บทที่ 7

“นางซิ่ว เจ้าว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงใจร้ายขนาดนี้นะ สองปีแล้ว เพียงเพราะข้าพูดตำหนิฉีซูเซี่ยนไปไม่กี่คำ นางก็ไม่ยอมเข้าวังมาอีกเลยสักครั้ง”

“ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง คนในจวนฉีกั๋วกงใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ สามีของพี่สาวสามีนางนั่นน่ะเห็นชัดๆ ว่าเป็นพวกไร้น้ำยา แต่ยังกล้ามาแสดงความไม่พอใจกับตำแหน่งที่นางอุตส่าห์หาให้ด้วยความลำบาก...”

“แล้วยังมีเจ้าฉีซูเซี่ยนนั่นอีก แต่งงานได้เพียงสองวันก็หนีไปชายแดน พอกลับมากลับพาสตรีอื่นมาด้วย เห็นหัวข้าที่ยังเป็นย่าคนนี้อยู่บ้างหรือไม่? งานเลี้ยงในวังอีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าจะให้ฉีซูเซี่ยนพานางมาให้ข้าดูหน้าชัดๆ เสียหน่อย...”

“เสด็จย่า!” เซิ่งจือหว่านไม่อาจกลั้นความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไปจนต้องร้องเรียกออกมา

ที่แท้ เสด็จย่าก็คอยเป็นห่วงนางอยู่ตลอดเวลา!

ที่แท้ ในชาติก่อนที่เสด็จย่าพยายามจะทำให้เมิ่งยางขายหน้าในงานเลี้ยง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการสร้างชื่อเสียงให้เมิ่งยาง จนสุดท้ายเสด็จย่าต้องถูกผู้คนทั่วหล้าก่นด่าประณาม ทั้งหมดนั้นก็ทำเพื่อนาง!

เสด็จย่า...” ขอบตาของเซิ่งจือหว่านร้อนผ่าวขึ้นมา

ไทเฮาดึงตัวนางเข้ากอดแน่น น้ำตาร่วงลงไม่ขาดสาย “นังหนูคนนี้ ในที่สุดเจ้าก็ตัดใจมาหาข้าได้เสียที? มาเร็ว ให้ข้าดูหน่อยสิ ทำไมถึงได้ซูบผอมไปเช่นนี้?”

ไทเฮาจูงมือนาง พลิกซ้ายดูขวาอย่างละเอียด เซิ่งจือหว่านปล่อยให้นางมองตามสบาย

จนกระทั่งดูจนพอใจแล้ว ไทเฮาจึงถามถึงเรื่องสำคัญ

“แล้วเรื่องหญิงชาวนาคนนั้น เจ้าวางแผนไว้อย่างไร?”

“มิสู้หาโอกาสส่งนางไปอยู่ที่ไร่นาเสีย ป่านนี้เรื่องของนางกับฉีซูเซี่ยนลือกันไปทั่วเมืองแล้ว ทางชางหนานยังมีข่าวลืออีกว่า หากไม่ใช่เพราะนางช่วยถอนพิษให้ฉีซูเซี่ยน สงครามครั้งนี้คงพ่ายแพ้ยับเยินไปแล้ว” ไทเฮาตรัสถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

ข่าวลือนี้ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากที่ใดกันแน่!

ทั้งที่เป็นชัยชนะที่เหล่าทหารกล้าแลกมาด้วยเลือดและชีวิต แต่ตอนนี้กลับเอาไปผูกโยงกับสตรีเพียงนางเดียว

ช้อนที่ตักบัวลอยต้มเหล้าของเซิ่งจือหว่านชะงักไป ข่าวลือนี้ในชาติก่อนก็เคยมีเช่นกัน

ตอนนั้นนางก็คิดเหมือนเสด็จย่า ว่ามันเป็นแค่เรื่องที่บังเอิญลือกันไปเอง จนกระทั่งภายหลังนางพบความผิดปกติหลายอย่างในตัวเมิ่งยาง จึงส่งคนไปสืบจนได้รู้ความจริง

แต่ว่าในชาตินี้ นางจะไม่ปล่อยให้ข่าวลือเช่นนี้ลุกลามอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ความดีความชอบจากการรบของฉีซูเซี่ยน นางก็จะทำให้เขากระอักออกมาคืนเสียครึ่งหนึ่ง!

