Chapter11 - รังแก

Chapter11

รัฐกฤตญ์นั่งอยู่ที่โซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินหรูราคาแพงในมือถือแก้ววิสกี้สายตาจับจ้องอยู่ที่บานประตูห้องชุดตลอดเวลา  เหมือนกับรอคอยการกลับมาของใครบางคนโดยมีดินแดนและวิทยายืนอยู่ไม่ไกลนัก  บนโต๊ะขนาดเตี้ยที่ทำด้วยกระจกใสหน้าโซฟามีขวดวิสกี้เปล่าหนึ่งขวด  ส่วนอีกหนึ่งขวดพร่องไปเกือบครึ่ง

วันนี้เขากับอารยาใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบทั้งวัน  ไปดูหนัง  เล่นโบว์ลิ่ง  เดินเลือกซื้อสินค้าที่ห้างหรูใจกลางกรุงเทพฯ  ตบท้ายด้วยการล่องเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยาชื่นชมความสวยงามพร้อมกับรับประทานอาหาร ชมพระอาทิตย์ตกดินสุดแสนโรแมนติก  ความโรแมนติกแทบจะมลายหายไป  เมื่อเขาได้รับรายงานจากอุดมว่า  พยายามทุกทางแล้วแต่ไม่สามารถตามหาณิชาได้  เรืองเดชและพิชานันท์ก็ไม่อยู่บ้าน  เขาจึงสั่งสอนลูกน้องโทษฐานดูแลคนของเขาไม่ดี

ในที่สุดการรอคอยของเจ้าของห้องก็สิ้นสุดลง บานประตูห้องชุดถูกเปิดออก ยังไม่ทันที่คนเปิดประตูจะเดินเข้ามาในห้องดี  เสียงกังวานและดูมีพลังแผดเสียงดังลั่นห้อง  พร้อมกับแก้ววิสกี้ลอยมาปะทะกับกำแพง  ผ่านหน้าเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร

“ไปไหนมา”  รัฐกฤตญ์ไม่พูดเปล่าสาวเท้าเข้ามาหาเธอด้วยสายตาและใบหน้าที่ดุกร้าว  ณิชามองสบตารัฐกฤตญ์เพียงเสี้ยววินาทีก็จับความรู้สึกของเขาได้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธและดูเหมือนว่าจะโกรธมากเสียด้วย เป็นเพราะเธอเองที่เดินทางไปเก็บของใช้ส่วนตัวที่พัทยาโดยที่ไม่บอกเขาก่อน

“ไปบ้านมา”  ตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความ  แต่คนพาลอย่างรัฐกฤตญ์ไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด

“ไปบ้าน บ้านไหน ตอแหล! อุดมมันไปตามเธอที่บ้านพ่อเธอมา มันบอกว่าไม่เจอเธอ”  เสียงตวาดดังลั่น  ก่อนที่มือหนาของเขาคว้าหมับที่ลำคอของณิชาอย่างแรง ออกแรงบีบเพื่อเป็นการสั่งสอนว่าอย่าลองดีกับเขา  มือนุ่มทุบไปตามร่างกายของเขาแต่มันไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“ปล่อยนะ ปล่อย”  ณิชาพยายามแกะมือของเขาออกแต่ก็หาไม่เป็นผลสำเร็จ

“ตอบมาว่าไปไหนมา”  เขาถามเสียงเน้นหนักอีกครั้ง  ก่อนจะคลายมือออกเล็กน้อยเพื่อที่จะให้เธอตอบ  แต่มือยังคงกำอยู่ที่ลำคอสาว

“ก็บอกแล้วไงว่าไปบ้านมา บ้านของฉันที่พัทยาไปเก็บของมา”  ณิชาขยายความให้เขาเข้าใจมากขึ้น  รัฐกฤตญ์ปรายตามองกระเป๋าใบใหญ่ที่อยู่ข้างประตูก่อนจะหันกลับมามองที่เธอ

“เธอแน่ใจนะว่าไปบ้านแค่ที่เดียว ไม่ได้ไปหาแฟนเก่าเธอ”  รัฐกฤตญ์ถามในสิ่งที่คาใจอยู่

“ถ้าฉันไปได้ ฉันก็จะไป...ไปแล้วไม่กลับมาหาคุณด้วย” ณิชาตะโกนใส่หน้าเขา

ความอดทนของเขาหมดลงเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ  ดินแดนและวิทยาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้เป็นเจ้านายรวมทั้งอุดมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว บัดนี้ใบหน้าคมเข้มของรัฐกฤตญ์แดงก่ำด้วยความโกรธ  กรามทั้งสองข้างขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

