Chapter12 - ลงโทษ

Chapter12

“คุ...คุณจะทำอะไรฉัน ปล่อยนะ”  ณิชาพูดอย่างหวาดๆ  รัฐกฤตญ์ยิ้มมันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่ชอบเลย  ยิ้มตรงมุมปากแต่ดวงตาคมกริบกลับเปล่งประกายด้วยความโกรธ

“จะกลัวทำไม เก่งนักไม่ใช่เหรอ เก่งให้ตลอดสิ”  รัฐกฤตญ์พูดพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนเหลือแต่ร่างเปล่าเปลือย  จ้องมองร่างของณิชาอย่างไม่วางตา  ณิชาเองที่เป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีเขา  เพราะเธอไม่เคยเห็นผู้ชายเปลื้องผ้าต่อหน้ามาก่อน นี่เป็นครั้งแรก

“ออกไปนะอย่าเข้ามา...บอกให้ออกไป”  ของที่อยู่ใกล้มือณิชาถูกโยนออกไปปะทะร่างของเขา  แต่มีสิ่งเดียวที่เป็นของหนักนั่นก็คือนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ทำจากไม้  ลอยไปโดนที่หางคิ้วของเขาอย่างแรง

“โอ๊ย...”  รัฐกฤตญ์ใช้มือของเขาคลำที่หางคิ้ว  มีความรู้สึกชานิดๆ ก่อนจะสัมผัสกับน้ำเหนียวๆ ที่เกิดขึ้นตรงจุดนั้น  ลดมือที่คลำตรงหางคิ้วมาดู  น้ำเหนียวๆ ที่ว่านี้คือเลือด  ดวงตาของรัฐกฤตญ์มองที่ฝ่ามือที่มีเลือดติดอยู่  สลับกับใบหน้าที่ซีดเซียวของณิชา  เมื่อรู้ว่าเธอทำร้ายเขาถึงกับเลือดตกยางออก

“เธอ...เธอกล้ามากนักที่ทำฉันถึงขนาดนี้”  เสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นไปทั่วห้อง

“คนอย่างคุณโดนแค่นี้มันยังน้อยเกินไป ถ้าฉันฆ่าคุณได้...ฉันก็จะฆ่า”  ณิชาตวาดกลับไปเสียงดังไม่แพ้กัน  ตอนนี้รัฐกฤตญ์ทั้งโกรธและโมโหจนครองสติไม่อยู่  สิ่งที่เขารับรู้ตอนนี้ก็คือต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนี้ให้หลาบจำว่าอย่างมาลองดีกับเขา

“แต่ฉันจะฆ่าเธอก่อน...แต่จะฆ่าให้เธอตายทั้งเป็นต่างหาก”  คำพูดของเขาทำให้ร่างของณิชากระเถิบหนีร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นมาบนเตียงอย่างหวาดกลัว ใช้ปลายเท้ากระแทกไปตามลำตัวของเขาไม่เลือกที่ ทว่าการดิ้นรนต่อสู้ก็ต้องยุติลงเมื่อข้อเท้าของณิชาถูกมือหนาจับเอาไว้มั่นแล้วลากสาวสวยเข้ามาหาร่างหนา จากนั้นรัฐกฤตญ์ก็กระโจนร่างทาบทับร่างของณิชาทันที  จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอที่พยายามทำร้ายเขาตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอ  ก่อนจะเอื้อมหยิบเนคไทที่เขาโยนมาไว้บนเตียง  มัดเข้ากับข้อมือทั้งสองข้างของเธอโดยปลายของเนคไทถูกผูกติดไว้กับหัวเตียง

รัฐกฤตญ์โยนผ้าห่มที่ณิชานำมาปกปิดร่างกายลงไปกองอยู่ที่พื้น  ทรวงอกสล้างที่ใหญ่เกินตัวอวดโฉมให้เขาเห็น เขาไม่รั้งรอที่จะลงโทษเธอ เขาจะทำให้ผู้หญิงคนนี้รู้ว่า เล่นกับไฟก็ต้องถูกไฟลวก ถูกไฟเผาไหม้

ริมฝีปากหนากระแทกเข้าหาเรียวปากบางอย่างแรง แรงจนเธอเจ็บ เรียวลิ้นหนาแทรกเข้าไปในโพรงปากสาวกระหวัดเกี่ยวอย่างจาบจ้วง  ณิชาพยายามสะบัดหน้าหนีปากหนาที่รุกรานแต่มือหนาจับมั่นท้ายทอยของเธอจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้  มืออีกข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมากอบกุมทรวงอกเคล้นคลึงอย่างแรง ไม่ว่ามือของเขาสัมผัสไปที่ร่างกายของเธอส่วนไหน ตรงจุดนั้นก็จะเต็มไปด้วยรอยช้ำ 