เซิ่งจือหว่านวางถ้วยบัวลอยต้มเหล้าลงตรงหน้าไทเฮา “เสด็จย่าอย่าทรงกังวลเรื่องของข้าเลยเพคะ ทางจวนฉีกั๋วกงนั้น ข้ามีแผนการในใจแล้ว”

“เจ้ามีแผนอย่างไร?” ไทเฮารีบคว้ามือนางไว้ “ย่ารู้ว่าเจ้าใส่ใจฉีซูเซี่ยน กลัวว่าหากจัดการคนของเขาจะทำให้เขาบาดหมางกับเจ้า แต่พวกเจ้าสองคนไม่ได้พบหน้ากันมานานถึงสองปี ตอนนี้จู่ๆ ก็มีคนเพิ่มมาอีกคน เจ้ามั่นใจจริงๆ หรือว่าจะรักษาสัญญาใจจากเขาไว้ได้?”

“บุรุษน่ะเมื่อได้ลิ้มลองรสชาติความหวานล้ำแล้วก็ยากจะถอนตัว ยิ่งเขาไปกับ...” ไทเฮากล่าวถึงตรงนี้ก็หยุดไป เพราะเกรงว่าเซิ่งจือหว่านจะเสียใจจึงไม่ได้กล่าวต่อ

แต่เซิ่งจือหว่านกลับจับมือนางไว้แน่น ยิ้มบาง ๆ “เสด็จย่า ข้าตั้งใจจะ…หย่าขาด”

“หย่าขาดหรือ?” ไทเฮาทรงชะงักวูบ “เจ้าเด็กโง่ พูดจาเลอะเทอะอะไรกัน? เจ้ายังเยาว์วัยถึงเพียงนี้ หากหย่าขาดไปแล้ว ชีวิตวันข้างหน้าจะอยู่อย่างไร?”

“ก็ต้องอยู่อย่างดีแน่นอนเพคะ” เซิ่งจือหว่านกลัวเสด็จย่าจะตื่นตระหนก จึงค่อยๆ อธิบายแผนการของตนอย่างละเอียด “ต่อให้หย่าขาด ข้าก็ยังคงเป็นองค์หญิง ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังมีเสด็จย่าและเสด็จพ่อคอยคุ้มครอง ทรัพย์สินไร่นาและสวนต่างๆ ที่เสด็จย่าประทานให้ก็เพียงพอจะให้ข้าอยู่อย่างมั่งคั่งไปชั่วชีวิต โดยไม่ต้องคอยดูสีหน้าผู้ใด เสด็จย่าว่าไม่ดีหรือเพคะ?”

“แต่มัน... มันจะเหมือนกันได้อย่างไร?” ไทเฮาทรงส่ายมือซ้ำๆ “อย่างไรเจ้าก็เป็นสตรี”

“เป็นสตรีแล้วอย่างไรเพคะ? สู้ให้ตัดขาดกันไปเสียแต่ตอนนี้ ดีกว่าต้องพัวพันชดใช้กันไปทั้งชีวิตจนเสียเวลาเปล่า เสด็จย่าเองก็ทราบดีว่าที่ผ่านมาข้าอยู่อย่างไรในจวนนั้น เมื่อก่อนเป็นเพราะข้ารักเขาจึงยอมทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ แต่ตอนนี้ ข้าตาสว่างแล้วเพคะ” เซิ่งจือหว่านกล่าว

“เจ้าจะไม่เสียใจภายหลังแน่หรือ?” ไทเฮายังคงจำความเด็ดเดี่ยวของเซิ่งจือหว่านยามที่อ้อนวอนขอประทานสมรสได้ดี

เซิ่งจือหว่านส่ายหน้า “ไม่เพคะ!”

