บทที่ 8

แต่เรื่องที่อยู่ในกระดาษโน้ตนั่นเขาก็จำเป็นต้องจัดการให้สำเร็จ...

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นที่มีรายงานจากด้านนอก ขันทีซูต้าปั้นได้ยินแล้วก็รีบก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าไปข้างโต๊ะทรงพระอักษรฝ่าบาท องค์หญิงชิ่งหนิงเสด็จกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ””

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ทางเสด็จแม่ล่ะ มีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่?”

“ได้ยินว่าทรงเสวยบัวลอยต้มเหล้าที่องค์หญิงชิ่งหนิงปรุงด้วยพระองค์เองไปค่อนชาม ยามนี้ทรงเข้าสู่พระบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงชะงักไปครู่หนึ่ง “ชิ่งหนิงนี้ รู้ความขึ้นมาบ้างแล้วสินะ ข้านึกว่านางจะมาคุกเข่าอ้อนวอนขอให้ข้าคืนความเป็นธรรมให้นางเสียอีก”

“ฝ่าบาท” ขันทีซูต้าปั้นก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม “แต่หม่อมฉันเห็นว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างไร?” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงไม่เข้าใจ

ขันทีซูต้าปั้นกล่าวว่า “ยามนี้ภายนอกลือกันหนาหูว่า ที่องค์หญิงชิ่งหนิงเคยทูลขอประทานสมรสทำให้ฝ่าบาทและไทเฮาทรงพิโรธ การที่ท่านฉีซื่อจื่อกล้ารับอนุ ก็เป็นเพราะเห็นว่าฝ่าบาทกับไทเฮาไม่ทรงหนุนหลังองค์หญิงแล้ว แต่…แท้จริงแล้ว ฝ่าบาททรงรักใคร่องค์หญิงมาก”

“ท่านฉีซื่อจื่อรู้ทั้งรู้ แต่ยังพาคนกลับมาเช่นนี้ เกรงว่า…”

“เกรงว่าอะไร?!” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งกริ้ว ขึ้นทันที

ขันทีซูต้าปั้นรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “เกรงว่า... เกรงว่าจะเป็นเพราะเขาถือดีว่าตนเองมีความชอบใหญ่จนไม่เห็นหัวใครพ่ะย่ะค่ะ!”

สีหน้าของฮ่องเต้ฉงเซิ่งเปลี่ยนเป็นหม่นคล้ำในพริบตา!

พระองค์ขาดแม่ทัพหนุ่มจริง แต่หากเพราะเหตุนี้ ฉีซูเซี่ยนกลับคิดว่าตนเป็นคนที่ขาดไม่ได้…

ใจฮ่องเต้ยากแท้หยั่งถึง ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ พระองค์ก็ปรายตามองขันทีซูต้าปั้น “คำพูดพวกนี้ ใครเป็นคนสอนให้เจ้าพูด?”

ขันทีซูต้าปั้นตัวสั่น รีบก้มกราบไม่หยุด“ฝ่าบาททรงโปรดเมตตา หม่อมฉันเพียงแต่เห็นองค์หญิงชิ่งหนิงมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ยามนี้นางต้องทุกข์ใจ หม่อมฉันจึงอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนฉีซื่อจื่อเคยให้สัญญากับนางไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าในชาตินี้จะไม่รับอนุภรรยาเด็ดขาด”

เสียงโขกศีรษะดังขึ้นต่อเนื่อง เพียงครู่เดียว หน้าผากของเขาก็มีเลือดซึมออกมา

ความระแวงในใจของฮ่องเต้ฉงเซิ่งหายไป ทรงโบกมือ “ช่างเถอะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว ใครสั่งให้เจ้าโขกศีรษะปานนั้น? แก่ตัวขนาดนี้แล้ว ไม่กลัวจะโขกจนตายหรืออย่างไร”

“หม่อมฉันมีฝ่าบาทคุ้มครอง ดวงแข็งยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีซูต้าปั้นกล่าวเอาใจ

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งแค่นเสียงเหอะ ทรงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังราชโองการที่หมึกยังไม่แห้งสนิทบนโต๊ะ “ช่างเถอะ ฉีซูเซี่ยนยังเยาว์วัยนัก ย่อมต้องมีความทะนง ตำแหน่งแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอกนั่นดู

ขันทีซูต้าปั้นได้ฟังก็ถอนใจโล่งอก “ฝ่าบาททรงพระปรีชา!”

เช่นนี้แล้ว ผู้นั้นก็คงพอใจแล้วกระมัง

เพียงแต่ไม่รู้ว่า ตั้งแต่เขาเริ่มทำงานให้คนผู้นั้นมา เขาได้รับคำสั่งเพียงสามครั้ง สองครั้งแรกล้วนเป็นเรื่องใหญ่โตที่สั่นคลอนราชสำนักได้ แต่ครั้งนี้เหตุใดดูเหมือนเป็นเรื่องแค้นเคืองส่วนตัวไปได้?

