บทที่ 9

“นั่นก็จริง”

ฉีกั๋วกงกลัวบุตรชายจะเสียใจ จึงพยายามฝืนประคองสติเอ่ยว่า “ความดีความชอบจากการรบเพียงครั้งเดียวแล้วจะให้ขึ้นเป็นขั้นสี่ชั้นเอกทันทีนั้นดูจะไม่เหมาะจริงๆ บางทีฝ่าบาทอาจทรงอยากให้เจ้าสะสมผลงานเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง เพื่อจะได้เลื่อนขั้นเจ้าขึ้นไปอย่างสง่างาม ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้สร้างบารมีในกองทัพได้อย่างมั่นคงด้วย”

“ขอรับ...” ฉีซูเซี่ยนพยักหน้า แต่ว่าสีหน้ากลับมืดมน เขาเอาแต่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น

ละก็เป็นอย่างที่คิด พอมาถึงหน้าจวน เขาก็เห็นเซิ่งจือหว่านกำลังวางมือบนแขนของติงหลานก้าวลงมาจากรถม้าพอดี

เมื่อเห็นชุดพิธีการที่นางสวมใส่ ฉีซูเซี่ยนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นสีหน้าก็คล้ำลงในทันที

มิน่าเล่า!

มิน่าเล่าเมื่อวานฝ่าบาทยังทรงมีพระประสงค์จะตั้งเขาเป็นแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอก แต่เพียงข้ามคืน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมด!

ได้เป็นเพียงแม่ทัพซวนเวยขั้นห้าชั้นโท...

บททดสอบอะไรกัน เลื่อนขั้นอย่างสง่างามอะไรกัน?

ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเซิ่งจือหว่านเข้าไปฟ้องร้องในวังมาแน่ๆ!

เมื่อนึกถึงความดีความชอบที่เขาแลกมาด้วยการเสี่ยงตายในสนามรบ! ตลอดเวลาสองปีที่กินนอนร่วมกับเหล่าทหารเลว ฝ่าพายุหิมะ อดทนต่อความหนาวเหน็บเสียดกระดูก กลับต้องมลายหายไปเพียงเพราะความหึงหวงและนิสัยใจแคบของนางคนเดียว!

เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ปรี่เข้าไปหาด้วยฝีเท้าอันรวดเร็ว

ก่อนจะกระชากตัวเซิ่งจือหว่านออกมาจากมือของติงหลานอย่างแรง “เซิ่งจือหว่าน!”

ติงหลานถูกเหวี่ยงออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเห็นเจ้านายของตนถูกฉีซูเซี่ยนฉุดกระชากก็นึกร้อนใจขึ้นมาทันที “ท่านซื่อจื่อ ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ?”

“ไสหัวไป!”

สายตาอันเกรี้ยวกราดของฉีซูเซี่ยนจับจ้องไปที่เซิ่งจือหว่าน เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งที่เคยมีในวังแม้แต่นิดเดียว “เจ้าเข้าวังไปฟ้องฝ่าบาทมาใช่หรือไม่?”

เขาไม่รอให้เซิ่งจือหว่านได้ตอบ

กลับแผดเสียงใส่ต่อว่า “ก็แค่สตรีคนหนึ่ง ทำไมเจ้าต้องบีบคั้นนางถึงเพียงนี้? ถึงขนาดจะเอาชีวิตนางให้ได้เลยหรือ?! หรือว่าที่ผ่านมาเจ้าเอาแต่พูดว่าสตรีนั้นใช้ชีวิตลำบาก ทั้งหมดก็แค่เพื่อเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าผู้อื่น? พอมีคนมาแตะต้องผลประโยชน์ของเจ้า เจ้าก็ลงมือบดขยี้นางอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้หรือ?

ในสนามรบข้าถูกสายลับศัตรูวางยา พอหนีออกมาได้ก็คือนางที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ยามที่ข้าโดนฤทธิ์ยา ข้าเห็นนางเป็นเจ้า นางเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องแต่กลับต้องมาเสียตัวให้ข้าอย่างไร้สาเหตุ การที่ข้าแสดงความรับผิดชอบมันไม่ควรหรืออย่างไร?

ข้าก็บอกแล้วว่าจะไม่ไปพบนางอีก เจ้าเองก็รับปากท่านแม่ไว้แล้วด้วย! แล้วเหตุใดพอคล้อยหลัง เจ้าถึงกลับไปคร่ำครวญต่อหน้าฝ่าบาทอีก? หรือเจ้าต้องเห็นนางตายไปต่อหน้าถึงจะสาแก่ใจ?

เซิ่งจือหว่าน! เมื่อก่อนเหตุใดข้าถึงดูไม่ออกว่าเจ้าเป็นคนใจคออำมหิตเช่นนี้?

เพียงเพราะความอิจฉา ถึงกับจะเอาชีวิตคนที่บริสุทธิ์เชียวหรือ?!”

คำพูดแต่ละคำของฉีซูเซี่ยนทิ่มแทงหัวใจยิ่งนัก!

เขาอุตส่าห์ผ่านความเป็นความตายในสนามรบกลับมาได้ เซิ่งจือหว่านไม่สนก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังจะมาขุ่นเคืองเขาเพราะสตรีคนเดียว

ความรู้สึกผิดของเขามันมลายหายไปสิ้นตั้งแต่ตอนที่เขายืนตากฝนเมื่อวานแล้ว

ที่เขายอมข่มอารมณ์ไว้ก่อนหน้านี้ แม้แต่เรื่องที่ท่านแม่กับพี่สาวพูด เขาก็ไม่ได้คิดจะทำจริงๆ ก็เพราะยังคำนึงถึงเยื่อใยเก่าก่อน

แต่ว่านางล่ะ? กลับไม่มีความสำนึกแม้แต่นิดเดียว!