ไทเฮาทรงจ้องมองนางอยู่นาน ก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวย่าจะเชิญเสด็จพ่อของเจ้ามาพบ”

ในตอนนั้นเซิ่งจือหว่านยอมทำทุกอย่างทั้งอดอาหารทั้งคุกเข่าเพื่อให้ได้แต่งออกไป ยามนี้หากคิดจะหย่าย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

ไทเฮาทรงทราบข้อนี้ดี จึงตั้งพระทัยจะขอพระราชทานราชโองการให้หลานสาว

แต่ว่าเซิ่งจือหว่านกลับส่ายหน้า“เสด็จย่า ข้ามีแผนในใจ เรื่องพวกนี้ ขอให้ท่านแกล้งทำเป็นยังไม่รู้ไปก่อนเถิดเพคะ…”

เมื่อข่าวการเข้าวังของเซิ่งจือหว่านมาถึงห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้เซิ่งกำลังลงลายพระนามเป็นบรรทัดสุดท้ายบนราชโองการพระราชทานรางวัลแก่ฉีซูเซี่ยน

แคว้นเซิ่งมีแม่ทัพไม่น้อยแต่ส่วนใหญ่อายุมากแล้ว

การปรากฏตัวของฉีซูเซี่ยนจึงเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงปรารถนาจะเห็นยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้กลศึกได้อย่างเทพเซียน โดยเฉพาะศึกสุดท้ายที่ใช้กลยุทธ์พิสดารเอาชนะศัตรูที่มีมากกว่าจนถล่มแคว้นเหยียนเจี๋ยลงได้

ทรัพยากรบุคคลเช่นนี้ พระองค์ย่อมต้องทรงเรียกใช้งานอย่าง

แต่เมื่อคิดถึงเซิ่งจือหว่าน คิ้วของฮ่องเต้ฉงเซิ่งก็อดขมวดไม่ได้

นังหนูคนนี้รักฉีซูเซี่ยนสุดหัวใจ พอได้ข่าวว่าเขาพาสตรีคนหนึ่งกลับมาจากชางหนาน วันนี้เข้าวังมาหาไทเฮาก็คงไม่พ้นจะใช้ปากของไทเฮามากดดันให้พระองค์มอบความยุติธรรมให้

แต่บุรุษจะมีสามภรรยาสี่อนุภรรยานั้นเป็นเรื่องปกติ อีกทั้งตอนนั้นนางก็เป็นฝ่ายขอแต่งงานเอง อีกอย่างฉีซูเซี่ยนก็ไม่ได้ยกย่ององค์หญิงไว้เหนือหัวเสียหน่อย หากพระองค์ลงโทษไป จะไม่เป็นการบั่นทอนกำลังใจของฉีซูเซี่ยนหรอกหรือ?

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ทรงจึงนวดระหว่างคิ้ว “ประเดี๋ยวถ้าไทเฮาส่งคนมาเชิญข้า ก็บอกไปว่า... ข้ากำลังยุ่งอยู่”

“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีซูต้าปั้นรีบดึงสติกลับมาจากความกังวล

กระดาษในแขนเสื้อร้อนราวกับไฟลนปลายนิ้ว ในปากขมขื่นไปหมด

ไม่รู้ว่าท่านผู้นั้นเกิดคิดอะไรขึ้นมา ถึงสั่งให้เขาคอยเป่าหูให้ร้ายฉีซูเซี่ยนต่อหน้าฮ่องเต้ฉงเซิ่ง เขาอยู่ปรนนิบัติข้างกายฝ่าบาทมาหลายปี มีหรือจะไม่รู้ว่าพระองค์กำลังทรงคิดอะไรอยู่?