*

ณ ด้านนอกตำหนักจื่อเซิ่ง

ฉีซูเซี่ยนรับมือกับบรรดาขุนนางที่เข้ามาทักทายด้วยท่าทีเรียบเฉย

ฉีกั๋วกงกำชับบุตรชาย “วันนี้ยามฝ่าบาทประทานรางวัล เจ้าจงอย่าได้หลงตัวเอง ขยันอีกหน่อย ไม่แน่ว่าในอนาคตตระกูลเราอาจจะมีกั๋วกงถึงสองคนในบ้านเดียว ถึงตอนนั้นจึงจะเรียกว่าเป็นการสร้างเกียรติประวัติแก่วงศ์ตระกูลอย่างแท้จริง”

แม้เขาจะพร่ำบอกว่าอย่าหลงตัวเอง แต่แววตาและรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม

ฉีซูเซี่ยนพยักหน้าเบาๆ

ท่ามกลางแสงอรุณรุ่ง รูปลักษณ์ของเขานั้นหล่อเหลาอย่างไร้ที่ติ คิ้วคมเข้มดวงตาเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งยังเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ ความสง่าผ่าเผยแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของนักปราชญ์ ยิ่งขับเน้นให้เขาดูโดดเด่นเหนือผู้ใด

ในไม่ช้า ท่ามกลางเสียงขานรายงานที่ดังขึ้นเป็นระยะ ฉีซูเซี่ยนก็ก้าวเข้ามายืนกลางตำหนักภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและชื่นชมของผู้คน

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งมองเขานานกว่าปกติ

เดิมทีฝ่าบาทตั้งพระทัยจะชื่นชมต่อหน้าสาธารณชนอย่างเต็มที่ แต่พอนึกถึงคำพูดของขันทีซูต้าปั้น จึงตัดทอนคำชมเหลือเพียง "อายุยังน้อยแต่มากความสามารถ เชี่ยวชาญการศึก" จากนั้นสั่งให้เริ่มอ่านราชโองการปูนบำเหน็จศึกชางหนานทันที

ฉีซูเซี่ยนสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่จริง แต่ว่าในศึกชางหนานนั้น แม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการตัวจริงกลับเป็นผู้อื่น

ราชโองการมีทั้งหมดสามฉบับ อ่านไล่เรียงตามลำดับ

หากวัดจากศึกสุดท้ายที่ฉีซูเซี่ยนพลิกสถานการณ์กลับมาได้ เขาควรจะได้เป็นผู้มีความชอบอันดับหนึ่ง

แต่ว่าราชโองการฉบับแรกที่ถูกอ่านกลับไม่ใช่ชื่อของเขา

แววตาของฉีซูเซี่ยนฉายแววงงงวยวูบหนึ่ง จนกระทั่งได้ยินชื่อตัวเองในราชโองการฉบับสุดท้าย เขาถึงได้เบาใจลง คิดไปว่าฝ่าบาทอาจจะทรงตั้งใจเก็บเขาไว้ท้ายสุดเพื่อความสำคัญ

เขาไล่เรียงคำกล่าวขอบพระทัยที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานอีกรอบในใจ ฉีซูเซี่ยนเตรียมพร้อมจะคุกเข่ารับพระมหากรุณาธิคุณ แต่ว่าจู่ๆ กลับได้ยินประโยคที่ว่า "พระราชทานบรรดาศักดิ์ แม่ทัพซวนเวย ขั้นห้าชั้นโท" เขาก็ถึงกับอึ้งไปทันที แม้ราชโองการจะอ่านจบลงแล้ว เขาก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

ขั้นห้าชั้นโท?

เหตุใดจึงเป็นเพียงขั้นห้าชั้นโท?

“ท่านแม่ทัพซวนเวย ยังไม่รีบรับราชโองการขอบพระทัยอีกหรือ?” ขันทีซูต้าปั้นเอ่ยเตือน

ฉีซูเซี่ยนเม้มปากแน่นเพื่อซ่อนความตกตะลึงไว้ในดวงตา ก่อนจะคุกเข่าโขกศีรษะ ส่วนสายตาของคนรอบข้างที่มองมานั้น เขาทำเป็นมองไม่เห็นทั้งสิ้น

เมื่อพิธีจบลง ฉีกั๋วกงที่มีสีหน้าย่ำแย่รีบเข้าไปขวางขันทีซูต้าปั้นที่กำลังจะเดินจากไป

“ท่านขันทีซูต้าปั้น เมื่อวานฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะตั้งบุตรชายข้าเป็นแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอกมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้... ถึงกลายเป็นขั้นห้าชั้นโทไปได้?”

นี่มันต่างกันตั้งสองระดับขั้นใหญ่เลยนะ!

“ท่านกงกั๋วฉีกับท่านซื่อจื่อ กำลังตั้งข้อสงสัยในพระราชดำริของฝ่าบาทหรือ?” ขันทีซูต้าปั้นยิ้มถาม

“ไม่กล้า ไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ” กั๋วกงฉีกล่าว แม้ในใจจะไม่พอใจเพียงใด ก็ต้องกล้ำกลืนเก็บงำไว้

เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังของขันทีซูต้าปั้นที่เดินจากไป บรรดาขุนนางที่เดิมทีตั้งใจจะมาทำความรู้จักเพราะความดีความชอบของฉีซูเซี่ยน ยามนี้ต่างก็พากันลดความกระตือรือร้นลง ใจฮ่องเต้ยากที่จะเดา ใครจะรู้ว่าฝ่าบาทกำลังทรงคิดอะไรอยู่?

ฉีกั๋วกงยังคิดจะสืบถามต่อ

แต่ฉีซูเซี่ยนสูดหายใจเข้าลึกแล้วดึงมือบิดาไว้ “ท่านพ่อกลับไปก่อนเถิด บางทีนี่อาจจะเป็นบททดสอบที่ฝ่าบาททรงมีต่อข้า ข้ายังเยาว์นัก ตำแหน่งขั้นสี่ชั้นเอกนั้นดูจะเกินตัวไปจริงๆ”