เพียงคำพูดไม่กี่คำของนาง ก็ลบล้างความยากลำบาก และการเอาชีวิตเข้าแลกตลอดสองปีของเขาจนสิ้น!

ส่วนเมิ่งยางแม้จะเป็นเพียงสาวชาวบ้าน แต่ยามที่เขาบาดเจ็บนางกลับคอยเปลี่ยนยาปรนนิบัติไม่ยอมหลับยอมนอนทั้งคืน

นางบอกแล้วว่าขอแค่ได้มีชีวิตอยู่ต่อไป จะไม่แย่งชิงสิ่งใดกับเซิ่งจือหว่านเด็ดขาด! นางยอมลดตัวลงถึงเพียงนี้ แต่เซิ่งจือหว่านก็ยังไม่ยอมปล่อยไป

เมื่อชายหนุ่มคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าที่หล่อเหลาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและผิดหวัง

เซิ่งจือหว่านจ้องมองชายที่กำลังโกรธถึงขีดสุดด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของนางดำสนิทและนิ่งสงบ

ที่แท้ เขาก็มองนางเป็นคนเช่นนี้เองหรือ?

ติงหลานฟังจนน้ำตานองหน้า พยายามจะเอ่ยปากแก้ต่างแทนเจ้านายอย่างร้อนรน

แต่ว่าพอนางกำลังจะพูด ก็ถูกเซิ่งจือหว่านยกมือห้ามไว้เสียก่อน

“ท่านซื่อจื่อคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมาอีกเพคะ?”

“เลิกเสแสร้งได้แล้ว!” ฉีซูเซี่ยนไม่เชื่อเด็ดขาดว่านางจะไม่รู้ “เมื่อวานฝ่าบาททรงตั้งใจจะแต่งตั้งข้าเป็นแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอก เป็นเพราะเจ้าคนเดียว ทุกอย่างถึงพังพินาศหมด!”

ดวงตาของเซิ่งจือหว่านไหววูบ ชาตินี้ เสด็จพ่อกลับไม่ได้แต่งตั้งเขาเป็นขั้นสี่ชั้นเอกอย่างนั้นหรือ?

มีตรงไหนที่เปลี่ยนไปกันนะ?

อ้อ ใช่แล้ว ชาติก่อนภายใต้คำเกลี้ยกล่อมของห้วนจู นางยอมกัดฟันตกลงให้เมิ่งยางเข้ามาเป็นอนุในจวน ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อสงบข่าวลือที่ไม่ดีต่อฉีซูเซี่ยน นางจึงรีบเข้าวังไปพบเสด็จพ่อตั้งแต่เช้าตรู่

นางพูดจาชื่นชมฉีซูเซี่ยนต่อหน้าเสด็จพ่อตั้งมากมาย บอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ บอกว่าการที่เขาพาสตรีที่เสียความบริสุทธิ์กลับมานั้นเป็นการแสดงความรับผิดชอบ และบอกว่าศึกสุดท้ายเขากู้สถานการณ์มาได้อย่างไร ทั้งที่อันตรายและพลิกผันเพียงใด...

นางเอาแต่ปั้นแต่งคำชมจนเขากลายเป็นบุรุษผู้กล้าหาญชาญฉลาดและมีความรับผิดชอบสูงส่งไปเสียอย่างนั้น!

ตอนนั้นเสด็จพ่อเพียงแต่ถอนพระทัยด้วยสีหน้าสลับซับซ้อนแล้วตรัสว่านางโตขึ้นมากแล้ว จากนั้น ข่าวดีเรื่องฉีซูเซี่ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพผิงเหยียนก็มาถึงจวน ทุกคนต่างพากันเฉลิมฉลอง

เมื่อเซิ่งจือหว่านนึกถึงตรงนี้ นางก็แทบอยากจะลากตัวเองในชาติก่อนมาตบให้หน้าหงายสักฉาดใหญ่จริงๆ!

ฉีซูเซี่ยนเห็นนางเงียบไปก็นึกว่านางละอายแก่ใจ ในใจจึงยิ่งทวีความโกรธ

เขากำลังจะอ้าปากด่าต่อ แต่เซิ่งจือหว่านกลับช้อนสายตาขึ้นมอง “ท่านซื่อจื่อเคยให้สัญญาว่าจะไม่รับอนุเด็ดขาด แต่ตอนนี้กลับพาสตรีอื่นมาบีบบังคับให้ข้าจำยอม นับว่าไร้สัตย์ทั้งยังปกปิดเรื่องแม่นางเมิ่งยางตั้งครรภ์ หลอกล่อให้ข้าตกลงรับนางเข้าจวน นับว่าไร้ยางอาย คนที่ไร้สัตย์ไร้ยางอายเช่นท่านแทนที่จะสำนึกตนเองให้ดี กลับมาโทษข้าที่เอาเรื่องที่ท่านทำไปพูดอย่างนั้นหรือ?”

เซิ่งจือหว่านยิ้มอย่างเย็นชาไปสะบัดมือของเขาออกไป

ฉีซูเซี่ยนออกแรงมากเกินไป จนแขนของนางน่าจะขึ้นรอยเขียวช้ำ ติงหลานจึงรีบกลั้นน้ำตาเข้าพยุงนางไว้