ”

“เลี้ยงฉลองที่เรียนจบไง” เขายกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเธอ พริมายิ้มก่อนจะชนแก้วกับเขาและดื่มไวน์ไปพร้อมกับรับประทานอาหาร

“ของโปรดของพรีมทั้งนั้นเลยค่ะ เฮียน่ารักที่สุดเลย”

“ก็วันนี้พรีมน่ารักกับเฮียไง คืนนี้ต้องจัดเต็มอีกนะ”

เธอทอดสายตามองเถื่อนด้วยแววหวานหยาดเยิ้ม นิ้วเรียวสวยสัมผัสเบา ๆ ไปกับปากแก้วเครื่องดื่มเลิศรส ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนที่นั่งตรงข้ามกับเธอ

ท่าทียั่วยวนของเธอทำให้เขารู้สึกกระหายอยากเป็นที่สุด

“มาหาเฮียหน่อยสิ” เขาตบหน้าตักของตัวเองไปมา พลางเรียกเธอมาหา

คนถูกเรียกถึงกับสะท้าน ก่อนจะเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนตักแกร่ง

มือหนาโอบเอวบางของเธอเอาไว้ พลางลูบไล้ไปตามสีข้างของเธอ

“เฮียคะ”

“ว่าไง”

“ไม่กินอาหารกันต่อเหรอคะ”

“ก็กินสิ เฮียว่าเฮียมีอะไรน่ากินกว่าอาหารอีกนะ” สายตาของเขาทำให้เธอร้อน ๆ หนาว ๆ เหลือประมาณ

“อะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม พลางกัดปากเบา ๆ

“ก็คนที่นั่งอยู่บนตักของเฮียไง น่ากินกว่าอาหารอีก”

“เฮียคะ” เธอจับมือของเขาเอาไว้

“ทำไม”

“ตรงนี้เลยเหรอคะ”

“ทำไม” เขาถามซ้ำ

“ก็เรากำลังกินข้าวกันอยู่”

“ทำยังกับไม่เคยกินกันตอนกินข้าว”

พริมาปรือตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่เพียงลำพัง เธอได้รับข้อความจากโทรศัพท์มือถือ จึงเปิดอ่าน พบว่าเป็นเงินที่โอนเข้ามาจำนวนห้าหมื่นบาทจากเถื่อน

“เฮียกลับทำไมไม่บอกพรีมล่ะคะ” เธอโทร. ไปถามเขาอย่างน้อยใจ

“เห็นนอนหลับสบายเลยไม่อยากปลุก”

“เฮียโอนเงินให้พรีมทำไมคะ”

“บอกว่าจะรับปริญญาไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“เป็นค่าใช้จ่ายตอนรับปริญญา”

“ขอบคุณค่ะ” เขาพร้อมเปย์เสมอ พริมาถึงกับยิ้ม เธอไม่ต้องเอ่ยปากเขาก็ทราบความต้องการของเธอ

“ไม่พอก็ขอเพิ่มได้นะ”

“พอเยอะแยะไปค่ะ วันรับปริญญาของพรีม เฮียอย่าลืมมานะคะ” เธอบอกเขาอย่างตื่นเต้น อยากให้เขามาจริงๆ

“ถ้าว่างนะ” ประโยคนั้นทำให้เธอใจแป้วเล็กน้อย แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าเขาเองก็มีงานเยอะและค่อนข้างยุ่ง ถ้าเขาไม่ว่างก็ค่อยฉลองกันวันหลังก็ได้

ไม่ใช่เธอจะไม่รู้ว่าเถื่อนมีผู้หญิงมากมายรอบกาย เขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง แค่ว่าเธอเป็นปิ่นโตเถาเดียวที่เขากินนานที่สุด แต่ลึกๆ เธอก็หวั่นใจว่าเขาจะเบื่อและตีจากในเร็ววัน ไปหาปิ่นโตเถาใหม่ที่น่ากินและอร่อยกว่า

เคยคิดเสมอว่าอยากเป็นปิ่นโตเถาเดียวให้เขากินไปตลอดชีวิต แต่คนแบบเถื่อนมีตัวเลือกมากมาย เขาคงไม่ลงเอยที่ใครง่ายๆ พอคิดเรื่องนี้ก็ทำให้พริมาหัวใจห่อเหี่ยวทุกครั้ง