ใบหน้าคมลากไล้มายังซอกคอขาวนวล  ขบเม้มจนเกิดรอยแดงรอบลำคอเกือบสิบรอย  แรงขบเม้มแต่ละครั้งสร้างความเจ็บที่มาควบคู่กับความกระสันเสียวให้กับณิชาเป็นอย่างมาก  ความเสียวลามไปตั้งแต่ลำคอมาหยุดมวนตัวกันที่ท้องน้อย

รัฐกฤตญ์เลื่อนปากไปตามไหล่สาว ใช้ฟันกัดจนถึงข้อศอก  ทำอย่างนี้ทั้งสองข้าง  ร่างของณิชาดิ้นรนหนีคมเขี้ยวของเขาแต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งออกแรงกัดมากขึ้น  เธอจึงหยุดดิ้นปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ  เรียวปากหนามาหยุดนิ่งอยู่ที่ทรวงอกคู่อวบใช้ฟันกัดที่บริเวณเนินอกก่อนจะให้เรียวปากอุ่นจัดครอบครองเม็ดบัวสีชมพูล่อตา  ดูดกลืนเข้าไปในปากของเขาเสมือนทารกกำลังดูดดื่มน้ำนมของมารดา  สลับกันไปมาทั้งสองข้าง  กลิ่นกายของเธอช่างหอมหวาน  ผิวที่ขาวอมชมพูกระตุ้นแรงปรารถนาของเขาได้เป็นอย่างดี 

ร่างของณิชาบิดเร่าไปมาเพื่อดับความเสียวซ่านที่แผ่กระจายอยู่ทั่วร่างกาย  มันเหมือนมีเกลียวคลื่นไหลวนอยู่ทั่วบริเวณท้องน้อย  ยิ่งเมื่อเขาดูดกลืนเม็ดบัวสีอ่อนของเธอสลับกับบีบเคล้นทรวงอกยิ่งทำให้สาวเจ้าครางออกมาอย่างลืมตัว

“อือ...อืม”  เสียงครางที่เขาได้ยินบวกกับภาพใบหน้าของณิชาที่ศีรษะแหงนหงายไปทางด้านหลัง  ดวงตาทั้งสองข้างหลับพริ้ม  เรียวปากสีชมพูเผยอออกมาเล็กน้อย  มันช่างเป็นภาพที่เซ็กซี่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา  ความคิดบางอย่างวิ่งเข้ามาในจิตใจ  เมื่อนึกถึงข้อนี้แล้วจะมีใครเคยเห็นรูปร่างที่สวยงามของเธอหรือเปล่า

“ไอ้พลแฟนของเธอมันเคยทำกับเธออย่างนี้หรือเปล่า”  เป็นคำถามที่น่าตบมากในความรู้สึกของณิชา  ธนาพลผู้ชายที่แสนดีของเธอไม่มีวันทำกับเธอแบบนี้เด็ดขาด  แต่เพราะอะไรไม่รู้ทำให้ณิชาตอบกลับไปในทางตรงกันข้าม

“เขาทำมากกว่าที่คุณทำซะอีก”

แววตาของรัฐกฤตญ์ลุกโชนเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในสมอง  ที่เธอต่อสู้ไม่ยอนยอมแต่โดยดีเพราะไม่อยากให้เขามาทับรอยของคนรัก  แต่อย่าหวังเลยว่าจะกลับไปเสวยสุขด้วยกัน  ตราบใดที่เขายังไม่เบื่อตราบนั้นณิชาต้องอยู่กับเขา  ซึ่งรัฐกฤตญ์เองยังไม่รู้ว่าเหตุใดจึงต้องหงุดหงิด  เมื่อรู้ว่าณิชามีอะไรกับแฟนเก่ามาก่อน  ทั้งๆ ที่เขานอนกับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน  แล้วไม่เคยสนใจด้วยว่าผู้หญิงเหล่านั้นจะเป็นยังไงเพราะทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นมาจากความใคร่ล้วนๆ

“ฉันไม่สนใจว่าแฟนเธอจะทำยังไง ท่าไหนกับเธอ ตราบใดที่เธออยู่กับฉัน เธอห้ามยุ่งกับผู้ชายหน้าไหนเด็ดขาด  ถ้าฉันรู้ฉันจะฆ่ามันแล้วก็จะจองล้างจองผลาญตระกูลของเธอทุกคนจำไว้ แล้วถ้าเธอไม่ยอมฉันดีๆ รับรองได้เลยว่าพรุ่งนี้ ญาติโกโหติกาของเธอจะอยู่ในอุ้งมือของฉัน”  พูดจบมือหนาก็กระชากกางเกงผ้ายืดสีดำสีสวยของเธออย่างแรงหลายครั้งจนมันขาดติดมือ ตามด้วยอันเดอร์แวร์สีฟ้าอ่อนที่ถูกกระชากเพียงครั้งเดียว  ณิชาไร้เรี่ยวแรงต่อสู้เมื่อได้ยินคำพูดของเขา  มันเป็นคำพูดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ เจ็บร้าวระบมจนเธออยากจะกลั้นใจตาย ตั้งแต่นี้ต่อไปสามปีมีเพียงคำพูดเดียวที่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ  คือทนกับทนเท่านั้น