‘เผียะ! เผียะ!’  เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างแรง  แรงพอที่ทำให้ร่างบอบบางของณิชาเซไปสองสามก้าว  ดินแดนมองใบหน้าของณิชาหญิงสาวที่ทั้งเขาและวิทยารวมทั้งอุดมไม่ค่อยชอบหน้า  แต่ก็อดสงสารไม่ได้เมื่อเห็นเลือดซึมมาจากมุมปากสาว อีกใจรู้สึกสมน้ำหน้าไม่ได้ ไปไม่บอกไม่กล่าวเอง  ทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน  โดยเฉพาะน้องชายของเขาโดนเจ้านายทำโทษจนใบหน้าเขียวช้ำ

“สมน้ำหน้า...อยากปากดีนัก”  รัฐกฤตญ์ย่างสามขุมเดินเข้าหาณิชาอย่างน่ากลัว

‘เพียะ!’

บุคคลที่อยู่ในห้องตกใจเป็นรอบที่สอง  แต่ครั้งนี้ดูจะตกใจมากกว่าครั้งแรกเพราะคนที่ถูกตบคือเจ้านายของเขา  ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบก่อนจะหันมามองผู้ที่ทำร้ายเขาด้วยสายตาและใบหน้าดุจมัจจุราชพร้อมที่จะคร่าชีวิตบุคคลที่กล้าทำร้ายเขา  ณิชาก้าวถอยหลังได้เพียงสองก้าว  ร่างของเธอโดนกระชากอย่างแรงพร้อมกับเสียงฟาดฝ่ามือมาที่แก้มทั้งสองข้างของเธอสามครั้งติดต่อกัน

‘เผียะ! เผียะ! เผียะ!’  รัฐกฤตญ์ผลักร่างของณิชาลงไปบนพื้น  ใบหน้าสาวบวมช้ำ บนแก้มมีรอยฝ่ามือทับซ้อนกันหลายแห่ง ตรงมุมปากทั้งสองข้างมีเลือดซึมออกมา  ลูกน้องทั้งสามไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามปรามถึงแม้ว่าจะสงสารณิชาจับใจ  เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นเจ้านายทำร้ายผู้หญิงมาก่อน ณิชาเป็นคนแรกและถูกทำร้ายมากด้วย รัฐกฤตญ์เหมือนกับว่ากำลังจะระบายอารมณ์ที่คั่งค้างมาตลอดทั้งวัน ยิ่งมาได้ยินคำพูดที่กวนโทสะด้วยแล้วเจ้านายของเขาจึงระงับอารมณ์ไม่อยู่

“เธอกล้ามากนักที่ตบหน้าฉัน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าตบฉันเลย” เสียงของเขาตวาดลั่น

“ก็มีซะสิ ไอ้หน้าตัวเมียรังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง” ณิชาลุกขึ้นยืนตวาดออกไปอย่างไม่ยอมแพ้

วาจาที่ถูกเอ่ยออกไปทำให้ร่างของรัฐกฤตญ์สั่นด้วยความโกรธ  เขาไม่เคยรู้สึกโกรธใครมากเท่านี้มาก่อน  ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วณิชาเป็นคนแรกที่กล้าว่าเขาด้วยถ้อยคำรุนแรงขนาดนี้  อย่างนี้มันต้องสั่งสอนให้รู้สึกว่าอย่าบังอาจมาต่อว่าคนอย่างเขา ร่างของณิชาจึงถูกลากไปตามพื้นพรมจุดหมายปลายทางคือห้องนอนที่เธอนอนเมื่อคืน 

เสียงประตูห้องถูกปลายเท้าหนากระแทกให้ปิดลงอย่างแรง ทันทีที่ก้าวผ่านเข้ามาในห้องนอนของณิชา  ดินแดน วิทยาและอุดมมองหน้ากันรู้ดีว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างในจะถูกลงโทษยังไง  พวกเขาทั้งสามจะเดินออกไปจากห้องชุดของเจ้านายมีเพียงอย่างเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงหวีดร้องของณิชาที่ดังลอดออกมาเท่านั้น

เมื่อเขาลากร่างสวยมาถึงจุดหมายแล้ว ร่างของณิชาก็ถูกโยนลงบนที่นอนอย่างแรง เธอร้องสุดเสียงเมื่อมือหนากระชากเสื้อผ้าตัวสวยอย่างแรงสองสามครั้ง  ก่อนที่มันจะขาดออกจากกัน  บางส่วนอยู่ในมือของเขาและบางส่วนอยู่ที่เตียงนอน  ณิชาคว้าผ้าห่มที่อยู่ใกล้มือมาปกปิดท่อนบนกึ่งเปลือยจะมีเพียงเสื้อในที่ขาดแหว่งตามแรงกระชาก  แต่มันก็ไม่สามารถปกปิดอะไรได้เลย